Bootcamp – Training te Velde – Hardlopen en bootcampen

Training te velde nieuwsbrief voorjaar 2026

Edwin — Tue, 31 Mar 2026 12:30:24 +0000

Het thema van deze nieuwsbrief is ‘Weerbaarheid’. Lekker actueel. Ik heb zo mijn gedachten over maatschappelijke ontwikkelingen ver weg en dichtbij huis maar goed ik wil het beperken tot weerbaarheid op mijn vakgebied, sport en bewegen.

Als je het hebt over sportieve weerbaarheid zijn mijn ogen geopend door Frans. Het is niet mijn gewoonte om sporters met naam en toenaam te noemen (ik heb hem dan ook expliciet om zijn toestemming gevraagd) maar voor Frans maak ik een uitzondering. Voor wie hem niet kent Frans trainde tot voor kort mee bij de Bootcamp Gemiddeld groep op de maandag. Ik durf te stellen dat ik voor mijn leeftijd (56 ) behoorlijk fit ben maar Frans (73) staat in zijn leeftijdscohort nogmeer naar rechts op de normaalverdeling en ik mag hopen dat dit nog verder naar rechts opschuift. Frans kwam nog heel goed mee in de groep en had dit denk ik ook nog wel jaren kunnen volhouden. Iets met goed DNA en een vonkje in de ogen. Toch maakt hij de keuze om over te stappen naar een training met leeftijdsgenoten, “Zilver Fitness”. En dat snap ik ook wel weer sporten is meer dan samen bewegen; op een gegeven moment besef je dat je in een andere levensfase zit. Dan praat je het niet meer over het eerste koophuis (sorry post-patat generatie: illusie) maar over campers (aanname) en over kleinkinderen. Wat dit bij mij teweeg heeft gebracht is dat wat ik al van plan was nu echt ga realiseren. Fransen zijn nog steeds van harte welkom bij de TTV bootcamptrainingen maar naast de reguliere trainingen ga ik een aparte 50+ tak aan de TTV boom laten groeien. Let’s face it Frans is een Freak of Nature. Mijn ambitie is mensen die niet die genen en mindset hebben toch zo fit te houden als Frans. Ik denk dat ik als zelf niet meer piep sporter/coach heel goed weet hoe ik dit moet doen. Maar dat kan ik niet alleen. En jullie kunnen me daarbij helpen. Hoe, dat lees je verder in deze nieuwsbrief.

Even de diepte in met die weerbaarheid. Laat ik mezelf als voorbeeld nemen. 34 jaar geleden liep ik mijn eerste marathon, in Amsterdam. Voor de historici dat is het jaar dat Ellen van Langen goud won op de 800m op de Olympische spelen in Barcelona. Barcelona was toen een rauwe havenstad waar geen toerist kwam. Ik was toen superfit, net gestopt met wedstrijdroeien maar ik sportte nog elke dag, fietsen, roeien, circuittraining, krachttrainen. Hardlopen deed ik “er bij”. De Zevenheuvelloop (15km) liep ik in 54 minuten. Als je dat omrekent zou je een marathon ruim onder de 3 uur moeten kunnen lopen.
Eigenlijk weet ik nog steeds niet waarom ik toen per sé een marathon wilde gaan lopen verder dan die 15 kilometer had ik nog nooit gelopen. Een soort sterke innerlijke drive. Omdat ik geen idee had waar ik aan begon nam ik als richttijd drie en een half uur maar in die tijd finishen zou eerlijk gezegd als nederlaag aanvoelen. Sub 3 zou het worden.

Hoewel het lang geleden is kan ik me die race nog heel goed herinneren. Ik heb hem ook nog vaak herbeleefd. Tot 30 kilometer liep het heel gemakkelijk op het 3:30 schema. Toen draaide het parkoers een saaie rechtdoor weg op in Amsterdam-West. Zinderend asfalt (opgezocht: het was die dag 25°, we werden onderweg natgespoten met sproeiers) en in mijn hoofd ging het schuifje naar: ik kan dit niet, stoppen. Wat ik dan ook deed. Waarop een passerende loper siste: “Niet stoppen, nooit!”. Waarop ik dan maar weer in beweging kwam.
Ik haalde de drankpost op 35 kilometer. En vanaf dat punt kon ik gaan aftellen. Inmiddels was ik een schim van de loper die ik was, een robot waaruit de olie uit de scharnieren was gelopen. De finish was toen op het Museumplein. Ik weet het nog heel goed: de Star Wars tune door de speakers toen ik door de fietstunnel onder het Rijksmuseum liep. Ik kon toen niet meer rechtuit lopen links en rechts de dranghekken rakend passeerde ik de finish. Ik bén gefinished want ik heb een eindtijd gekregen (4 uur en 6 minuten) maar daar was ik me niet van bewust. De 60 van Texel in 2024 was ook zo’n onbewuste finish maar dat was toch anders. Toen heb ik op karakter en met verstand de laatste 20 kilometer uitgelopen. Dit was sportverdwazing. En was ik vooral teleurgesteld in mezelf.

Hoe anders ging dat 33 jaar later. Stond ik in 1992 met een gesloten blik aan de start “Dit moet ik doen en ga ik wel even doen” begon ik de Grizzly trail met een open, nieuwsgierige blik “Ik heb dit nog nooit gedaan, ik heb respect voor de afstand ja het is spannend maar en ik laat me vooral verrassen”. 12 uur lopen werd het waarvan 10 uur in de regen. Toen ik na 99,8km de finish passeerde dacht ik: “kom op 100km is 100km dan loop je ook 100km” en liep door op het parkeerterrein totdat mijn horloge begon te piepen. Dat Belgische biertje (o.k.twee) smaakte heel lekker in het restaurant maar mijn lichaam was zo stuk dat ik die nacht in geen enkele positie pijnvrij kon liggen. Toch lag hier een diep tevreden mens.

De fout die ik maakte in 1992 was: niet specifiek trainen voor een marathon. Ik had geen idee wat dit inhield (kende niemand die dit had gedaan, het was ver vóór internet) en dat boeide me ook niet echt. Ik ging het gewoon dóen. Gezien mijn fysieke gesteldheid had ik die marathon ook met twee vingers in de neus in een mooie tijd moeten kunnen uitlopen. Maar dat deed ik niet.
Het grootste verschil met 2025 was echter niet de fysieke maar de mentale weerbaarheid. Met de kennis van nu zou ik die eerste marathon heel anders hebben gelopen. Maar de superfitte Edwin uit 1992 had niet een trail van 100km kunnen uitlopen in 2025.

Wat is de boodschap die ik jullie wil meegeven. Wees realistisch in je inschatting waar je aan begint, je krijgt het niet cadeau. Om met een cliché te spreken: geen glans zonder weerstand. Maar denk niet bij voorbaat dat het te zwaar is of dat je het niet (meer) kunt. Volg je hart en ga het gewoon doen. Blijf sporten ook als je voelt dat je het allemaal wat minder gaat worden. Word die Barista. Ga mee op trainingskamp naar Afrika.

TTV Agenda

Informatiebijeenkomst TTV Lustrumreis
Dinsdag 14 april

Dompel je onder in het Afrikaanse hardloopleven.
19.00-20.00 uur Projectruimte van de Kersentuin, Atalantahof 11
ZIE VERDEROP IN DE NIEUWSBRIEF

Trailruntraining & trailrun
Zondag 25 april

Pittige (techniek)training in het recreatiebied Kwintelooyen, bij Rhenen. Na de traditionele Trail Holland Bakt taart kun je daarna nog mee op een trail over de Grebbeberg en naar het vogelreservaat De Blauwe Kamer. 9.00 verzamelen bij the House of Bird, Oude Veensegrindweg 47, Rhenen. Aanmelden via het Lesrooster.

TTV testloop
Zaterdag 2 mei

De ideale voorbereiding voor deelnemers aan de (halve) marathon van Utrecht maar iedere loper is welkom. Met tijdregistratie en een heuse verzorgingspost onderweg. Start stipt om 10.00 uur bij het Castellum. Aanmelden via het Lesrooster.

Early Bird bootcamp
Donderdag 14 mei (Hemelvaartsdag)

Begin Hemelvaart goed: met een ontspannen work-out in een inspirerende omgeving. Aansluitend eenvoudig ontbijt (inbegrepen). 7.00 uur op het grasveldje naast de Lelievijver, bij de hoge brug in het Máximapark. Aanmelden via het Lesrooster.

Kick-off 50Up Fit
Donderdag 21 mei

9.00 uur plantsoen van Boedapest (Leidsche Rijn Centrum)
Aanmelden via het Lesrooster.
ZIE VERDEROP IN DE NIEUWSBRIEF

Kick-off 50Up Sport
Vrijdag 22 mei

10.00 uur plantsoen van Boedapest (Leidsche Rijn Centrum)
Aanmelden via het Lesrooster.
ZIE VERDEROP IN DE NIEUWSBRIEF

Vakantierooster (23 juni t/m 12 juli)
Ik plan mijn vakantie altijd doelbewust in het hart van de zomervakantie maar dit jaar gaat dat anders. Mijn eega stapt eind mei op de fiets naar Rome, het laatste deel van de reis haak ik aan. In de periode dat ik weg ben is er een beperkt lesaanbod. De trainingen worden dan gegeven door Lisa, Michiel en Myrthe. Hoe we het dan gaan doen in de zomervakantie…. Dat weet ik nog niet. Ik ben dan terug en Jantine ook.

Woensdag 15 juli
Run & Roast
De afsluiting van het voorseizoen. Na de zeer geslaagde editie vorig jaar in vrijwel ongewijzigde vorm op herhaling: je loopt 1, 2 of 3 avontuurlijke rondjes van 3km dwars door het Máximapark ondertussen gaat de brand in de (vega) barbecue. Lekker bijkletsen met je trainingsmaatjes en met andere TTV-ers. Niet alleen voor hardlopers! Aanmelden via het lesrooster.

Op weg naar de Singelloop
Zaterdag 18 juli

Start van de Singelloop cursus. Cursus voor hardlopers die zich op een leuke maar gedegen manier willen voorbereiden op de Singelloop Utrecht. In 4 intensieve clinics werk je toe naar een snelle maar ontspannen 10 kilometer. Je doet je eigen trainingen tussendoor volgens het op maat gemaakte trainingsprogramma.
Aanmelden via het lesrooster.

50Up Bootcamps

Er komt een bootcampvariant voor de wat oudere sporter. Het definitieve zetje heb je in de inleiding gelezen. Even compleet als de reguliere TTV bootcamps maar met net iets meer rust, meer lenigheidsoefeningen en meer aandacht voor proprioceptie. Proprioceptie wordt ook wel het ‘zesde zintuig’ genoemd. Het is het vermogen van je lichaam om zijn eigen positie en bewegingen in de ruimte te bepalen zonder uitsluitend op visuele waarneming te hoeven vertrouwen. Het is cruciaal voor het bewaren van je evenwicht. Proprioceptie is een complex, automatisch proces maar het mooie is: je kunt het bijsturen. Door te blijven oefenen met uitdagende bewegingen. En dat is precies wat je gaat doen tijdens de 50 Up trainingen.

Er komen 2 soorten trainingen: de ‘50Up Fit’ training is een algemene onderhoudstraining met als doel nog steeds soepel en met vertrouwen blijven bewegen, de ‘50Up Sport’ training is een onderhoudstraining voor de actieve oudere sporter met als doel die (intensieve) sport op een verantwoorde manier te kunnen blijven beoefenen. Explosief bewegen kan dat nog als je ouder wordt? Jazeker alleen moet je goed nadenken hoe je dat gaat doen (letterlijk dus, in de beweging) en hoe je dat gaat onderhouden.

Die 50Up wordt een aparte tak binnen TTV. De trainingen worden ook op een andere locatie gegeven: het plantsoen van Boedapest (Leidsche Rijn Centrum, achter RAUM). Ik wil dit echt serieus aanpakken dus goed gaan doorontwikkelen, in de praktijk. We gaan 5 weken lang in mei en juni “intern” proefdraaien, alleen met TTV-ers dus. Je doet gratis mee. De tegenprestatie is dat je als deelnemer actief meedenkt hoe we de training nóg beter kunnen maken. Na de zomervakantie gaan we dan echt van start.

Waar en wanneer
De 50Up Fit training is op donderdagochtend van 9.00 tot 10.00 uur, in het plantsoen van Boedapest.
Kick-off: 21 mei.

De 50Up Sport training is op vrijdagochtend van 10.00 tot 11.00 uur, aansluitend op de Bootcamp Lichttraining, in het plantsoen van Boedapest. NB. de bootcamp Licht training verhuist mee naar die locatie. Kick-off: 22 mei.

Je doet tijdens de proefperiode gratis mee. Meld je wel aan via het lesrooster.

Koffiekerels

Interview met… René en Emiel. Koffiemakers. En koffieverkopers (in spé).

Wat is dat toch: kerels en koffie?
Emiel: Koffie is alles. Een gesprekstarter, iets wat je met iedereen kan delen, een zoektocht naar perfectie en een mooi staaltje techniek. Je ziet de liefde voor koffie ook vaak terug bij sporten waar het aankomt op goed materiaal zoals schaatsers, wielrenners en klimmers.

René: Ik denk dat komt doordat er zoveel gadgets zijn en stoere machines bestaan om koffie te bereiden. Ook de hoge temperaturen, het RVS en stoom maken dat alles niet geheel zonder risico’s is, dat spreekt ons mannen aan. Wellicht is het ook een factor om het saaie kantoorwerk te compenseren.

Welke ervaring en kennis heb je al opgedaan over koffie of het bereiden ervan?
René: Toen ik klein was en de opleiding tot restaurantkok deed, besloeg de leerstof over koffie een paar bladzijden. Inmiddels heb ik een hele collectie koffieboeken staan en heb heel veel gelezen, diverse workshops gedaan en heb onlangs een 2 weken durende opleiding gedaan bij de Koffieschool in Utrecht. Daarnaast maak ik al jaren goede koffie welke ik thuis ook zelf brand. Mij ontbreekt alleen nog de routine zoals Emiel die inmiddels wel heeft.
Emiel: Mijn vrouw Nicole dronk eerst alleen thee, en als cadeau gaf ze mij ooit een espressomachine cadeau. Hier begon mijn koffiequest. Trainingen, nieuwe koffie en steeds mooiere en betere spullen. Ik heb later ook zelf workshops aan huis gegeven over het verbeteren van je koffie, ik heb koffie volapparaten gerepareerd en een website gebouwd met alle koffietentjes in de wereld.

Wat spreekt je het zo aan in het vak van barista?
Emiel: Het leuke van barista is dat je de hele tijd met koffie bezig bent, je ontmoet nieuwe mensen, komt op prachtige locaties en hebt een goede reden om je koffieuitzet te verbeteren en uit te breiden. Vooral dat je bij verschillende bedrijven op bezoek komt en een kijkje mag nemen vind ik leuk.

René: Het gastheerschap, het kunnen maken van een eigen en mooie koffie, er over kunnen praten en hen enthousiast maken over duurzame geteelde koffie zijn toch wel de dingen die mij het meest aanspreken.

Wat betekent gastvrijheid voor jullie in de rol van barista?
René: Ik heb in mijn jonge jaren als restaurant kok gewerkt, dus wel achter de schermen. Desondanks vond ik de momenten dat je interactie met je gasten had juist erg leuk. Voor mij is het van toegevoegde waarde dat ik iets kan bijdragen aan die wandeling of fietstochtje die men maakt en dan even stopt voor iets lekkers.
Emiel: Je verkoopt een beleving. Dus maak je tijd om een praatje te maken. Je hebt 30 seconden om je drankje te maken. Probeer deze tijd te gebruiken voor een praatje met de klant. Drankje klaar? Volgende klant. Even persoonlijke aandacht tussen de bedrijven door. Verstop je dus niet achter de machine of in de melkkan, maar zorg dat je dit onder de knie hebt en verder kan kijken.

Welke vaardigheden zijn volgens jullie essentieel om een goede mobiele koffieverkoper te worden?
Emiel: Passie voor je werk en je product. Er is een reden waarom je buiten staat- draag dit uit. Verder is het wel handig om je barista trainingen te doen en te snappen wat je doet. Het is ook belangrijk om te weten met hoeveel C’s , P’s en R-en je cappuccino, latte macchiato en barista schrijft.

René: Voor mij staat gastvrijheid boven aan, het begint al met het aanspreken van een gast zonder opdringerig te zijn. Je moet goed kunnen luisteren naar de wensen en wellicht is die koffie maar bijzaak en was hij of zij op zoek naar een beetje aanspraak. Daarnaast doorzettingsvermogen, om regelmatig naar dezelfde plek terug te keren om zo een vaste clientèle te verkrijgen. Oh en het is ook wel handig als je affiniteit met koffie hebt natuurlijk ;-).

Welke koffiespecialiteit vind je het meest interessant, en waarom?
René: Vooral koffiedranken met melk, die verbloemen dat er nog een beetje aan de espresso gesleuteld moet worden. Maar een espresso waar je dan probeert het beste uit je koffie te halen qua geur en smaak is wel de uitdaging.

Emiel: Qua koffiekaart ga ik voor de latte machiato waarbij je eerst de melk opschuimt en daarna de espresso tussen de melk en het schuim giet. Hier komt de techniek van de barista samen.

Qua koffiesoorten zijn er verschillende soorten koffies, iedere koffiebrander heeft wel een echte luxe variant die hoog scoort qua punten. Deze zet ik dan als filterkoffie, zodat ik niet te veel hoeft te proberen met de koffiemolen afstelling.

Jullie gaan of willen koffie gaan verkopen vanuit een mobiel verkooppunt. Wat maakt dat voor jou juist aantrekkelijk?
René: De vrijheid te gaan staan waar en wanneer in overleg met het thuisfront natuurlijk. Is ergens iets te doen en zijn er genoeg mensen te vinden, dan sluit ik aan.
Emiel: Mijn oorspronkelijke idee was ooit een eigen koffiebar te starten. Maar ik vind een mobiele koffiebar ook heel leuk. Je kan de drukke momenten opzoeken en gezelligheid brengen op plekken waar mensen samen komen bij een buurt activiteit of opening.

Welke vergunningen en regelgeving heb je nodig om een mobiele koffiebar te beginnen?
Emiel: Ik het een ventvergunning van de Gemeente Utrecht om buiten te mogen staan. Verder heb ik een HACCP training gedaan en een bijbehorend hygiëneplan gemaakt. Daarnaast heb ik nog een aansprakelijkheidsverzekering voor mijn bedrijf. Maar het belangrijkste is natuurlijk passie voor het product waardoor je vanuit eigen kracht je koffiebar vorm kan geven.

Hoe zorg je ervoor dat de kwaliteit van de koffie op een mobiele locatie hetzelfde blijft als op een vaste locatie?
René: voor mij is dat in de toekomst kijken. Het feit dat je mobiel bent maakt op zich niet zoveel uit, de machine doet het net zo goed alleen heb je te maken met de weerselementen. Staat de zon niet vol op je koffiemolen. Daarbij is ambiance natuurlijk belangrijk, een koffie smaakt toch net iets minder onder het treinstation van Leidsche rijn Centrum.

Emiel: Ik weet niet of dit wel hetzelfde moet zijn. Op een vaste locatie kan je meer investeren in apparatuur qua prijs, kwaliteit, grootte en gewicht waardoor je een betere kwaliteit zou kunnen neerzetten. Het mooie van een buitenlocatie is dat je met beperkte middelen en wisselende omstandigheden de beste koffie van dat moment kan maken. Overigens maak je al snel goede koffie voor mensen omdat zijn mijn kwaliteit niet verwachten in het park, opening of feest. Vaak is het publiek ook niet gewend aan deze kwaliteit koffie waardoor je ze al snel verrast. Mensen die speciaal een espressobar opzoeken weten wat de kwaliteit is die ze kunnen verwachten en die moet dus continue hoog zijn.

In een mobiele koffiebar heb je beperkte ruimte en faciliteiten. Welke oplossingen heb je hiervoor bedacht? (Hoe houd je de koffie vers en zorg je dat je voldoende voorraad hebt?)
René: Zodra een zak koffie geopend wordt neemt de versheid af, dus niet te veel in de hopper (dat doorzichtige ding met koffiebonen). Ik brand thuis zelf koffiebonen en die ongebrande bonen zijn bij de juiste omstandigheden heel lang houdbaar. Ik heb nog geen goede inschatting hoeveel koffie ik kan verkopen, maar 5kg is toch zo’n 250 consumpties, dat klinkt toch als veel dus eerder zal de hoeveelheid mee te nemen melk en water de beperkende factor zijn. Ik kan altijd nog een aanhanger meenemen, die mogelijkheid heeft Emiel dan weer niet.
Emiel: Koffie is een makkelijk product. Voor René, met een kilo koffie kan je al gauw 75 kopjes koffie maken. Dus met 1 kilo koffie kan je algauw een uur volcontinue vooruit. Ik zorg dat ik een maand vooruit kan met mijn voorraad. Ik heb vaak klussen van 2-3 uur dan heb ik vaak 4 kilo koffie op voorraad. Koffie blijft voor mij ongeveer 1-2 maanden vers dus met die 4 kilo kan even vooruit ook voor onverwachte vragen.
Qua melk bestel ik eens in de 4 maanden een flinke hoeveelheid zodat ik voorraad heb en niet elke week met 10 liter melk bij de supermarkt hoef te halen en te sjouwen.

René Emiel heeft een aanhanger jij kiest voor een bakfiets. Waarom geen aanhanger?
René: Eerst ging mijn voorkeur ook uit naar een aanhanger, wat mij van gedachte deed veranderen waren onder andere de kilo’s achter je aansleept, ik zag het niet zo zitten dat ik in een situatie kom waar ik moet remmen en de koffiebar doorgaat. Daarbij is de bakfiets die ik op het oog heb voorzien van een flinke laadcapaciteit en goede remmen.
Emiel: Daar wil ik graag nog op reageren. Ik houd ervan om kleine stapjes te zetten zonder al te grote investeringen. Het voordeel van een aanhanger is dat je met je bestaande fiets kan starten. Ik had niet een uitgewerkt plan maar bedacht er steeds iets bij. Dus eerst een (elektrische) auto, daar een barretje in met een koffieapparaat. Dat verplaatst naar een fietskar, toen een elektrische fiets.

Emiel je draait al een flinke tijd met ZOespresZO. Hoe ga je om met logistieke uitdagingen, zoals het vinden van een geschikte locatie en het transporteren van apparatuur?
Emiel: Als je op straat koffie wil verkopen, moet je steeds op hetzelfde moment op dezelfde locatie staan, zodat mensen aan je wennen en je mee kunnen nemen in hun standaard rondje of routine. Nu zoek ik de mensen op waar ze toch al samen komen, schaaktafels, Parkrun of de gymvereniging. Ik ben dan de leuke extra. Het helpt als iemand daar is die je uitnodigt om langs te komen, zodat je al een eerste klant hebt. Daarnaast heb ik een appgroepje waarbij ik aankondig waar ik heen ga. Soms komen mensen van heinde en verre naar me toe fietsen omdat ze toch al toe waren om even een ommetje te doen. Dit zorgt voor extra gezelligheid rondom de kar wat weer extra klandizie trekt.

Voor het transporteren van de apparatuur ben ik continue aan het zoeken naar betere opties zodat je snel kan inpakken en ter plekke snel kan starten. Zo ben je weinig overhead tijd kwijt. Ik heb nu een accu om mijn koffiemachine in de auto warm te houden als ik ergens heen ga en heb ik een nieuw karretje gebouwd om snel mijn auto in te kunnen pakken. Het zoeken naar oplossingen en deze realiseren vind ik een deel van de fun. Zo heb ik onlangs een Spa rood automaat gemaakt om limonades te mengen omdat ik klaar was met gebarsten blikjes Cola die de hele vloer onder het suikerwater zetten. Ook heb ik door Edwin en zijn broer Robbin mijn koffiekar in Lego laten ontwerpen als relatiegeschenk.

Wat zijn de beste manieren om om te gaan met weersomstandigheden en het seizoen?
Emiel: Binnen blijven.
René: Is dit een serieuze vraag? Nou goed dan. Wat Emiel doet, je assortiment aanpassen aan het weer. Seizoensgebonden dranken zoals een warme chocolademelk of een coldbrew.
Emiel: Het voordeel van een mobiele koffie kar is dat je zelf kan bepalen wanneer je op pad gaat. Tegenwoordig ga ik alleen maar als de zon schijnt ongeacht de temperatuur. De mensen zijn dan vrolijker en er zijn meer mensen buiten. Als het echt moet (voor een opdracht bijvoorbeeld) heb ik een grote parasol, tevens paraplu, en een regenhoes voor over de kar.

Hoe trek je klanten aan op wisselende plekken en bouw je een vaste klantenkring op?
René: Ik denk op vaste momenten op dezelfde plek terugkeren. Emiel kondigt ook nog eens vooraf aan waar hij te vinden is. Ik denk dat ik iets op ga zetten waar je mij via de website live kunt volgen.
Emiel: Ten eerste moet je kwaliteit leveren, zodat mensen je waarderen en je willen uitnodigen. Daarnaast heb ik dus een appgroepje en ga ik naar buiten om zelf koffie te verkopen. Hierdoor krijg ik ook naamsbekendheid en denken mensen aan me als ze voor hun bedrijf of organisatie een koffiebar nodig hebben. Tegenwoordig probeer ik wat minder eager te zijn om er op uit te gaan bij ieder zonnestraaltje omdat sommige bedrijven me toch al wel weten te vinden en ik vaak op het laatste moment gebeld wordt voor komend weekend.

Wat doe je met drukke momenten en onverwachte situaties? Denk dan aan weigerende techniek…
Emiel: Ja dat is altijd vervelend. Ik ga uit van dat er van alles kan gebeuren, maar dat je alleen niet weet wanneer. Buiten is het niet zo erg, dan stop je met je dag. Het is vervelend als je op een opdracht staat en men uitgaat van jouw koffiediensten omdat ze een evenement hebben. Ik heb een tweede koffieset om op het laatste moment te kunnen wisselen en evt nog iets op te halen. Doordat ik zelf alles gebouwd heb weet ik ook wat er mis kan gaan en hoe ik dit kan oplossen. Maar soms gaat het helemaal mis en kan je geen koffie schenken. Dan is het niet te lang mee zitten en ervan leren. Maar het blijft dan toch pijnlijk.

René: Dan bel ik Emiel of hij met zijn machine kan bijspringen! Als de machine er mee ophoudt, ja dan gaan we weer naar huis en sleutelen. Je moet wel een beetje handig zijn met de waterinstallatie, de omvormer voor de stroom en als de fietsaccu leeg is, dan is het een lange rit terug.

..en met een klant die ontevreden is over diens bestelling?
Emiel: Gewoon een nieuwe koffie maken. Meestal komen ontevreden klanten niet terug en nemen het verlies. Soms heb ik zelf al door dat het niet goed gaat, maar los ik het niet op. Het is dan jammer dat een klant hier dan last van heeft. Maar vooral in gesprek blijven.
René: Ik sta altijd open voor feedback, dus wanneer een gast ontevreden is, zal ik mijn best doen om de dienstverlening te verbeteren. Ik kan mij bijvoorbeeld voorstellen dat een gevraagd product afwijkt van wat de gast zich had voorgesteld, dus een stukje voorlichting zal dan op zijn plaats zijn. Zolang er nog bootcamptrainers zijn die barista met dubbel r schrijven, is er nog veel werk te verrichten.

..en bedankt René. Hoe ver ben je nu met het opzetten van je eigen bedrijf?
René: De eerste nog te nemen horde is een omgevingsvergunning om een fietsberging naast huis te bouwen om de bakfiets met koffie apparatuur droog te stallen. Daarna zal ik de bakfiets en espressomachine aankopen. Het ondernemingsplan is up-to-date maar is dat ooit echt af? Ik oriënteer mij nu op een training boekhouden en zal wanneer de inschrijving bij de KVK is gedaan meer met jullie delen. Ik zoek nog iets onderscheidend, zoals de aankleding van de koffiebar.

Heb je al een naam?
Rene: Jazeker! Espresso & Co.

Hoe willen jullie je verder ontwikkelen? Wat hoop je te bereiken op de lange termijn?
Emiel: Ik vind het leuk om dit naast mijn gewone werk als IT-er te doen. Het zorgt dat ik niet de hele dag achter de telefoon om laptop zit, leuke nieuwe mensen ontmoet, bij bedrijven binnen (of buiten) mag kijken en ik allerlei leuke en nieuwe ideeën krijg heb om mijn koffiekar te verbeteren. Ik zou nog wat meer opdrachten bij bedrijven willen doen, zodat ik misschien een dag in de week aan de koffie kan besteden. Dus mocht iemand nog een leuke opdracht weten….

Ondertussen krijg ik veel vragen van mensen over hoe je een mobiele koffiekar begint. Ik geeft daar altijd netjes antwoord op. Des te meer mobiele barren, des te beter de koffie.

René: Hoewel het een grote wens is om dit full time te kunnen doen, besef ik ook dat ik veel koffie moet verkopen om het inkomen van mijn huidige baan te compenseren. Ik zeg dan ook vaak dat ik part-time ondernemer ben, maar full-time vader en echtgenoot. Ik hoop dat ik dit een flink aantal jaren mag doen, ik heb geen ambitie om meerdere koffiebars te openen en al helemaal geen personeel. Ik kan mij wél voorstellen dat er wellicht een samenwerking ontstaat tussen mijzelf en Emiel….

Emiel: Het is altijd wel een beetje spannend als er hier in Leidsche Rijn een concurrent bijkomt. Maar René ik zie er naar uit om op termijn ook opdrachten samen te kunnen doen. Dat geeft weer mogelijkheden om grotere klussen aan te nemen.

TTV goes Africa

De eerste training van Training te velde was in maart 2017. Volgend jaar bestaan we dus al weer 10 jaar. En dat gaan we op een heel bijzondere manier vieren: met een trainingskamp in Iten, in Kenia. Iten is de plek waar toplopers op hoogtestage gaan ter voorbereiding op het voorseizoen. Maar ook als recreatieve hardloper kom je hier volledig aan je trekken. Je krijgt in 6 dagen de Full Kenya Experience: hardlopen door de ongerepte natuur genietend van de adembenemende uitzichten en de frisse lucht, baantrainingen en core stability trainingen door toptrainers, uitdagende hikes, Big Game spotten in de Riftvallei.
Compleet verzorgd verblijf in het High Altitude Training Center of het Kilima Resort, en je kunt onbeperkt gebruik maken van het zwembad, de sauna’s, de fitnessruimte en de atletiekbaan. Maar je gaat ook echt de Keniaanse manier van leven leren kennen. Op lokale markten, bij bewoners thuis en op lokale scholen. Heb je niet genoeg aan die ene week: geen probleem in overleg krijg je een uitgewerkt programma voor 9 of 12 dagen.

Wanneer
maart 2027. Maart is de ideale periode om in Iten te verblijven. Het is het einde van het droge seizoen en nog niet te warm (20-25°).

Informatiebijeenkomst
Dinsdag 14 april in het projecthuis van de Kersentuin, Atalantahof 11, 19.00 tot 20.00 uur

Voor bij de koffie

Het recept. Natuurlijk gaan we dit keer voor iets voor bij de koffie! Italiaanse bitterkoekjes. Dit klassieke koekje bestaat in twee varianten, een harde en een zachte versie. De harde versie staat ook wel bekend als ‘Cantuccini’ – die zijn zo hard omdat ze twee keer worden gebakken. Italianen dippen ze in hun espresso. Dat gaan wij dus niet doen. We gaan namelijk de zachte variant maken: Amaretti morbidi. Dat klinkt heel luguber maar ‘morbidi’ betekend gewoon ‘zacht’. En Ameretti (je kent vast ook wel de likeur) ‘een beetje bitter’. Lijkt verdacht veel op de welbekende Hollandse bitterkoekjes, knapperig van buiten en lekker taaiig van binnen, maar dan met net een andere smaakbeleving.

Dit recept is een bewerking van dat van Rutger van Heel Holland bakt. Nóg eenvoudiger maar zeker zo lekker.

Ingrediënten
225 gr amandelmeel
200 gr suiker
snuf zout
1 tl (5ml) amandelessence
zest van één citroen
150 gr poedersuiker

Bereiding
Bekleed een bakplaat met bakpapier. Borstel de (biologische) citroen goed af, spoel schoon, en rasp de schil (het sap gebruik je niet).

Verwarm de oven voor op 190 °C.

Doe de eiwitten en het zout in een vetvrije kom, en klop de eiwitten op. Meng vervolgens het amandelmeel, de suiker, het zest en het amandelextract erdoor. Meng alles tot een stevige massa.

Verdeel het deeg in tweeën. Rol beide helften in de poedersuiker tot een rol. Snijd elke rol in 16 stukjes. Vorm er bolletjes van en rol deze nog een keer door de poedersuiker. Leg de bolletjes op de bakplaat en druk ze iets plat.

Bak de koekjes 12-16 minuten en haal ze direct na het bakken uit de oven om te voorkomen dat de koekjes te ver worden doorgebakken. Heel Holland Bakt dus vanaf 12 minuten door het venster van de oven blijven staren. Doe heel TTV ondertussen wat squats en lunges. Als de koekjes donker gaan kleuren onmiddellijk eruit halen.

Buon appetito!

Bootcampen bij Training te velde

Edwin — Sun, 28 Sep 2025 10:34:00 +0000

Alles is bootcamp

Bootcamp, het is een beetje een containerbegrip geworden. Bootcampen is een verzamelnaam geworden voor buiten trainen in een groep. Laat ik voorop stellen dat ik elke vorm van bewegen toejuich, en vooral als dat buiten is. Maar er is een verschil tussen bewegen en bewegen en wat je met een groep doet. Bij Training te velde geven we hier op geheel eigen-wijze invulling aan. In deze blog zal ik proberen uit te leggen hoe.

Bij training te velde train je in een groep. Of in goed Nederlands een “small groep” want bij Training te velde train je altijd in kleine groepen. In feite krijg je bij Training te velde een personal trainer– alleen dan tegen een fractie van de kosten van een echte PT-er.

Trainen in een groep

Groepsdruk wordt vaak negatief uitgelegd, ik wil vooral de positieve kant benadrukken van trainen in een groep. Iedereen traint op zijn eigen manier maar hoe dan ook, trainen in een groep beïnvloedt de manier hoe je zelf traint. In de eerste plaats, heel basaal, de groep kan net die stok achter de deur zijn dát je überhaupt in beweging komt. Je hebt een drukke dag achter de rug, eigenlijk moet je nog van alles voorbereiden voor dat belangrijke overleg en je kinderen vragen continue om aandacht. Het is dan de gemakkelijkste weg om niet te gaan sporten. Of, positief geformuleerd: jezelf de kans te geven om lekker aan jezelf te werken.
Het leuke van trainen in een groep is dat je je kunt je optrekken aan de anderen. Als je iets moeilijk vind motiveert het om te zien dat het bij je trainingsmaatjes ook niet vanzelf gaat. Dat motiveert je om toch door te zetten. En dan ontdek je dat je het wél kan en merk je dat je echt vooruit gaat.
Een ander voordeel van trainen in een groep is dat je kunt zien hoe anderen het doen. In een groep kun je elkaar letterlijk elkaar een spiegel voorhouden. Door anderen te zien sporten leer je ook veel over hoe je zelf beweegt. Anderen zien bewegen helpt je dus om zelf beter te gaan bewegen.
Last but not least, het sociale aspect. Sporten in het gezelschap van andere sporters, samen die inspanning doen, is gewoon heel erg leuk. Lol hebben in wat je doet en dat plezier delen met anderen zorgt voor een positief gevoel en versterkt je motivatie om door te gaan met sporten.

Bootcampen bij Training te velde

Trainingen bij Training te velde zijn normale trainingen voor normale mensen. Dat klinkt heel saai maar zo is het absoluut niet bedoeld. Vraag het aan de sporters van Training te velde saai zijn de trainingen zeker niet en elke training is anders. Voor welke bootcamptraining je ook kiest bij Training te velde, het is altijd gericht op beter en makkelijker bewegen – op een manier waar je echt wat aan hebt in het dagelijkse leven. Je gaat werken aan het verbeteren van het spieruithoudingsvermogen en aan het verbeteren van je duuruithoudingsvermogen. Want daar heb je echt wat aan in de dagelijkse praktijk. Spieruithoudingsvermogen? Duuruithoudingsvermogen? Wat is dat nu weer?

Spieruithoudingsvermogen

Spieruithoudingsvermogen is het vermogen om gedurende langere tijd achtereen een spier(groep) in te spannen. Het is dus een soort conditietraining voor de spieren. Niet al te zwar oefeningen die je veel herhaalt. In het dagelijkse leven zijn dit de bewegingen die je het meeste doet. Daarnaast is het goed om voor het onderhoud van je spieren oefeningen te doen die gericht zijn op het verbeteren van de bewegingen waar het menselijk lichaam primair voor is ontworpen: lopen, springen, hurken, duwen, trekken, stoten en draaien. Het zijn samengestelde bewegingen waarbij je zonder na te denken meerdere spiergroepen traint. De ‘Primal moves’. Het stomme is, we doen ze bijna niet meer. We bewegen veel te eenzijdig het grootste gedeelte van de dag zitten we achter een scherm of een autostuur of liggen op de bank. Terwijl we evolutionair gebouwd zijn om te bewegen! Omdat het zulke herkenbare bewegingen zijn is het niet ingewikkeld en vooral leuk om te doen. Maar vergis je niet: ook een lichte oefening wordt zwaar als je hem maar vaak genoeg herhaald of als je er een element aan toevoegt zoals je evenwicht bewaren. Je mobiliteit (zeg maar je lenigheid) is grotendeels erfelijk bepaald maar je stabiliteit, daar kun je goed aan werken. En als je daar nú aan begint voorkomt dat veel ellende als je echt oud begint te worden. Oefening baart kunst ik ben altijd weer verrast hoe goed mijn trouwe sporters het doen ten opzichte van nieuwe, soms goed getrainde, sporters. Vaak blijkt dat die toch te eenzijdig getraind zijn.

Duuruithoudingsvermogen

Duuruithoudingsvermogen is het vermogen om gedurende langere tijd achtereen een inspanning vol te houden. Je aerobe capaciteit (je zuurstofsysteem). Dit wordt in de volksmond “conditie” genoemd. Want een ding weet je zeker: als je gaat bootcampen bij Training te velde ga je hardlopen. Dat hoeft echt niet hard te gaan en soms is het niet meer dan een welkome break tussen de krachtoefeningen. Maar soms doe je een langer loopstuk of loop je meerdere korte intensievere stukken met korte pauzes achter elkaar (intervaltraining). Waarmee we ons echt onderscheiden van de andere bootcampaanbieders is dat we ook in de trainingen werken aan je looptechniek. Het accent ligt hierbij vooral op het efficiënt leren lopen. Daar heeft iedereen wat aan, ook als je geen fanatieke hardloper bent.

Bootcamp proeftraining

Wil je een keer vrijblijvend en kostenloos meedoen? Meld je dan aan voor een proefles.

Heb je vragen? Neem contact met mij op via email, telefoon (06 – 11 333 719) of het contactformulier. Ik beantwoord je vraag graag, je zit nergens aan vast.

De Zestig van Texel

Edwin — Sun, 24 Mar 2024 15:38:09 +0000

Vrijdagavond, Utrecht, Tractieweg

Spinning out every minute
Infinity running in circles
One wave will flood a hundred shores
The things that we sacrifice
Things that gave us life

Di-rect – Through the Looking Glass

Vrijdagavond. Geen trainingen- voor mij de avond om te onthaasten. Een fles wijn opentrekken en de tijd nemen om uitgebreid te koken. Daarna op de bank hangen en samen een serie bingewatchen of een film kijken. Maar nu ren ik rondjes om de Werkspoorkathedraal waar the Race to Adizero bezig is, een nieuw en hip loopevenement waarbij de snelste lopers en lopers van Utrecht in een afvalrace tegen elkaar racen op een soort kartbaan. Mijn prijsvechtertje Nadia is doorgeschoven van de reservelijst. Hoewel ze zelf weinig verwachtingen heeft en de benen wil sparen voor een wedstrijd op zondag denk ik dat er meer in het vat zit dan ze zelf denkt.

Zoals gebruikelijk ben ik aan de late kant. Ik ben nu driekwart rond de enorme hal. Door de ramen hoor ik keiharde muziek en zie ik de lopers inlopen in uniforme racehemdjes. Waar is die f***cking ingang? Achter een foodtruck staat een deur open. Yes! Ik spring over de stroomkabels en sprint naar binnen. Het is aardedonker. Halverwege staat een glazen wand. Die heb ik met mijn kippige ogen nooit gezien. Zoals dat meestal gaat bij Edwin, hij raakt hem, met volle overtuiging.

Minder overtuigend is de entree in de Zestig van Texel. Die staat al een tijdje in potlood in mijn agenda. De Zestig van Texel heeft in hardloopkringen een magische klank. Zestig kilometer dat is een stuk verder dan een marathon maar het is ook weer geen ultraloop, klinkt als: nog net te doen voor een geoefende marathonloper. Dan is het op een het eiland, en is het een tweejaarlijkse loop. Ofwel: die móet je als doorgewinterde loper een keer gelopen hebben. De vorige loop was in 2022 doe je nu niet mee dan is het weer twee jaar wachten. Ik ben alleen helemaal niet van plan zelf zestig kilometer te gaan lopen het idee is er een leuk weekend van te maken met mijn snelle hardlopers en zorgen dat zij zich op het podium lopen op de estafetteloop.

Maar goed dan kun je als trainer wel willen je lopers moeten dat wel zien zitten en animo is niet dusdanig dat we een volledig team kunnen opstellen. Het maakt wel iets los. Dorreke, trouwe Texel-ganger, wil wel de volledige afstand lopen. en ook Nick ziet zich dat wel doen straks na zijn wereldreis. Dan gaat er bij mij ook iets schuiven. Dit is geen trail maar ook weer geen marathon. Trails verteer ik goed. En de Two Rivers marathon ging na een hardnekkige blessure boven verwachting goed. Ik laat het ingevulde inschrijfformulier een tijdje staan op het werkblad. Maak je er niet meer kapot mee dan dat je er plezier aan beleeft. Ik moet zuinig zijn op mijn lichaam ben geen twintig meer en als ik stuk ben is er geen brood op de plank. Verstandig is het sowieso niet het is een fysieke aanslag. Maar mijn geldingsdrang en nieuwsgierigheid wint het van de ratio en de angst. Je weet het pas als je het hebt gedaan. Ik klik op de verzendknop.

De Zestig van Texel

De Zestig van Texel is een ultraloop die om de twee jaar wordt gehouden op -duh- Texel. De wedstrijd is een idee van Texelaar en ultraloper Jan Knippenberg. De atletiekvereniging van Texel wilde begin jaren negentig een marathon op het eiland organiseren Knippenberg -die met enige regelmaat een rondje Texel liep als trainingsronde- wist de organisatie te overtuigen dat het interessanter was dit “rondje” van 60 kilometer als basisafstand te nemen. Vanwege de tijdrovende organisatie werd besloten er een tweejaarlijks evenement van te maken, met vanaf de tweede editie een estafette van 4×15 kilometer en ook de dubbele afstand- een ultraloop van 120 kilometer. Dat is voor de fysieke en mentaal heel sterken – aangekomen bij de finish loopt je het hele parkoers namelijk weer terug.

Zaterdagavond, Den Helder, Parkeerterrein Willemsoord

De pizzeria zit verborgen in een troosteloos uitgaanscomplex maar is sfeervol en is tot onze verrassing afgeladen vol. ‘Hebt u gereserveerd’? Plan B terug naar het busje. De voor-de-zekerheid-meenemen pastamaaltijd smaakt ook goed en de kookwarmte maakt het nog enigszins comfortabel in ons huisje op wielen. Afwassen, tanden poetsen, bed uitklappen. De lipjes van de ramen van de daktent en de tuigage van de boten in de jachthaven klepperen monotoon in de fluitende wind. Het lijkt wel alsof we in een poolstation zitten. Slagregens. Stem naast mij. “Als het morgen zo’n weer is fiets ik terug naar de boot en ga in de bus in bed liggen”.

De eerste 10

Birds flying high
You know how I feel
Sun in the sky
You know how I feel
Breeze driftin’ on by
You know how I feel

Muse – Feeling good

Sweaters en capes met Boston marathon, New York, London, de toon is gezet op de veerboot naar Texel. Ik staar in een ruit. Jack Sparrow staart terug. De zwelling is afgezakt tot onder mijn oog. Maar ik kan weer stereo kijken en de hechtpleistertjes lijken het te houden. Prima geslapen. Gezonde wedstrijdspanning. Ik ben er klaar voor.

Aankomst in de veerhaven in Den Hoorn. We volgen de stroom lopers en fietsers naar De Kuil waar de start is. Hier treffen we Dorreke en Nick en hun aanhang. Het is koud en guur ik hou mijn afritsbroek en sweater zo lang mogelijk aan. Nog vijf minuten tot de start. Broek en trui gaan in de plunjebaal in het bagagerek, die gaat straks op transport naar de finish in Den Burg, 5 kilometer verderop. De speaker warmt ons op met onderkoelde humor. “Dit belooft een heroïsche editie te worden”. Om die woorden te ondersteunen breekt er een felle regenbui los met hagel. Ik denk terug aan de uitspraak van Mariska: ook voor de fietsbegeleiders is dit afzien. Om 10.30 uur schiet de burgemeester van Texel 650 lopers in beweging. Nick trekt gelijk het gas open ook Dorreke verdwijnt langzaam uit het zicht. Niets aan de hand dit is het plan. Rustig starten. En dan nog rustiger.

Door de duinen gaat het richting het strand. Het klaart op. Een plukje 120 kilometerlopers komt ons tegemoet. Grijze gezichten die hebben het zwaar gehad vanmorgen. Ze zijn gestart om half vijf en nu bijna op de helft. Er zijn grenzen denk ik, dat ga ik dus nooit doen.
Na 5 kilometer lopen we via het zuidelijkste punt van het eiland het strand op. Intense ervaring. Alles lijkt uitvergroot, de weidsheid van het landschap, de schuimkoppen op de golven, de wolkenpartijen en de blauwheid van de lucht, het lijkt wel alsof we een Zeventiende eeuws zeeschilderij binnenlopen. Maar wat vooral binnenkomt is de bulderende wind. Hier had ik me op ingesteld maar dit is een factor erger dan ik me had voorgesteld. Kunnen voorstellen. Hij komt schuin van voren. Het voelt alsof iemand je constant aan een elastiek schuin naar achter trekt. Dit is met geen pen te beschrijven. Ik geniet.

Van 10 naar 40

With the wind in your sails
You came like a comet
Blazing your trail too high
Too far
Too soon

The Waterboys – Whole of the Moon

Na 12 kilometer gaan we het strand af en kunnen we even uitblazen bij de eerste verzorgingspost.
Vanaf hier mogen de fietsers meefietsen. Duinbos. In de beschutting van het bos met een voorzichtig doorkomend zonnetje wordt het zelfs warm. Ik ben gekleed op Four Seasons in a Day. Het regenjasje gaat om het middel de handschoenen in de belt en de buff om de pols. 18 kilometer, weer terug naar het strand. De strandopgang is een stevige klim door mul zand in de afdaling worden we gezandstraald. Snel weer het jasje aan. De wind is zeker niet minder geworden. Het lint met lopers valt uit elkaar, groepjes worden waaiers. Komt het door het trailrunnen? Ik weet de cadans vast te houden en veeg de lopers voor mij een voor een op. Een loper die hetzelfde tempo heeft sluit aan en al kletsende passeren we na 2 uur en 3 minuten het 20 kilometerpunt. Op een derde. Ik wil finishen ergens tussen de zes uur en de zes en een half uur dus dit is heel mooi op schema.

Paviljoen Strandpaal 21. Motivatieboost aanmoedigingen van een van mijn trouwe bootcampers die toevallig dit weekend op Texel zit. Na 4 kilometer gaan we het definitief het strand af en sluiten de fietsers weer aan. Mariska geeft de stand van zaken weer van de live tracker Dorreke loopt niet eens zo’n eind voor ons Nick zit daar dan wel weer ver voor. Ik voel me echt heel sterk als het net zo gaat als de Salland trail ga ik straks nog beter draaien dan haal ik Dorreke vanzelf in en Nick vreet ik dan op bij 55 kilometer. Supporters met een spandoek ”JE GAAT ALS DE BRANDWEER”. “Zeker!” roep ik. Dat wordt een soort running gag kom ze nog 6 of 7 keer tegen elke keer heb ik een gevatte reactie paraat.

Een single track een door moerassig landschap- ook op Texel is veel water gevallen. Dan een saai recht stuk tussen de weilanden. Het eerste bewustzijn dat ik al wat kilometers in de benen heb. Was dat een verzorgingspost? Ja dus, strak voorbij gelopen. Terug. Sportdrank, water, twee plakken ontbijtkoek. Er volgt een lekker stuk met strak asfalt, het golft een beetje op en neer door een mooi duinlandschap.

De vuurtoren van De Cocksdorp komt in zicht. 35km het noordelijkste punt op de route. Psychologisch lekker vanaf nu is het terug richting finish. We buigen af naar het zuidoosten. Stukje wind vol in de rug. Echt op adem komen is dat niet je wordt nu weer op een andere manier uit je ritme gehaald. Maar hard gaat het wel. We draaien de dijk op naar de Waddenzee. De dijk is een volledig geasfalteerde ronde heuvel die doorloopt tot in de zee je loopt op de bovenste rand. Beetje een mindfuck supersaaie rechte streep tot aan de einder. Niet toevallig dat ik nu de eerste pijntjes voel. De heupen beginnen op te spelen- denk van het constant op zijn kant gezet worden op het strand- en ik voel de knieën. Echt lekker loop ik niet meer. Maar de wind komt hier schuin van achteren en weet de pace vast te houden.

Van 40 naar 50

Watching storms
Start to form
Over America
Can’t do anything
Just watch them swing
With the wind out to sea

Kate bush- Hello Earth

Op 40 kilometer krijg ik een krampscheut. En niet zo’n beetje ook. Hoe verwoord ik dit? Voor de fietsers: de schijfrem van je voorwiel slaat zó vast dat je achterwiel omhoog stuitert. Alle lampjes op het dashboard springen op rood. Ik ken mijn lichaam. Dit is echt niet goed. Trekkebenend kom ik weer in beweging. Even een paniekflits dit is te snel ik moet nog 20 kilometer. Het druistige plan om een negative split te lopen en Dorreke en Nick terug te halen laat ik in één keer varen. Daar komt weinig emotie bij kijken het is koele berekening. Accepteren-incasseren dat kost alleen maar nodeloos energie concentreer je op het hier en nu. Denk.na.Edwin. Wat kun je NU doen. Eten moet je. En drinken. Ik knijp de backup-gel leeg en vraag Mariska om de bidon met sportdrank aan te geven. Te laat dus maar als het goed is zit dit binnenkort weer in mijn spieren. Maar de combinatie gel en sportdrank is te veel van het goede ik krijg onmiddellijk last van mijn maag. Voor mij een nieuwe sensatie. Water. De andere bidon. Ik klok de helft naar binnen. Mijn nuchtere vrouw zegt: “blijf lopen” en ze heeft gelijk. Al mijn energie moet ik op op mijn eigen lopen richten. En dankzij de rugwind gaat dat nog steeds in een pace dik onder de 6 minuten.

Godzijdank die K-dijk af. De fietsers moeten rechtdoor onderaan de dijk, de lopers steken een brug over en lopen aan de overkant van een brede vaart parallel aan het fietspad. Ik krijg het nu echt zwaar. Te vaak kijk ik op mijn horloge. Mariska is een stipje in de verte geworden. Via een plankier bij een molen takken we weer aan op het fietspad om na 45 kilometer het binnenland in te gaan. Wind schuin van voren. Mariska probeert me uit de wind te houden. In het plaatsje Oost (is er dan ook een West?) gaat de weg gaat licht omhoog Mariska fietst langzaam maar zeker van mij weg. Mentaal wordt je nu ook een beetje wiebelig dit kan ik écht niet hebben ik heb haar nodig nu maar kan die extra inspanning eenvoudigweg niet meer leveren. ‘Mariska!’ roep ik maar mijn kreet verwaait in de wind. Mariska! Gelukkig hoort ze het uiteindelijk toch. Ze laat zich terugzakken.
Verder gaat het. Door Oosterend. Snap niet helemaal waarom we die detour door dit plaatsje moeten maken loopt het helemaal niet handig je moet constant om auto’s en fietsers slingeren. Maar goed het leidt wel af.

Als we de plaats uit zijn passeren we een bord met in plakband “DRINKS” erop met een pijl naar rechts, wat van de route af naar een erf bij een boerderij. Denk: leuk, initiatief van bewoners maar ik loop door over een kilometer is de officiële verzorgingspost. Vrij zicht ik zie nergens iets dat duidt op een verzorgingspost. Dat wás dus de verzorgingspost. Ik kan de kracht niet opbrengen om terug te lopen, elke extra stap is er nu een te veel maar geen paniek heb Mariska bij me die heeft nog genoeg drinken en eten bij zich. Ze vraagt: “Wil je een boterham?” Na al die zoetigheid heb ik heel erg zin in wat hartigs maar mijn maag is nog steeds van streek moet er niet aan denken om nu, al lopend, een boterham te eten. Bovendien heeft dat toch geen zin. Alles wordt glucogeen maar voordat die boterham in mijn mitochondriën zit ben ik allang gefinished. Dan maar weer wat Tailwind. Burn Motherfucker.

Van 50 naar 56

All we are is echos from the spark
Echoes from the spark
Just echoes from the first spark
All wе are is echos from the spark
Falling through thе dark
Just echoes from the first spark

Laura Jansen – The island

50 kilometer. We draaien weer de dijk op. Mijn pace is gezakt naar 6:30 en ik word voor het eerst ingehaald door andere lopers. Een soort negatieve versterker. Spijt is iets voor later maar iets heb ik verkeerd gedaan in de eerste 40 kilometer en/of daarvoor, in de voorbereiding. Een duo passeert, gezellig kletsend in een ontspannen pas. Lopen op souplesse. Focus. Spiegelen. Ik kan me weer een beetje herpakken maar veel effect heeft het niet het duo verdwijnt langzaam maar zeker uit het zicht. Let it go vanaf nu is het aftellen. Nog 9 kilometer. Nog 8. Nog 7. Langs de weg ligt een loper met kramp, wordt kermend opgerekt door een omstander. Nog 6. Den Helder komt in zicht. We draaien Oudeschild binnen. Het begint weer te regenen.

Van 56 naar 60

I used to float, now I just fall down
I used to know but I’m not sure now
What I was made for
What was I made for?

Billy Eilish – What was I made for?

De Laatste verzorgingspost in de haven van Oudeschild. Durf niet meer stil te staan als ik dat doe schiet ik geheid weer in de kramp heen-en-weer-huppelend pak ik de laatste fourage. Weer buiten de bebouwde kom. Scherpe bocht naar rechts. Troosteloos leeg landschap. Een verre boerderij, plukjes verwaaide schapen. Het laatste schilderij van Van Gogh je mist alleen de zwarte kraaien. En de wind komt nu recht van voren.

Nog 4 kilometer. Bordje Georgische begraafplaats. Het kan nog erger. Ook dat was een zelfgekozen lijdensweg alleen was het een onmogelijke keuze: sterven op dit godvergeten eiland ver weg van je moederland of als landverrader, ergens halverwege.

De kou en het vocht maar vooral de genadeloze wind eisen zijn tol ik zit nu echt op het randje van totale verkramping. Het tempo zakt terug tot ver boven de 7 kilometer per uur. Voel brandend maagzuur omhoog komen in mijn slokdarm. Maar het is vooral mentaal zwaar. Je bent er bijna maar het voelt nog zo ver. Tegelijkertijd kan het je geen donder meer schelen een soort van doffe gelatenheid over wat je aan het doen bent. Je loopt. Omdat je loopt. Dus loop je maar.

Bordje “3 kilometer” doemt op. Wat duurt het lang voordat we dat bord écht gepasseerd zijn. Het gaat niet meer in kilometers loop nu van bocht naar bocht. Voor de laatste keer de mensen met het spandoek gaan-als-de-brandweer. Kan alleen nog een flauwe glimlach opbrengen. 2 kilometer. Ik kán niet meer moet echt de neiging onderdrukken om niet te stoppen. In de verte de luidspreker van de finish. Mijn horloge piept: 59 kilometer. Laatste bocht. Verkeersregelaar: “Je bent er bijna! Dáár is pas het bord van de laatste kilometer. Mariska moet van de route af. “…en de volgende loper is Edwin te Velde”. Dringt nauwelijks tot mij door dat ik dat ben. Ik krijg een medaille omgehangen en wandel half verdooft naar de Stayokay. Emotioneel volkomen vlak het doet me echt helemaal niets meer ik ben niet blij ik ben niet trots ik ben er gewoon.

Binnen is het lekker druk en warm. De beker met soep doet goed daar knap ik gelijk van op. Haal het foeilelijke- of moet ik zeggen iconische- Zestig van Texel shirt op en loop naar boven om mijn plunjezak op te halen. Laat me op een stoel zakken en trek droge kleren aan. De soep de droge kleren ik voel me al weer mens worden. Beneden staat Mariska, met Dorreke en Nick. Fijn om mijn helden weer te zien. Ze zijn samen gefinished, Dorreke heeft Nick het laatste stuk er doorheen gesleept. Dorreke heeft in een strakke pace gelopen (zie grafiek) Nick heeft net als ik veel ingeleverd op het eind. Wachtend op de bus terug naar de veerboot laat ik het bezinken. Dit heb je echt niet goed aangepakt hardlooptrainer je bent gezakt voor het praktijkexamen. Had ik het anders moeten indelen, nog rustiger weg moeten gaan, in moeten houden op het strand, meer moeten eten en drinken meer trainingskilometers moeten maken of juist meer rust moeten nemen? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik dit nooit meer doe.

Zegt hij nu.

Ondanks de barre omstandigheden zijn er nooit eerder in Nederland zoveel lopers gefinished bij een ultraloop: 567 van de 596 60 kilometer lopers en 17 van de 27 120 kilometer lopers haalden de streep.

De lopers

Nick
Leeftijd: 34 jaar
Lengte: 184cm
Racegewicht: 74 kg

Voorbereiding: 3x 30KM op duurlooptempo
Schoenen: Saucony Endorphin Speed 3
Racetenue: Korte broek, t-shirt korte mouwen, t-shirt lange mouwen en waterdichte jas
Eten en drinken mee: niet
Ontbijt: Boterham Jam + Pindakaas + 0.5 L water + 2 koffie
Gegeten en gedronken onderweg: 6x Gel (Maurten), 0.5 L water, 0.5 L sportdrank (Maurten), 4x glazen Cola/AA, 1x Banaan + wat winegums en zoutjes
Loopdoel: Tussen 5:30 – 6:00 uur
Resultaat: Mooi klaar(mee) glimlach na 5:46:27 (42^e van de 99 MSEN)
Trots op: Uitlopen + (bijna niet) man met de hamer tegengekomen
Wat zou je de volgende keer anders doen: Meer trainen. Meer kilometers maken.

Dorreke
Leeftijd: 43 jaar
Lengte: 180 cm
Racegewicht: 68 kg

Voorbereiding:
Schoenen: HOKA Clifton 9
Racetenue: Stronger Sportbh, Craft thermoshirt korte mouw, Stronger shirt lange mouw met rits, regenjasje, Nike hardlooplegging, Stox lange sokken 2 buffs en handschoenen.
Eten en drinken mee: In trailrunrugzak: 2 liter water (camelbag), 4 gels, 6 repen, 1 banaan
Ontbijt: Bak havermout met 1 banaan en 1 appel, pindakaas en rozijnen, 1 boterham pindakaas en vlak voor de start nog 2 boterhammen pindakaas.

Gegeten en gedronken onderweg: 2 liter water, 1 banaan, 3 gels, 5 repen, 1 sinaasappelpartje
Loopdoel: Binnen de 6 uur binnen, en liefst zonder overgeven
Resultaat: Met grote lach op gezicht over de finish in 5:46:24 (2^e van de 19 V40)
Trots op: Dat ik niet een keer heb gemopperd op de volle bak tegenwind (-kracht 6) en mijn tempo zonder veel moeite tot het einde kon vasthouden
Wat zou je de volgende keer anders doen: De week vooraf minder druk maken: meer vertrouwen hebben in mijn lichaam, training en ervaring

Edwin
Leeftijd: 54 jaar
Lengte: 186cm
Racegewicht: 70kg

Voorbereiding: Midwintermarathon Apeldoorn (25km), Salland trail (50km)
Schoenen: Brooks Glycerin 21
Racetenue: Mouwloos ondershirt, trailbroek (loopbroekje met langere binnenbroek), naadloze hardlooponderbroek, tubes, goed passende hardloopsokken, armsleeves, ultralicht ademend regenjasje, strak loopmutsje, handschoenen, buff en natuurlijk een TTV-shirt!
Eten en drinken mee: In de belt 3 gels (Maurten) Fietser met bidon met water en bidon met sportdrank (Tailwind) en extra gels.
Ontbijt: Flinke bak havermout met noten en halve appel, banaan, 2 koppen koffie.
Gegeten en gedronken onderweg: 1 liter water (7 bekertjes +200ml. uit bidon) , 1,5 liter sportdrank (8 bekers + 500ml uit bidon), 2 bekertjes Cola, 8 plakken ontbijtkoek, 5 Tucjes, 8 stukjes banaan, 2 winegums, 2 sinaasappelparten.
Loopdoel: Met een glimlach finishen, ergens tussen de 6 en 6,5 uur.
Resultaat: Met een grimas gefinisht in precies 6 uur (17^e van de 51 M50)
Trots op: tot het eind toe blijven hardlopen.
Wat zou je de volgende keer anders doen: Nog meer uitgerust aan de start staan, meer water drinken onderweg.

Bootcamp – Training te Velde – Hardlopen en bootcampen

Training te velde nieuwsbrief voorjaar 2026

TTV Agenda

50Up Bootcamps

Koffiekerels

TTV goes Africa

Voor bij de koffie

Bootcampen bij Training te velde

Alles is bootcamp

Trainen in een groep

Bootcampen bij Training te velde

Spieruithoudingsvermogen

Duuruithoudingsvermogen

Bootcamp proeftraining

De Zestig van Texel

Vrijdagavond, Utrecht, Tractieweg

Zaterdagavond, Den Helder, Parkeerterrein Willemsoord

De eerste 10

Van 10 naar 40

Van 40 naar 50

Van 50 naar 56

Van 56 naar 60

De lopers

De harde cijfers