En daar is dan die onvermijdelijke beklimming waarbij je denkt: had ik die aan het begin van de trail wél hardlopend kunnen doen? Toch die lichte teleurstelling omdat je het niet meer kunt opbrengen om te blijven rennen. Maar wat heb ik te bewijzen? Aan wie? Aan mezelf? Wat heb ik te winnen? Wat heb ik te verliezen?

Klaar voor de start..?

De Zevenheuvelentrail is een nieuw evenement. Maar er zit veel geld en ervaring achter, het is dezelfde organisatie als die van de Zevenheuvelenloop. Ik ben benieuwd. Aan de locatie zal het niet liggen die leent zich perfect voor trailrunnen. Erg leuk dat we met een flink aantal TTV-ers op verschillende afstanden meedoen.

Mijn voorbereiding is sub-optimaal. De laatste trail is maanden geleden en niet veel serieuze hardloopkilometers gemaakt. Wel veel (berg)wandelkilometers in de benen. Met als toetje Corona…. Maar ik heb er zin in! Dit klinkt heel raar uit de mond van iemand die mensen helpt om fysiek beter te worden, ik heb er gewoon zin in om me weer eens helemaal naar de kloten te lopen. In de zin van: mijn lichaam weer eens goed te testen.

Daar staan we dan op het afgetrapte veld in park Brakkenstein, in de nieuwe raceshirts. Met de slogan (“Zonder spijt geen vreugde”) kreeg ik de handen niet echt op elkaar bij mijn wedstrijdlopers maar goed toen waren de shirts al in bestelling. Dat zal dus waarschijnlijk een uniek shirt blijven. Verder draag ik een lichtgewicht loopbroek met binnenbroekje. En op zijn Schots geen onderbroek. Ik heb speciale hardlooponderbroeken maar die zijn dik en vrij warm, gezien het weerbericht heb ik dan liever iets aan dat snel droog is. Koud wordt het toch niet. Wel vaseline gesmeerd op strategische plaatsen. Om de kuiten tubes ofwel steunkousen. Of het echt werkt weet ik niet maar met langere hardloopwedstrijden draag ik ze altijd. Het voordeel van tubes is dat je er zelf sokken bij kunt uitkiezen handig als je relatief grote of kleine voeten ten opzichte van je kuitomvang hebt. En je kunt onderweg van sokken wisselen. In dit geval kies ik voor losse compressiesokken van een ander merk. Aan de voeten Brooks Cascadia’s. Dit is een wat zwaardere schoen met veel demping, in feite een gewone hardloopschoen met net wat meer profiel.

Hel blij ben ik met mijn nieuwe racevest. Het oude racevest wat hebben we samen veel meegemaakt maar ondanks een zelfbedacht vetersysteem schudde het toch nog te veel, als ik het strak aantrok kreeg ik op den duur schuurplekken onder aan mijn ribben. Het mag wat kosten maar dit zit zonder dat ik er een meter mee gelopen heb al veel beter. Achterin een ademend regenjasje. Dat is wijsheid achteraf maar die gebruik je gelijk, of niet. Tijdens de Drielandenpunttrail in januari was ik er heel blij mee van start tot finish mee gelopen. In de voorvakjes 2 softflasks van 500ml met hierin opgelost een halve tablet magnesium, vijf mini-reepjes in verschillende smaken, een pakje zakdoeken voor je-weet-maar-nooit, een ultralicht vouwmokje en mijn telefoon in een ziplockzakje. Ready to Rock & Roll!

Hekje-hekje balletje-balletje

11.10 we worden naar het startvak geroepen. Hoeveel lopers staan er, het zullen er een stuk of tweehonderd zijn. Joris, Robbert en ik staan ergens in het midden. Het startschot valt stom in een reflex zet ik mijn horloge aan maar het duurt nog zeker twee minuten voordat we over de startmat gaan. Nou ja wat is twee minuten op vijf uur lopen. Het duurt zo lang omdat er dranghekken staan waar je doorheen moet zigzaggen. Slim zo creëer je gelijk wat afstand tussen de lopers. Handig op de smalle paadjes.

Direct na de start het spoor over met een speciaal hiervoor geconstrueerde evenementenbrug. We volgen een stukje de rails en duiken dan de Groesbeekse bossen in.
Joris trekt het gas open de eerste kilometers gaan ver onder de 6 minuten. Het kost me moeite om het tempo te volgen mijn hartslag is gelijk sky high. Ik geloof niet dat het de Corona is moet gewoon weer wennen aan het lopen in wedstrijdverband. Misschien ook omdat ik het niet verwacht had. Had me ingesteld op een rustige start. Joris is een ervaren ultratrailer die begint altijd heel rustig. Maar hee wat geeft we zijn nu echt begonnen!

Het begint te regenen. Stiekem wel fijn. Lekker veel zuurstof in de lucht. Ik klets honderduit tegen Robbert die is daar op een gegeven moment wel klaar mee. Sorry aard van het beestje. 

10 kilometer eerste verzorgingspost. Tijd om mijn eerste Ohoo te proberen. De Ohoo is een waterballetje met een laagje zeewier. Denk aan een soort overmaatse kaviaar. Ik pak het doorzichtige kussentje van de behandschoende hand van de vrijwilliger bijt een hoekje van het zakje stuk en zuig de vloeistof naar binnen. Water, met een licht bijsmaakje. Wel lekker. Beter te verteren dan sportdrank. En een groot voordeel: je hoeft het niet gelijk op te drinken en weg te gooien in de dropzone. Je kunt het al lopend opdrinken en het lege zakje gewoon weggooien. Het is 100% biologisch en binnen enkele weken volledig verteerd.

Waterballet

12 kilometer. Het begint nu echt hard te regenen. Hield het bladerdek de ergste regen tegen er is nu geen houden meer aan. Tot op de draad doorweekt. Overal plassen. Het begint meer een cross te worden dan een trailrun. 
 “Niet te hard door de plassen”. Ik begrijp helemaal wat Robbert bedoelt. Je hebt de neiging om te versnellen omdat je zo snel mogelijk weer uit het water wilt maar daarmee maak je het extra zwaar, en het haalt je uit je ritme.

Het gaat nog harder regenen. Er ontstaan beekjes op de paden. 

14 kilometer verzorgingspost twee dat is wel heel snel na die eerste maar begrijpelijk alle afstanden komen hier langs. In beweging blijven. Ik beperk het tot een Ohoo en het afbijten van een sinaasappelpartje.

Langzaam maar zeker komen we in de buurt van de Zevenheuvelenweg. De eerste serieuze heuvels.  Robbert en ik zijn meer ritmelopers en willen zo veel mogelijk heuvelop doorlopen Joris kan heel goed stevig doorstappend een heuvel bedwingen. Ik kan dat niet goed het wordt dan bij mij een soort krachteloze pas. Vooral mentaal dingetje.

18 kilometer. We lopen op een uitgehold zandpad naast een weiland. Er is geen ruimte om uit te wijken je moet het spoor wel volgen. Het is minder hard gaan regenen maar het pad is ondertussen veranderd in een waterbak. Op bepaalde stukken ga je kniediep door de modder. We worden ingehaald door een loper in het karakteristieke wit-met-feloranje Rotterdam marathon t-shirt. Hij glijdt uit en weet net voordat hij het prikkeldraad raakt weer zijn balans te vinden. Ik ben opgelucht dat hij niet in het prikkeldraad is blijven hangen maar denk ook: waarom nu? Waarom hier?

Oversteek Zevenheuvelenweg. Strak georganiseerd, overal verkeersregelaars. “Kijk uit voor de kuil” Dat doe ik iets te nadrukkelijk waardoor ik het heuveltje dat gelijk daarna komt volledig over het hoofd zie. Tot hilariteit van mijn maatjes trek ik me omhoog uit de zachte modder.

Pieken en dalen

20 kilometer. Verzorgingspost 3. De 28km gaat hier naar links de 42 km naar rechts. Joris heeft een gaatje geslagen. We zien hem bij de verzorgingspost gelijk doorlopen en  linksaf slaan. “Joris!” brullen we “Naar rechts!” De lopers voor ons nemen het over.  “Joris-Joris” golft het voor ons uit.  En het werkt. Joris hoort het en sluit weer aan. Bijna op de helft.

24 kilometer. Laag in energie. Dit gaat te snel ik tik al reepje drie naar binnen. Ook Joris en Robbert hebben het moeilijk. Joris moet helemaal opletten, hij heeft Diabetes. Bij Diabetes (suikerziekte) kan het lichaam de bloedsuiker niet meer zelf regelen. Er zijn 2 vormen, type 1 en 2. Of je het krijgt is erfelijk bepaalt (vroeger heette diabetes type 1 ook wel ‘jeugddiabetes’ en type 2 “ouderdomsdiabetes”) maar type 2 ontstaat vooral in de combinatie met overgewicht en weinig bewegen. Joris heeft diabetes type 1. Deze vorm van diabetes komt veel minder vaak voor dan diabetes type 2. Het is een auto-immuunziekte, je afweersysteem vernielt de cellen die insuline aanmaken. Daarom moet je insuline inspuiten, of een insulinepomp dragen. Het goede nieuws, doordat hij gezond leeft en zoveel beweegt is Joris’ insuline inname gehalveerd. Maar ook hij moet nu heel goed op zijn bloedspiegel letten.

27 kilometer. Ik heb getwijfeld of ik met dunne of met wat dikkere sokken zou gaan lopen, gekozen voor die laatste. Daar heb ik nu spijt van. Hoeveel moeite was het geweest om een paar extra sokken mee te nemen. Het is nu droog maar door al dat gesop door het water lopen je schoenen langzaam vol met modder. Dat gaat zich ophopen bij de tenen. En dat loop je er niet meer zomaar uit. Laat ik het zo zeggen, ik ben geen uithangbord voor de pedicure. Maar heb mijn best gedaan de teennagels zijn geknipt en gevijld, de gescheurde nagels en scherpste randjes afgeplakt desondanks: vooral aan mijn linkervoet voelt het alsof het bloed in de schoenen staat. De teennagels kapotlopen is een bekend probleem voor ultratrailers. Niemand heeft zin om voor zoiets triviaals je trail op te moeten geven- er zijn ultralopers die ervoor kiezen hun teennagels op te lossen met afbijtmiddel.

Joris zijn we nu echt kwijt. We zitten inmiddels op de N70 , de bekende wandeling door Berg en Dal. Dat is een toepasselijke naam. Op en af gaat het. We lopen de Duivelsberg andersom, omhoog via de trappen,  dat is veel minder zwaar. Steeds meer lopers van de kortere afstanden komen we tegen.  Met onze “flapperarm” daaltechniek halen we er hordes tegelijk in.

Hamertje Tik

Het is nu helemaal droog, de zon komt er door. Het zweet prikt in mijn ogen.

Ik loop nu alleen. Ergens ben ik Robbert kwijtgeraakt. Hoe werkt dat dan, spreek je dan niet af om samen te blijven lopen? Ja en nee. Ik vind het echt veel leuker en fijner om met loopmaatjes te lopen maar op een gegeven moment wordt je minder scherp. Echt niet gemerkt dat Robbert eraf lag. Ik kijk een paar keer om maar hij is echt uit het zicht, geen idee hoever hij achter me ligt. Je vlakt ook emotioneel af. Kan het niet opbrengen om te wachten. Door wil je nu, door, de cadans houden. We zien elkaar wel weer bij de finish.    

34 kilometer. Dit is echt het zwaarste deel van de route. Ik raak nu echt vermoeid. Dat merk ik vooral in de lange harde afdalingen elke landing doet pijn. Het liefst laat je je maar gewoon gaan maar juist in deze fase moet je technisch verzorgd blijven lopen.
Opgepast nu. Aan de glijsporen in de leem zie je dat dit een tricky afdaling gaat worden. Ik voel dat ik bij elke landing doorglij en moet de opperste focus houden om de wortels te ontwijken.

36 kilometer. Voel nu mijn hele lijf met name de heupen. Stukjes huppelen om los te komen en de spieren wat anders te belasten. Dat is uitstel van executie. Mentaal ga ik het nu ook zwaar krijgen. Niet te veel nadenken hoever het nog is. Je hakt het in stukken maar niet te klein dat werkt averechts. Niet op je horloge kijken. Focus op houding en ritme. Beloon jezelf met kleine dingen. Over een kilometer neem ik het laatste reepje “piep!” trilt mijn horloge. Weer een kilometer. Daar is de laatste verzorgingspost.

Sentimental journey

38 kilometer. De kuil bij de Heilig Landstichting doemt op. Hier heb ik heel wat kilometers gelopen in mijn roeijaren. In mijn herinnering was hij groter. Jawel we moeten door de kuil en dan de lange trap op ik meen 86 treden. Dat was dan: dobbelsteen gooien en dan zo vaak met je roeigenoot op je rug naar boven.  Bootcampen of trailrunnen ik had er nog nooit van gehoord maar sentimenteel gedacht, misschien is hier wel de kiem gelegd voor Training te velde.
Alsof de duvel ermee speelt bij het ingaan van de laatste kilometer kom ik mijn oud-ploeggenoot en trailmaatje Piet tegen, immer afgetraind. Hij woont hier in de buurt en loopt zijn dagelijkse trainingsrondje. Weet je het nog Piet, vanaf het spoor was het “uitlopen in eigen tempo”. Racen dus. Ach ja jong waren we, arrogant, en we gingen maar niet stuk.

In de verte hoor ik de omroeper. Weer de spoorbrug over. Dat gaat dan opeens weer met een soepele tred. Langs de sportvelden van het Universitair sportcentrum. Finish. Als ik uitloop voel ik dat ik echt tegen de kramp aanzit. Maar: lekker gelopen ruim onder de 5 uur gezien de weersomstandigheden en zwaarte van het parkoers had ik dat echt niet verwacht. Ik zeg niet dat ik nog 10 kilometer door had gekund maar ik voel me nu heel wat beter dan 10 kilometer geleden. Het is ook gewoon allemaal één grote mindfuck. We could be heroes. Just for one trail.

No snow

Met vijf debutanten en één ervaren trailrunner op weg naar de Ardennen voor de wintereditie van de trailrunklassieker Trail des Fantômes. 100% sneeuwgarantie was er beloofd maar dat is een tricky uitspraak als je nog maar één editie hebt georganiseerd. Ik hoop op een winterwonderlandschap. Dit is een van de redenen dat ik voor deze trail heb gekozen. Het weer zit echter niet mee. Er schijnt een flink pak sneeuw gelegen te hebben maar in de stromende regen is dat in één dag weggespoeld. Hier en daar nog een klein wit stukje. Desondanks, heel erg zin in, we hebben drie mooie en goede clinics in de benen; de laatste in ieder geval nog een beetje in winterse sferen, een trail over en langs de bevroren Soesterduinen. En nu met een fijne, diverse groep als uitsmijter dit trailrunweekend!

“Zaterdagmiddag kwamen we met de groep van Training te Velde aan in de Ardennen. Sommige mensen ken ik nog niet, anderen wel. Het is een divers gezelschap, jong en oud, ervaren lopers en minder ervaren lopers. De meesten lopen halve marathon afstanden of zelfs meer. Allemaal stoere mannen en vrouwen met een mooie looptechniek. Dan hebben we natuurlijk nog Edwin, de looptrainer. Ik ben samen met Tom een beetje de vreemde eend in de bijt. We zijn nog niet zo ervaren met het lopen van hardloopwedstrijden. En met trailruns nog helemaal niet, we gaan het voor het eerst proberen. Het lijkt alsof ik als fanatiekeling de enige ben die de finishtijd belangrijk vindt. De rest heeft het er in elk geval niet over. Iets dat ik niet begrijp. Maar goed, het zal wel. We gaan met onze bagage naar het hotel. Ik slaap samen met mijn ‘roomie’ Mireille op een kamer. Nou ja, kamer, het is een krakend zolderkamertje met een twijfelaar. Ik ben een beetje sceptisch, maar Mireille niet. Zij weet wel van aanpakken. Ik vraag haar waarom we geen dekbedden hebben. Ze lacht en zegt dat we onder het kleed moeten slapen dat op het bed ligt. Dat dat vroeger heel normaal was. Ik denk er het mijne van en hoop maar dat ik vanavond zo moe ben dat ik er niet meer over nadenk wie er allemaal onder dat kleed hebben geslapen.”
Maruschka

La Roche en hiver

Inchecken in ons hotel. Typisch Ardens hotel hier is sinds de jaren zeventig niet veel veranderd. Op naar het centrum voor een warme hap. La Roche-en-Ardenne is zo’n beetje het hart van sportief Ardennen; in het zomerseizoen barst het hier van de toeristen maar het is nu uitgestorven. De vorige keer dat ik hier was zag het er heel wat vrolijker uit, dat was met de La Chouffe trail in hartje zomer, we aten toen op een terras aan de Ourthe. De enige overeenkomst is het eten: pasta natuurlijk. Op de Place du Bronze, recht tegenover de tent waar we morgen de startnummers moeten ophalen vinden we een pizzeria. De dames vinden het daarna wel best en gaan cocoonen in het hotel, de mannen gaan nog even een kaartje leggen en een afzakkertje pakken in een bar met locals (“Oú sont les femmes?”). Maar ook wij maken het niet laat.  

Typisch trailrun

Op tijd opstaan. Wedstrijdoutfit aantrekken. Na een copieus ontbijt lopen we door de stromende regen naar het plein. De oude bioscoop van La Roche is ingericht als garderobe. Kleding afgeven en dan door naar de grote witte tent om de startnummers op te halen. Elke afstand heeft zijn eigen kleurbalkje. We hebben het mooi verdeeld: Tom en Maruschka lopen de 12km, Arthur en Mireille de 17 en Jeroen, Onno en ik de 25km.
Ik heb Maruschka en Tom geadviseerd om niet voor de 17 maar voor de 12 te gaan. Tom heeft de halve marathon van Egmond twee weken geleden goed uitgelopen, Maruschka hockeyed op hoog niveau en heeft een supersnelle tijd staan op de kwart van Egmond maar een trailrun, dat is dan toch echt wel even iets anders. Ik reken het qua zwaarte factor anderhalf ten opzichte van een wegwedstrijd. Liever wat korter en een mooie eerste ervaring dan helemaal doodgaan. Triatleet Arthur en schaatser Mireille hebben voor de middenafstand gekozen en dat vind ik een verstandige keuze. Jeroen heeft al meerdere (lange) trails in de benen die loopt met Onno en ik de 25km. Ik zal niet snel een debutant aanraden om voor zo’n zware trail gelijk voor de langste afstand te gaan maar bij Onno heb ik er alle vertrouwen in gezien zijn prestaties op de halve marathons van Linschoten en Egmond maar vooral wat hij liet zien tijdens de trailrunclinics.

Hoe zwaar is de Trail des Fantômes “Hivernal”? het geeft te denken dat de langste afstand hier “maar” 25km is; meestal is dat zo’n 40km. Maar wel met een vergelijkbaar aantal hoogtemeters – 510 voor de 12km, 650 voor de 17km en 1.050 voor de 25km. En 40km dat is dan ook maar relatief. Voor trailruns is de Sky letterlijk de Limit. Sommige grotere lopen zoals de Veluwezoomtrail kennen routes van 50 of 100km.  En wil je voor een echte ultra-ervaring gaan dan ga je naar de Alpen en doe je mee aan een meerdaagse trail zoals de befaamde Dolomiti dit Trenta trail  Maar we zijn nu in Belgisch Luxemburg en dit is een mooi begin van het trailseizoen.

Onderweg!

Het is gezellig druk in de tent en op het pleintje. Een bont gezelschap, veel gelooide koppen. Trailruns kenmerken zich  door een ontspannen sfeer, het is echt niet te vergelijken met grote loopevenementen zoals de Dam tot Dam of de Zevenheuvelenloop. Het aantal deelnemers is beperkt en, op een klein groepje elitelopers na, zijn de deelnemers niet bezig met een strakke tijd neerzetten. Het is gewoon uitlopen en genieten.

De 25km lopers mogen als eerste vertrekken. Pats niks warming-up je mag gelijk aan de bak. Het eerste stuk is nog verhard maar het gaat 3 kilometer steil omhoog. Op sommige stukken is het hellingpercentage meer dan 25%. Nu al spijt van mijn wintertight korte broek had best gekund. Ben benieuwd hoe mijn lopers dit ervaren, dit soort heuvels vind je niet in Nederland, zelfs niet in Limburg.

 “Aan de start in la Roche een select groepje echt fitte mannen en vrouwen. Dan volgt direct een bizarre klim het dorpje uit. Hoe ga ik dit ooit 25 km volhouden?”
Onno

“De eerste km’s van de trail waren hels (steil). Na deze eerste pittige beklimming alleen maar genoten van het spectaculaire parcours en de prachtige omgeving.”
Tom

“De eerste heuvel is meteen een pittige, we vallen half stil, ik denk ineens, misschien red ik die 12km wel niet. Ik begrijp ineens waarom niemand het had over streeftijden. Vooraf dacht ik dat ik die 12 km misschien wel tweemaal zou kunnen lopen. Ondanks de steile heuvel voel ik dat mijn benen een goede dag hebben. Dat is altijd mooi meegenomen. Ik kijk om me heen of andere mensen er ook moeite mee hebben. Dat is zo en ik ben gerustgesteld”.
Maruschka

 We duiken het bos in. Even op adem komen en dan gaat het op-en-neer over karrensporen, langs kale akkers met een weids uitzicht over de dampende bossen. Yeah dit is trailen!

De eerste steile klim door het bos. Ik maan Onno om, net als de lopers voor ons, te gaan wandelen. Hier omhoog rennen is waanzin dat is net zo iets als de Mont Ventoux proberen te beklimmen op het grote blad. Alleen onervaren trailrunners doen dat. Één keer.  En dan hebben ze hun lesje wel geleerd. Een trailrunnen volbrengen is een les in geduld en leren zuinig met je energie om te gaan.

We slaan rechtsaf een asfaltweg op die glooiend naar beneden loopt. Ter afwisseling ook wel weer fijn en je kunt even bijkomen van de geleverde inspanningen. Links door de bomen zie ik het dal waar de start van de La Chouffe trail is. De weg is lang en recht en overzichtelijk, inmiddels heb ik ongezien een behoorlijke snelheid ontwikkeld. Dan zie ik een geel bord met een pijl rechts van de weg recht omhoog het bos in wijzen. Geen pad maar de pijl staat er toch echt. Zou je hier echt… niet nadenken nu. Ik spring op het steile talud en graai naar de eerste de beste boomwortel. Ja ik zie hier echt mensen omhoog gaan. Ik hijs me op en begin aan de beklimming. Die gaat recht omhoog door het bos. Ver voor over leunend duw-strek ik me naar boven. Pure krachttraining dit.

“Ik geniet vooral van het klimwerk. Kleine, korte pasjes en niet wetend wat voor een mooi uitzicht je straks boven hebt. Lekker klauteren, ik voel me weer kind. Herinneringen uit mijn tienertijd komen boven van buitenspelen in het bos. Hutten bouwen, klimmen en stampen in de plassen.”
Maruschka

Deurdonderen

Twee grote knalgele borden kondigen een technische intermezzo aan: de Scott “Enduro”. Dit is te vergelijken met een klassementsproef tijdens een rally;  een apart getimed segment waarop, volgens de beschrijving van de organisatie “stevig geknald kan worden.” Er is een afdaling en verderop in het parkoers een klim. 600 meter gaat het steil naar beneden tussen de bomen. Er is niet echt een pad je springt-glijdt naar beneden, stenen en boomwortels ontwijkend. Hoe voelt dat, denk aan een afdaling met een downhill fiets. Alleen ben je nu zélf die fiets. En heb je geen beschermende kleding aan. Je doet dit in een mengeling van vrees en euforie. Heel scherp moet je zijn en tegelijk ontspannen.
Het gaat angstig hard. Geen tijd om na te denken je moet echt ín het moment zitten. Mantra in mijn hoofd dat ik mijn lopers heb meegegeven: “ kijk dichtbij–kijk vooruit-kijk dichtbij-kijk vooruit. Ik heb niet het gevoel dat ik als een stakkertje naar beneden ga maar wordt links en rechts ingehaald door jongemannen die met het handje aan de grond links-rechts om de bomen slalommen. De andrenaline spuit uit mijn oren als ik de finishplaten voorbij stuif. Blij dat ik heel beneden ben gekomen. Niet echt mijn ding ik ga liever omhoog. Ik heb zo’n slalom-afdaling als standaard onderdeel opgenomen in mijn introductiecursus trailrunnen  maar ik besef nu dat dit nog een slap aftreksel is van een echte enduro. Vooral erin houden dus.

“De meeste indruk hebben de afdalingen over de smalle steile rotspaden met soms losliggende keien gemaakt. Hoewel ons tempo heel behoorlijk was, werden we daar voorbij gesneld door kamikazepiloten die zich supertechnisch en 2x zo snel van de bergen afstorten. Dat wil ik ook! “
Onno

Alleen verder

Vlak voor de verzorgingspost moet ik Onno laten gaan. Nog 15 harde kilometers. Ik zou dat gat nú nog kunnen dichtlopen maar ten koste van wat. Heel blijven is het adagium morgenvroeg om half acht heb ik al weer een personal looptraining staan.  En daarna gewoon weer een volle sportweek.  O.k. het is een gymdocent, en hij is tien jaar jonger. Dat verzacht de pijn. Een beetje. Maar let’s face it Onno is gewoon sneller. Dat hij snel was dat wist ik na zijn 1:23 op zijn eerste halve marathon maar ik had niet verwacht dat hij me er zou uitlopen op zijn eerste trail, en zeker niet al zo snel. Ik zie hem nog even terug bij de verzorgingspost bij de brouwerij van La Chouffe. We delen zwijgend een reep. Onno is gelijk weg ik neem de tijd. In mijn achterhoofd denk ik: wacht maar mannetje, ik ga je nog wel terugzien. Een trailrun van 25 kilometer is toch even wat anders dan een halve marathon op asfalt. Maar dat gebeurt niet. En ik vind het ook wel weer mooi dat dit niet lukt, goed ingeschat dus om hem mee te nemen als loopmaatje.

Bij de verzorgingspost was ik behoorlijk uitgeput, en ik was niet de enige, zwijgend propten we dankbaar de klaargezette energiehapjes en drankjes- zelfs pannenkoeken hadden ze gebakken (!) – naar binnen.”
Mireille

Loopgraven

We slaan een hobbelig pad in met grote keien. Meer een bedding van een rivier dan een pad eigenlijk. In het begin ontwijk ik nog de kabbelende stroompjes water maar de stroompjes worden stromen en ik laat het koude smeltwater in mijn schoenen lopen. Verspilde moeite om dat te blijven ontwijken.

Een mooi stuk langs een bosbeek. Ik waan me in Canada. Geniet. Wat is dit toch gaaf ik ga echt op in de omgeving. En wat is het een afwisselend parkoers dat we voorgeschoteld krijgen. Het heeft alles, een stukje skyrunnen, een doorwading, ijsplaten en modder. Veel modder. Blij dat ik gekozen heb voor de trailschoenen met het meeste profiel.

“Na een tijdje raak je in een soort van trance en volg je op de automatische piloot de zwarte pijlen op de gele ondergrond. Vanaf een steil pad gaat het plotseling nog een keer omhoog, nog steiler, en heeft de kleur van blubber de echte kleur van je schoenen al geheel overgenomen. En door gaat het.
Voor mij doemt een nieuw hoogteverschil op bedekt met een egale laag donkerbruine blubber. Ik haal een medeloopster in en achter mij hoor ik nog iemand de eerste stappen zetten in de zuigende bruine substantie. Bij mijn eerste stap zakken mijn schoenen bijna helemaal in de blubber. Met handen en voeten klunen we omhoog. Totdat plotseling de bodem onder mijn rechtervoet lijkt te zijn verdwenen, mijn been verdwijnt tot onder de knie in de bruine soep. Ik val naar rechts en zie dat de loopster naast mij in spiegelbeeld dezelfde soort buiteling maakt. korte lach van herkenning. vervolgens zwoegen we naast elkaar onze weg naar boven.”
Jeroen

Op handen en voeten

De Enduro omhoog. Dat gaat echt heel lekker merk dat ik nog wat overheb. De meeste deelnemers wandelen maar ik houd het tot bovenaan vol om een soort van te blijven rennen. Nu is het eigenlijk alleen nog maar naar beneden.

 “Uitzicht op een helling recht voor me waar het leek alsof men tegen een muur opging, moest ik daar ook echt omhoog? Op handen en voeten dus maar, om niet uit te glijden!
Mireille

Chocoladecake en rijstepap

Een recht goed begaanbaar pad tussen de bomen. Hoe ver is het nog? Een kilometer of vijf. Ik trek het gas nu echt open. Zou ik Onno nog kunnen inhalen? Bocht naar rechts. Het gaat nu onmiskenbaar naar beneden. Het laatste stuk is dezelfde asfaltweg omlaag waar we zijn begonnen. Nu heb ik wel een beetje spijt van mijn schoenen. O.k. maximale grip maar het zijn “racekuipjes” zonder enige demping. Harder en harder gaat het. Probeer het op te vangen met mijn bovenbenen maar de zwaartekracht is sterker en ik kan niet voorkomen dat ik mijn tenen stukloop tegen de voorkant van mijn schoenen. De opgewonden stem van de commentator bij de finish wordt luider en luider. Laatste bocht en onder de opblaaspoort door. Blij dat ik er ben. Onno snel gevonden die is 5 minuten voor me gefinished net onder de 2:40. Hoe moet je dat plaatsen de eerste loper finishte net boven de 2 uur de laatste loper is dan nog 3 uur onderweg. Superlekker gelopen was wel zwaar maar ik weet nu al dat ik hem goed ga verteren. We duiken de warme tent in en ik doe me te goed aan de uitgebreide catering. Onderweg alleen dat halve reepje naar binnen gewerkt en bij elkaar ongeveer een liter water en sportdrank gedronken. Ik schuif achter elkaar een stapel Tucjes, een handvol rozijnen, twee plakken chocoladecake, een pannenkoek en een bakje rijstepap naar binnen. Zo het tankje is weer vol. Het traditionele biertje laat ik maar zitten.

 “Na 18,5 kilometer en bijna 700 hoogtemeters overwonnen te hebben denderde ik La Roche weer binnen. Want het steile begin was nu een heerlijke afdaling. Het was gelukt, woow, op naar de volgende trail!!”
Mireille

“Het was mijn eerste officiële trailrun : de Fantomes Hivernal in La Roche. Niet te makkelijk beginnen dacht ik. De ‘sneeuwgarantie’ viel in het water, de sneeuw was inmiddels weggeregend. Maar ondanks dat was het prachtig. Volgend jaar zeker weer!
Onno

“Met vertrouwen dat ik ging finishen gestart maar toch (enigszins) gespannen wat te ervaren. En het was heerlijk: een klein groepje deelnemers met weinig onderlinge rivaliteit. Lopen in een mooie omgeving, lekker uitdagend door de hoogtemeters en de modder. Dit is echt veel leuker dan de average middle-of-the-road run. Kortom, smaakt naar meer (maar eerst weer een mooi triathlonseizoen!)”
Arthur

 “Ik ben een fan van hardlopen, altijd al geweest. Hardloopkloffie aan, de deur uit, verstand op nul en lopen maar! Als ik loop denk ik nergens aan en kom ik op de mooiste plekken. Dat het mogelijk was om er nog meer van te gaan genieten had ik niet verwacht, toch gebeurde het! De leuke mensen, de schitterende omgeving, mijn eerste trailrun ervaring en de goede zorgen van Edwin, het was al met al een topweekend! Wanneer gaan we weer?!”
Maruschka

Zin gekregen om zelf mee te doen aan een trailrunevenement?

Op de trailrunpagina  vind je een overzicht van de clinics en trailruns. Of wil je eerst meer informatie? Neem gratis en vrijblijvend contact met mij op via email, telefoon (06 – 11 333 719) of het contactformulier. Ik beantwoord je vraag graag, je zit nergens aan vast.
[ninja_form id=1]

De natuurlijke beleving is zeker een belangrijk onderdeel van trailrunnen maar dat wil niet zeggen dat je in een stedelijke omgeving geen routes kunt lopen die, in ieder geval qua fysieke beleving, een echte trailrun benaderen. Want trailrunnen is in essentie hardlopen op oneffen terrein. En dat kun je verrassend goed benaderen met kunstmatige obstakels die je op je pad tegenkomt. Als je niet langer gefixeerd bent op het lopen van snelle rondjes ga je je omgeving op een heel andere manier beleven. En vergis je niet het is niet alleen maar baksteen en beton in de Leidsche Rijn. Je zult verrast zijn hoe veel mooie natuur er op micro-niveau te vinden is in dit volgebouwde stukje Nederland.

Het begint al goed de auto is stijf bevroren. Zelfs de deuren zijn vastgevroren. Vanaf de verzamelplaats rijden we in colonne naar het Doornse Gat. Oei dat valt niet mee. Was de parkeerplaats tijdens de terreinverkenning bedekt onder een laag sneeuw, een week later is het veranderd in een ijsvloer met schotsen. Het maakt dan niet zo veel uit of je crossschoenen aan je voeten hebt of gewone hardloopschoenen, dit is gewoon spekglad. Ik benoem Francine tot “luitenant” en geef haar mijn reserve Fox 40 fluitje. Ik ga voor de troepen uit, Francine houdt de groep vanuit de achterhoede in de gaten.

Voorzichtig glibberen we naar het uitgesleten pad dat bovenlangs om de kuil loopt. Hier is het goed te doen. In een ontspannen pasje joggen we door de single track. Losmaakoefeningen met uitzicht op de nog steeds besneeuwde kuil. Er komt wat ontspanning in, letterlijk en figuurlijk. Ik besluit de kuil nog even uit te stellen. Dat is het voordeel van een terreinverkenning: je hebt een alternatief. vorige week een leuk rondje ontdekt in het bos. We slaan het bospad in en slingeren omhoog. De zon breekt door. Ochtendnevel. Frisse boslucht. Pad is prima, vorige week was ik na drie passen al doorweekt nu is het een kwestie van enkele plassen ontwijken. Goede keuze coach.

Weer beneden draaien we dan toch de kuil in. De asfaltweg is een ijsbaan. De helft van de groep kiest voor het besneeuwde gras maar ook dat loopt niet echt lekker. Oude sneeuw, de bovenlaag is gesmolten en weer opgevroren, je moet je als het ware vooruit breken. Miriam gaat onderuit op het asfalt. Plan was om een piramide-interval te lopen op het circuit in de kleine kuil, dat gaan we dus niet doen. Veiligheid voor alles. Terug naar de grote kuil.

Over de sneeuwvlakte naar het heuveltje met de speeltuin. Ik laat de Sylvestercrossers via een uitgesleten zandspoor omhoog klauteren en via de achterkant van de heuvel weer naar beneden rennen. Vervolgens via een steile klim onder het prikkeldraad door de kuil weer uit. Dit is meer een training voor een trailrun in de Ardennen dan voor de Sylvestercross maar je moet wat en ik wil zo snel mogelijk de kuil uit. Het is zwaar maar nog net te doen. Zelfs de loper die had aangegeven op te zien tegen deze training doet het hartstikke goed. Je moet dit soort dingen ook gewoon een keer ervaren hebben om te weten dat je het kunt. En dat het stiekem heel leuk is om te doen.

Op naar het echte werk: de grote zandheuvel. Normaal gesproken mul zand maar ook deze is nog grotendeels bevroren. Ik instrueer mijn lopers. Lees het terrein. Vermijd de witte stukken. Terwijl ze de heuvel afrennen zet ik een zigzagparkoers uit met dopjes. De bedoeling is dat ze leren om een steile heuvel minder zwaar te maken door S-bochten te gaan maken. Dat gaat heel goed alleen Brian stort als een ongeleid projectiel naar beneden. Brian is een ervaren trailrunner en het idee was dat hij het goede voorbeeld zou geven. Ach ook wel weer goed voor de groep, een praktijkvoorbeeld dat je altijd gecontroleerd moet afdalen. Gelukkig kan hij er zelf om lachen en hij is zo ervaren dat hij dit ook wel weer goed weet op te vangen.

We lopen nog een keer het bosparkoers. Dat lijkt saai maar soms is het helemaal niet erg om voorspelbaar te zijn; je lopers hebben de route al een keer in de benen en weten wat ze kunnen verwachten. Dat geeft rust. En het blijft gewoon een erg mooi rondje.
Mooi ook om te zien dat er na vier weken een bepaalde routine in de groep komt. Als vanzelf wordt er gestofzuigd; de snelle lopers keren om en sluiten weer aan bij de achterste lopers.

De afdaling naar de parkeerplaats is een mooie rechte lange “loper” en geeft me de gelegenheid om ze nog wat technische aanwijzingen te geven. “Gewoon laten gaan! Maak er een rollende pas van!” Een voor een passeren de lopers. Ik geniet mee. Hier doe je het voor, lekker onbevangen door een bos rennen.

Bij de parkeerplaats zet ik even aan om het toetje voor te bereiden: een estafette met slamballs. Na wat inleidende groepsoefeningen waarbij je ongezien je “core” traint met een slamball van 4kg om een pion en de groep heenrennen en de bal dan bovenlangs doorgeven tot aan de voorste in de rij. Onder luidkeelse aanmoedigingen “slammen” de laatste lopers van de zestallen de bal op de grond.

We sluiten de veldtocht af met de traditionele chocolademelk en ik reik de Training te velde shirts en de certificaten uit. Sylvestercross kom maar op mijn lopers ga je niet meer gek maken, ze hebben alle weersomstandigheden en soorten terrein gezien. Dat certificaat hebben ze verdient en ik hoop dat ze het shirt met trots gaan dragen. De eerste reeks veldtrainingen van Training te velde zitten erop, op naar de tweede reeks. De Koning van Spanje!

Trailrunnen verhoudt zich tot hardlopen als mountainbiken (betere term in Nederland is: All Terrain biking) tot wielrennen. Het is eigenlijk appels met peren vergelijken. Je hebt het over een heel andere snelheidsbeleving en een heel andere manier van moe worden. Het is veel “technischer” dan hardlopen op asfalt. Met trailrunnen verbrand je meer calorieën, verbeter je je balans, uithoudingsvermogen en coördinatie. Je bouwt meer kracht op in je benen en je krijg sterkere enkels. Ook je bovenlichaam komt aan bod doordat je continu moet ‘balanceren’ door de ongelijke ondergrond en de hoogteverschillen. Loop je echt off road dan beperkt de zachtere en afwisselende ondergrond de impact op je gewrichten.  Je gaat minder hard (geloof me, echt veel minder) maar kunt makkelijker langere afstanden lopen.

De natuur is je trainer

Als je trailruns loopt is voetenwerk heel belangrijk. Een kort grondcontact geeft je de mogelijkheid alert op een situatie (losse steen, boomwortel) te reageren en vermindert de kans op zwikken en struikelen. Een goede enkelstabiliteit en een mooie ontspannen looptechniek is daarbij essentieel. Het mooie is: de natuur levert je de ‘noodzaak’ om technisch goed te lopen. Vaak wordt hier het verschil mee uitgelegd in de trainingsaanpak van Keniaanse en Ethiopische hardlopers. Ethiopische lopers doen aan gerichte loopscholing, (traditionele) Keniaanse lopers zien daar het nut niet van in. Ze ontwikkelen hun techniek door te lopen op een gevarieerde ondergrond met veel hoogteverschillen. Op die manier worden ze door de omstandigheden (heuvels, zand) gedwongen om technisch beter te gaan lopen.

Samengevat, trailrunnen is dus eigenlijk een heel functionele manier van trainen. En daarmee past het perfect in het trainingsaanbod van Training te velde.