trainingen – Training te Velde – Hardlopen en bootcampen

Waarom zou ik met compressiesokken gaan lopen?

Edwin — Wed, 13 Jan 2021 11:46:28 +0000

Iedereen die niet morbide obees is kan het en 2,4 miljoen Nederlanders doen het ook met enige regelmaat: hardlopen. Dat is niet zo vreemd want er is geen laagdrempeliger sport dan hardlopen. Maar let op de eerste blog die ik heb geschreven ging over hardloopblessures, en dat was niet voor niets. Want hardlopen is niet alleen heel laagdrempelig en leuk om te doen, het is ook een zeer belastende en daardoor blessuregevoelige sport. Ja door de hoge stootbelasting krijg je er sterkere botten van (echt!) maar hardlopen is een aanslag voor je spieren en vooral voor de gewrichten, pezen, banden en aanhechtingen.

De meeste blessures en klachten ontstaan in en rond de kuit, bij de achillespees of op/aan het scheenbeen. Heb je dat dan zou je baat kunnen hebben bij een hulpmiddel dat je steeds meer ziet tijdens hardloopwedstrijden: compressiekousen. Althans dat claimen de fabrikanten. In deze blog ga ik in op de zin en onzin van het dragen van compressiekousen. Is dit weer de zoveelste commercieel gedreven rage of werken ze echt?

Wat zijn compressiekousen

Compressiekousen of compressiesokken zijn in principe hetzelfde als de steunkousen die worden gebruikt door oudere mensen of mensen met een trombose. De functie is het geven van druk (compressie). Door de compressie wordt de bloedcirculatie verbeterd.
Grofweg zijn er twee typen compressiekousen: een volledige compressiekous, met voet (sok), of een compressiekous zonder voet (“tubes” of “sleeves”). Daarnaast zijn er tegenwoordig compressiekousen te krijgen die speciaal zijn ontwikkeld om ná het sporten aan te trekken. Niet iedereen vindt het namelijk even prettig om te gaan hardlopen met lange strakke kousen. Heeft dat dan nog zin? Ja. Ook als je ze tijdens de wedstrijd draagt, voor het herstelbevorderende effect zul je ze nog geruime tijd na de inspanning moeten blijven dragen. Je kunt ze dus ook nog (direct) na de training of wedstrijd aantrekken.

Welk effect heeft een compressiekous?

Laten we wat dieper ingaan op de werking van compressiekousen. Compressiekousen stimuleren dus de doorbloeding van de spieren maar geven daarnaast ook extra stabiliteit aan de kuit en de achillespees.

Betere doorbloeding

De hogere druk op de spieren zorgt ervoor dat de spieren minder makkelijk kort worden en verrommelen waardoor de afvalstoffen beter kunnen worden vervoerd. En een betere afvoer van de afvalstoffen zorgt ervoor dat het bloed beter en sneller door het lichaam kan stromen. De spieren worden sneller voorzien van verse zuurstof. Hierdoor zal je sneller herstellen van je training of wedstrijd. Dat is niet alleen de theorie maar ook uit verschillende onderzoeken bewezen.

betere stabiliteit

Compressiekousen zitten strak om de kuit en achillespees, daardoor zal de kuit minder gaan schudden tijdens het hardlopen. Dat is met name relevant voor hardlopers met flinke kuitspieren. Tijdens de voetlanding in de loopbeweging zorgen de kousen ervoor dat er minder zijwaartse (laterale) trillingen in de relatief zware kuitspieren komen. Hierdoor ontstaan er minder trekkrachten aan het scheenbeenvlies en de achillespezen. Minder trilbelasting dus.
Daarnaast heeft het een reducerend effect op de schokbelasting. De kuit blijft door de compressie namelijk compacter en solider waardoor de schok bij de voetlanding wordt gereduceerd. Dit schokdempende effect zorgt ervoor dat er minder spierschade zal optreden.

Samengevat: compressiekousen hebben een positief effect op het herstel. En hebben daardoor een indirect positief effect op je loopprestaties. Immers, als je beter en sneller kunt herstellen kun je de volgende training of wedstrijd gemakkelijker verteren.

Compressiesokken en blessures

O.k. sneller herstellen dus maar kun je met compressiekousen ook blessures voorkomen of sneller herstellen van een blessure? Als je de sites van de grote compressiesokkenmerken (ik noem er een paar: Herzog, Compresssport, CEP, STOX) mag geloven wél.

Laten we met het eerste beginnen: kun je blessures voorkomen door het gebruik van compressiekousen? Je zou dat denken omdat ze meer steun geven dus minder kans op doorzwikken maar hier is geen wetenschappelijk bewijs voor. Zowel bij militairen als bij “gewone” sporters is onderzoek gedaan naar blessurepreventie door het gebruik van compressiekousen. Er is in geen enkele studie aangetoond dat door het dragen van compressiesokken blessures voorkomen hadden kunnen worden.

Er is ook weinig tot geen bewijs dat sporters met een blessure sneller herstellen door het gebruik van compressiekousen. Toch kan het gebruik van compressiesokken bij bepaalde blessures of klachten wel een positief effect hebben op het herstelproces. Het is vooral een gevoelskwestie – maar dat wil niet zeggen dat het daardoor geen effect heeft! De achterliggende gedachte is: als iets fijn vindt ben je eerder geneigd het te gaan gebruiken. Het dragen van compressiekousen wordt echter niet bij elke onderbeenaandoening als prettig ervaren. Lopers met het Mediaal Tibiaal Stresssyndroom (MTSS) beter bekend als shin splints of lopers met het logesyndroom (scheenbeenvliesontsteking) over het algemeen niet, sporters met achillespees- en kuitklachten juist wél. Door het dragen van compressiesokken zullen ze gemakkelijker en sneller weer gaan hardlopen. Waardoor ze sneller herstellen.

Trailrunners houden van compressie

Wat mij opvalt is dat compressiekousen vooral populair zijn bij trailrunners. Bij trailevenementen, zeker bij de langere, draagt het merendeel van de deelnemers tubes of compressiekousen. En dat begrijp ik ook wel. Bij trails ben je uren onderweg, het klimmen en dalen en de wisselende, ongelijke ondergrond vraagt heel van je lichaam. Je voeten en kuiten gaan hoe dan ook opzwellen maar als je dat enigszins kunt beperken door het dragen van strakke sokken dan is dat alleen al een reden om ze te dragen. En dat compressiesokken daarbij helpen, dat wordt toch wel breed gedragen.

Daarnaast zijn er nog een aantal wat trivialere redenen. Als je door enkelhoog nat gras loopt of tussen de duindoorns ben je blij dat je enkels beschermd zijn.
En last but not least, ze houden je kwetsbare schenen en achillespezen warm. Hoge sokken zijn fijn als je net als ik niet zo van de driekwart tights bent (als het koud is draag ik vaak een compressiebroek onder mijn running short; in combinatie met compressiesokken zijn mijn benen dan toch grotendeels bedekt. Is het superkoud dan smeer ik vaseline op mijn knieën.) Dit is tegelijkertijd juist een reden om ze níet te dragen als het heel erg warm is.

Edwin, wat vind je er eigenlijk zelf van?

Hoewel ik probeer een neutraal standpunt in te nemen geef ik vast toe dat ik ze zelf veel draag, eigenlijk standaard bij langere wedstrijden (halve marathons en langer) en zeker bij trails. Voor de mooi ga ik zeker niet (ik zie niet een-twee-drie de “coolness” van het dragen van kleurrijke “voetbalsokken”, en het is altijd weer een gevecht om ze aan te trekken) maar ik denk dat ik er baat bij heb. En baat het niet dan schaadt het niet. Nou ja alleen in mijn portemonnee dan.

De belangrijkste reden dat ik ze draag is dat ik als looptrainer structureel te weinig hersteltijd heb na mijn wedstrijden. Nu de jaren beginnen te tellen merk ik dat ik een steeds langere hersteltijd nodig heb terwijl ik toch in sommige wedstrijden nog graag wil testen of ik nog een beetje meedoe. Hoewel de wetenschappelijke onderbouwing dun is heb ik het idee dat ik minder last heb van mijn kuiten en achillespezen. Maar alleen al het feit dat ik geloof dat ik dénk dat het werkt maakt dat het voor mij werkt. Om het echt te kunnen meten zou ik weer eens een tijdje geen compressiesokken moeten dragen tijdens wedstrijden – en dat durf ik dus niet meer aan. Wat dat betreft ben ik net zo bijgelovig als een wielrenner.

Kousen of tubes?

Ik heb zowel kousen als tubes in de kast liggen maar gebruik in de praktijk vooral de tubes. Heel simpel, ik kan daarmee nog steeds op mijn favoriete hardloopsokken blijven lopen, en mijn sokken aanpassen aan de schoenen of de weersomstandigheden. Daarnaast heb ik het idee dat tubes beter aansluiten op mijn kuiten dan volledige compressiekousen. De meeste compressiekousen bestel je op de voetmaat, tubes kun je laten aanmeten op je kuitomvang. Dat past dus gewoon beter. En compressiekousen moeten goed aangesloten zitten anders heeft het geen zin om ze te dragen.

Conclusie

Helpen compressiesokken tegen spierpijn? Tijdens het hardlopen: enigszins. De compressie zorgt voor een vermindering van trillingen naar de kuit en het onderbeen. Maar dit valt in het niet bij het dragen van de schoenen met goede demping. En een verbetering van de looptechniek.

Kun je blessures voorkomen door het gebruik van compressiekousen? Hier is geen enkel wetenschappelijk bewijs voor. Wel kan het bij bepaalde blessures helpen bij het sneller herstellen. Simpelweg omdat je geneigd bent sneller te beginnen met je herstelprogramma.
Heeft het dan geen zin om compressiekousen te dragen? Zeker wel! Wat klip en klaar bewezen is dat compressie voor een sneller herstel zorgt na een inspanning, zelfs als je ze aantrekt ná de training of wedstrijd. En dat is de meeste lopers heel wat waard.

Wil je advies of heb je een vraag?

Neem gratis en vrijblijvend contact met mij op via email, telefoon (06 – 11 333 719) of het contactformulier. Ik beantwoord je vraag graag, je zit nergens aan vast.

Not a Natural Born Runner

Edwin — Mon, 22 Jun 2020 20:44:13 +0000

Oorspronkelijk bericht ——–Van: Milo Datum: 24-11-19 15:35 (GMT+01:00) Aan: Edwin Onderwerp: Re: Je hebt een contactbericht ontvangen van Milo!

Hallo,
Ik wil mij voorbereiden op de defensie selectie/keuring voor een functie bij de Koninklijke Marechaussee. Deze zal waarschijnlijk rond februari/maart 2020 gaan plaatsvinden. Is het mogelijk om hiervoor een persoonlijk traject te volgen en kan ik eventueel een proefles volgen om te zien of het klikt en bevalt?
Met vriendelijke groeten van je website!

Van: Edwin Edwin@trainingtevelde.nl LINK Edwin@trainingtevelde.nl
Verzonden: zondag 24 november 2019 12:02
Aan: t…….com
Onderwerp: Re: Je hebt een contactbericht ontvangen van Milo!
Hallo Milo,
Dat kan. Vergelijkbare maatwerktrajecten heb ik eerder gedaan. Proeflessen doe ik alleen met groepstrainingen. We kunnen wél een losse training afspreken. 1:1 dus. Ik kan dan inschatten waar je nu staat en hoe we een eventueel begeleidingstraject kunnen inrichten.

Vriendelijke groet, Edwin

Woensdag 27 november Castellum Hoge Woerd
Dat moet ‘m zijn, een lange slungel met een hoody. Onwennige kennismaking. Het gesprek komt moeizaam op gang. Er komt gewoon niet zo veel uit. Even schakelen voor mij, de meeste van mijn sporters zijn extravert dit is gewoon een heel introverte jongen. Rustig en serieus.
Wat doe je aan sport? Twee keer per week baantjes trekken in het zwembad. Zo nu en dan beetje fitnessen. Heeft geen loopervaring, tot zijn 16e op laag niveau gevoetbald. Wat moet je lopen op de Coopertest? 2400 meter. 2400 meter in 12 minuten, dat lijkt een haalbare afstand voor een gezonde kerel van 19. Want er staat wel wat. 1.90m kilootje of 85 goed geproportioneerd, mooie kop erop. Zal het goed doen in uniform. “Ga maar gewoon lopen we zien wel hoe het gaat”. We lopen richting Het Lint. Na drie passen heb ik het al gezien. Dit is geen hardloper. Grote, trage passen, schouders slingeren heen en weer. Vrijwel vanaf het begin een zware ademhaling. En hard gaat het niet. Hij houdt het 6 minuten vol. We wandelen rustig verder. Ik kijk op mijn horloge. Iets meer dan 800m. Hij moet dus 2x zo lang en 3x zo ver gaan lopen. Wanneer is die test? Maart. Snelle rekensom in mijn hoofd- december, januari, februari – drie maanden. De fysieke test van Defensie is niet alleen hardlopen je moet ook nog met zware gewichten gaan slepen en marsen met een bepakking. Dat moet ik dus nog meenemen in het trainingsschema. Maar ik weet nu al dat de Coopertest de grootste uitdaging gaat worden. 12 weken het zou moeten kunnen maar dan is er geen enkele marge er mag echt helemaal niets mis gaan onderweg. Maar deze jongen… hij heeft wel iets. Ik vind het een prettig ventje om mee te werken. Dat speelt zeker mee bij mij een personal training traject, het vraagt heel veel van de sporter en de begeleider dan is het wel zo fijn dat je elkaar een beetje ligt. Ik geef aan dit ik het wel wil proberen maar dat een voorwaarde is dat ik het hele traject goed met zijn ouders doorspreek. Want ik heb het gevoel dat dit vooral een idee van zijn ouders is en niet van Milo zelf.

’s avonds wordt ik gebeld door de vader van Milo. Een politieman dat schept al gelijk een band. Het is een open en prettig gesprek, we begrijpen elkaar. Ik leg hem uit dat het een intensief traject gaat worden dat heel veel van Milo gaat vragen en dan ik geen garantie op succes kan geven. Maar dat ik volkomen eerlijk zal zijn als ik denk dat het er niet in zit. Ik ga het niet nodeloos rekken. Aan het einde van elke maand komt er een go/ no go gesprek.
Ik spreek uit hoe ik het traject voor me zie. Milo moet echt aan de bak het wordt een fulltime trainingsprogramma. Zwemmen laten we erin dat is een prima aanvulling op het hardlopen, dit is wat hij leuk vindt en je kunt hier ook heel goed je conditie mee opbouwen, zonder de stootbelasting van het hardlopen. Maar dan moet er wel echt wat gaan gebeuren in het water. Één training rustig baantjes trekken o.k. maar de tweede zwemtraining wordt flink doorzwemmen. Daarnaast drie krachttrainingen: een coretraining, een personal training en een groepstraining: de Conditie & Kracht Plusgroep op de dinsdag. De coretraining is de vaste set waarmee ik de Conditie & Krachttrainingen afsluit. Dat mag hij thuis zelf doen. Met de personal training kan ik in alle rust heel gericht gaan werken aan het verbeteren van de grondmotorische vaardigheden; op basis van het “loopplaatje” verwacht ik dat er hier nog veel winst uit valt te halen. Gemakkelijker bewegen, daar heb je baat bij, in alles. Ook de groepstraining is een heel bewuste keuze. Het is goed voor zijn ontwikkeling om in een groep te werken, dat zal hij bij de Kmar ook moeten doen. Maar het is vooral leuk en motiverend om in een groep te trainen.

En er moet natuurlijk ook hardgelopen worden. Dat wordt “maar” twee keer: een langzame duurloop en een snelheidstraining. Meer lopen met iemand zonder loopachtergrond is vragen om blessures. En zelfs dit is riskant voor een loper als Milo hij zal echt heel snel veel netter moeten gaan lopen. Het accent zal daarom in het begin vooral liggen op het verbeteren van de looptechniek.

Ik krijg een akkoord om dit uit te gaan werken. Ook voor mij is dit best spannend ik ga Milo drie maanden lang vier keer in de week zien, zo intensief heb ik nog nooit iemand begeleid.

Maandag 2 december Castellum Café
Intakegesprek met Milo. We nemen in alle rust het schema door. Wat zijn het voor trainingen, hoe voer je die uit, waarom herstel zo belangrijk is, wat en wanneer eet je, het bijhouden van een trainingslogboek. Dat gaat nogal ver het komt aardig in de buurt van een leefstijlprogramma maar dat is nodig als je kijkt waar hij nu staat en waar hij in relatief korte tijd naartoe moet. Het is belangrijk dat hij het snapt, zich er in herkent en zich eraan committeert.

Donderdag 5 december UVV
Eerste opnames loopbeweging. Dat heb ik echt nodig om Milo gericht te kunnen begeleiden. De rest van de training wisselen we stukjes hardlopen af met wandelen. Ik geef hem steeds een richtpunt mee. “Tot de paaltjes”. “Maak de minuut vol”. “in ieder geval tot het hek”. Hij loopt voorbij het hek. Hard gaat het niet maar er zit meer pit in dan ik dacht. Deze jongen wil er echt wel voor gaan.

Donderdag 9 januari Park de Hoge Weide
Eerste Coopertest. Waarom hebben we hier afgesproken de echte Coopertest zal gaan plaatsvinden op een atletiekbaan. Je loopt dus rondes van 400 meter. Het rondje om de schommelheuvel in Park de Hoge Weide is 397 meter. Dat weet ik omdat ik het met een loopwieltje heb uitgemeten. Deze test komt veel te snel we zijn nog maar goed en wel op weg. Heb Milo erop voorbereid: je gaat het niet halen. Daar gaat het ook niet om, het is een eerste kennismaking; het idee is dat we de Coopertest in zijn “sportgeheugen” gaan zetten. 400 meters in 12 minuten, dat is 6 rondes lopen, elke ronde in 2 minuten. Kijk maar hoe ver je komt. Ik haas Milo een rondje om hem te laten ervaren hoe hard 2 minuten per ronde is. Loop hem in 1:45 veel te hard valt niet mee om beneden mijn natuurlijke loopsnelheid te lopen. 2 minuten over de 400 dat is een pace van 5:00 dat zal ongeveer mijn marathonsnelheid zijn.
Nu mag Milo zelf. De eerste ronde gaat in 1:50. Dat doet hij beter dan de coach! Mooi dan weet hij nu hoe hard dat is, en dat hij dat gewoon kan. De tweede ronde is al ver boven de 2 minuten de derde ronde loopt de tijd nog veel verder op. Dat is ook niet raar als je bedenkt dat hij amper een kilometer achter elkaar kan hardlopen. We breken de test af. Het heeft geen zin om door te gaan dit heeft geen enkel trainingseffect en is alleen maar slecht voor de motivatie. Maar houd er toch een goed gevoel aan over. Milo heeft nu ervaren wat het is om op het vereiste tempo te lopen. En dat heeft hij zélf gedaan.

De Coopertest
De Coopertest is vernoemd naar Kenneth Cooper, een arts die in de jaren 60 Amerikaanse ruimtevaarders begeleidde. Hij kwam na verschillende onderzoeken tot de conclusie dat er een sterke samenhang is tussen de maximale zuurstofopname (in je bloed) en de afgelegde afstand in twaalf minuten. na ongeveer 12 minuten stijgt de hartslag niet verder en ontstaat er een steady state. In begrijpelijke taal voor de testuitslag heeft het niet zo veel zin veel verder te lopen.
Inmiddels wordt de coopertest in vrijwel de gehele sportwereld en op scholen gebruikt omdat het een snelle en betrouwbare manier is om iemands basisconditie te bepalen: uit de afstand die iemand in 12 minuten loopt kan je heel eenvoudig zijn of haar conditiepeil afgelezen. Met behulp van een tabel kun je opzoeken wat je relatieve score is (van ‘zeer slecht’ tot ‘zeer goed’).

Vrijdag 27 december UVV
Personal krachttraining. Normaal gesproken gaan die heel goed, Milo is behoorlijk sterk en heeft er ook duidelijk lol in. Nu niet. Hij is afwezig. Het is weer de oude trage beweger. Hij geeft aan dat hij zich niet lekker voelt. ’s Avonds krijg ik een App van zijn vader. Milo ligt met koorts op bed.

Donderdag 23 januari Het Lint
De tweede loopopnames. Ik was heel bang dat we door de week zonder trainen weer terug waren bij af maar het valt eigenlijk wel mee. De trainingen heb ik vrijwel niet hoeven aan te passen. Als ik thuis de loopopnames vergelijk zie ik slecht graduele verbeteringen. Toch is het qua look & feel wel veel meer een hardloper geworden. Of wil ik dat vooral zien?

Donderdag 30 januari Park de Hoge Weide
De tweede Coopertest. Eigenlijk de eerste echte. Opdracht: loop minstens 3 rondes in elk 2:00. Stiekem hoop ik dat Milo 4 rondes haalt. Maar hij is niet vooruit te branden. De eerste ronde in 2:03 daar verliest hij dus al gelijk marge dat gaat hij nooit meer inhalen. Ik laat hem dit keer doorlopen dan heeft hij in ieder geval die 12 minuten in de benen. De teller staat na 12 minuten op 2050m. Dat valt me nog alleszins mee. Maar we zijn er nog lang niet. En de tijd begint te dringen.

Ik herschrijf het schema. Meer Coopertests. Vanaf volgende week al.

Donderdag 6 februari Het Lint
Coopertest drie. Gekozen voor een andere aanpak we doen deze op Het Lint. Hier zijn 100m markeringen dan kun je een heel vlak tempo lopen. Een tempo van 5:00 per kilometer is elke 100m in 30 seconden. Ik haas nu heel strak. Helaas ook dit gaat niet goed. Milo kan vanaf het begin mijn tempo niet volgen. We lopen de 12 minuten vol Milo perst er nog een eindsprint uit om de 2 kilometer te halen. 2000 meter. Dat is nog minder dan de vorige poging. De ontwikkeling is nooit lineair maar er zit te weinig vooruitgang in.

Het schema gaat wéér op de kop. Voorlopig geen Coopertests meer. We moeten die 12 minuten gaan loslaten. Het wordt meer een revalidatieprogramma, stap voor stap opbouwen. Korte blokken op wedstrijdtempo waarbij we de omvang steeds verder gaan uitbouwen. Dit worden de tussendoor-loopstukken in de groepstraining. Kan hij zich optrekken aan de jongens. Ik omcirkel de Parkrun in mijn agenda. Die is 29 februari. De Parkrun is een loopevenement met tijdregistratie van 2 rondes van 2,5km. Hij moet dus na 12 minuten weer in de buurt van de start zijn. Ik hoop dat de wedstrijdsetting zorgt voor de doorbraak.

Dinsdag 25 februari Castellum
De eerste keer dat we een bloktraining doen tijdens de Conditie & Kracht Plustraining. Ik leg de trainingsmaatjes van Milo uit waarom we dit doen. Ze begrijpen het helemaal en vinden het alleen maar leuk dat ze hem op deze manier kunnen helpen. Milo traint inmiddels een aantal maanden mee en is echt opgenomen in de groep. We beginnen heel voorzichtig: 2x 3 minuten, dat is 600m per keer. Dit blijft een competitieve groep. En dat is goed. Laurens spuit ervan door maar Ralph en Fried lopen aardig op de gevraagde snelheid. Ik loop er op zichtafstand achteraan. Milo loopt het eerste stuk goed mee. Dan wordt het zwaar hijgen. Hij moet na er 400 meter af.
Voor het tweede blok krijgt hij als opdracht mee: aanhaken bij Ralph en Fried en niet meer loslaten. ‘Piep’ we starten weg. Wat is dit nu Milo laat gelijk een gat vallen. Het is net als bergop fietsen dan maak je nooit meer goed. Ralph loopt precies op het goede tempo Milo zit daar ver achter. Ik ben teleurgesteld. En begrijp het niet. Waarom kan hij dit niet? Waarom doet hij dit niet? Alle seinen staan op groen de snelheid zit erin dat heb ik in eerdere trainingen gezien. Fysiek en conditioneel is hij enorm vooruit gegaan, hij loopt nu zonder problemen een half uur een één stuk hard. Ik besef dat het nu echt alarmfase 1 is. Als hij op de Parkrun geen 2200m loopt heeft het wat mij betreft geen zin meer om door te gaan. Ik heb er een hard hoofd in.

Zaterdag 29 februari Máximapark
De Parkrun. Heb Milo op het hart gedrukt: wees op tijd het startschot valt om 9.00 uur. Ben er zelf on-Edwins vroeg. Geen Milo o.k. maar het is ook nog vroeg. Stukje inlopen. 8.55. Geen Milo. Loop richting de start. Daar staan inmiddels meer dan 200 lopers. Ik kijk en kijk Milo staat er niet tussen. 9.00 uur. Start. Kijk nog één keer over mijn schouder. Geen Milo. Woede en teleurstelling en daarna berusting. Het is over en uit. Milo heeft de handdoek in de ring geworpen. Maar als ik de bocht omdraai naar het startpunt voor de tweede ronde zie ik Milo op een bankje zitten. Hij zit er verloren bij. Hij is er dus tóch. Alle negatieve gevoelens zijn in één keer weg. Drie maanden trekken we nu samen op ik ben Milo echt gaan waarderen. Het is een soort van derde zoon geworden. De drive is weer helemaal terug. Ik ga die snotjongen er nu dan doorheen trekken ook. De adrenaline spuit uit mijn oren “Waar was je! ”Ik kon mijn schoenen niet vinden”. Djiezus….. pubers…..

Het gaat eigenlijk best lekker. Milo kan goed mee alleen is het bewegingsritme te laag. De eerste kilometer lopen we precies in 5:00. Dat is goed maar ik merk dat het tempo nog verder inzakt. Wat voor aanwijzingen ik ook geef ik krijg de pasfrequentie niet omhoog. Links en rechts worden we ingehaald. Toch gaat het ook weer niet heel slecht Milo blijft technisch redelijk verzorgd lopen. Het verval blijft daardoor beperkt. 10 minuten. 2400 meter heb ik losgelaten het enige dat nu telt is die 2200m. Want dat is voor mij echt een harde ondergrens. Ik kijk nu continue op mijn horloge. Kom op Milo. Zware ademhaling. 2 kilometer. 11 minuten onderweg. De snelheid is er nu helemaal uit. Maar na 12 minuten staat er 2230 meter op de teller. Hij heeft het gehaald. Ik ben enorm opgelucht. We kunnen dus verder. We zijn er nog lang niet maar ik heb het gevoel dat hij door een psychologische grens is gegaan. Milo heeft hetzelfde gevoel. “Ik was ánders moe”

1 maart go/ no go gesprek met Milo’s vader. Die is onderweg in de auto, Milo’s moeder luistert aandachtig mee en doet actief mee aan het gesprek. Er is nog geen zicht op testdatum. In overleg besluiten we gaan om nog één maand door te gaan. ’s Avonds maak ik schema nummer vier.

Dinsdag 3 maart Castellum
Groepstraining. Er staat 2x 4 minuten op het programma. Dit gaat veel beter dan de vorige training. De eerste keer haalt Milo het keerpunt met een ruime marge hij loopt dik 800 meter. Het tweede blok haalt hij precies de 800m. Ook de volgend training gaat het goed. De knop is echt om!

Zondag 15 maart
Nieuwsbericht | 15-03-2020 | 16:26
Vandaag om circa 17.00 uur geven minister Bruins voor Medische Zorg en Sport en minister Slob voor Basis- en Voortgezet Onderwijs en Media een persverklaring over aanvullende maatregelen in verband met het coronavirus waartoe het kabinet vandaag heeft besloten.

Donderdag 19 maart Park de Hoge Weide
Coopertest vier. De bomen in het park staan vol in de bloesem. Een week zonder groepstrainingen een hart dat letterlijk van slag is. Maar ik voel me goed nu. Rustig. Zen. Dat straal ik ook uit naar Milo. Ik stel hem steeds vragen. Hij moet het uiteindelijk zélf doen straks op de marinebasis in Amsterdam. Hoe ga je de warming-up doen? Wat voelt goed? Ga je nog wat aan looptechniek doen? Wat is het raceplan? [Dat is: weg op 1:45 eerste drie rondes zoveel mogelijk marge opbouwen ronde 4 en 5 verlies beperken laatste ronde vlak lopen, korte eindsprint.]

Milo loopt naar het startpunt. Geef maar aan wanneer je er klaar voor bent dan start ik de tijd. Twee keer diep ademen. Een knikje. Ik zet de timer aan. De eerste ronde gaat in 1:50 mm dat had iets harder gemogen. Ronde twee in 1:58 ai vrij veel verval. Maar de derde ronde gaat ook weer in 1:58. Heel goed! De klap komt echter in ronde vier 2:10 de opgebouwde marge in één ronde bijna verdampt. Ronde 5 wordt cruciaal. 2:02! Hij pakt weer tijd terug. Dit gaat heel spannend worden maar het zit er echt nog in. Mijn hart bonkt in mijn keel. Loop hem in tegengestelde richting tegemoet. 11 minuten…. Dan moet hij nú de bocht omkomen dan heeft hij nog 1 minuut voor die laatste 200 meter. Precies op dat moment duikt Milo op. Ik brul hem er doorheen. 2300m. Alles geven nu. Perst er een eindsprint uit. Na 11 minuten en 50 seconden passeert Milo voor de zesde keer het startpunt. Hij heeft het gehaald. Ik ben ontzettend blij. Opgelucht. Trots. Maar wat een bevalling.

Epiloog
Maandag 23 maart persconferentie aanscherping maatregelen. In de nabeschouwingen wordt “personal trainers in het park ”drie keer negatief geframed. Ik besluit te stoppen met al mijn trainingen, ook de personal trainingen. Annuleer alle geplande trainingen ook die van Milo. Met pijn in het hart (nb. inmiddels ben ik daar op terug gekomen krijg veel verzoeken voor personal trainingen binnen en het kan en mag ook nog gewoon). De volgende dag schrijf ik een vijfde trainingsschema uit: een onderhoudsschema tot 1 juni. 10 weken. En dat doe ik gratis. Want deze ervaring was onbetaalbaar.

Zevenheuvelenloop sfeerverslag

Edwin — Tue, 21 Nov 2017 23:01:44 +0000

De magische grens

“Edwin waarom wil je dat?”. Mijn vrouw kijkt me gepijnigd aan. “Gewoon, omdat ik denk dat het kan”. Ik wil de Zevenheuvelenloop binnen het uur lopen. Vorig jaar liep ik hem in 1:02:58, als haas voor een vriend die hem nog nooit onder de 1:03 heeft gelopen. Keurig aan de opdracht gehouden ware het niet dat ik hem bij de start al ben kwijtgeraakt omdat ik zo nodig nog gebruik moest maken van het laatste plaskruis. (Hij liep hem in een voor hem teleurstellende 1:08. Ik heb hem ergens onderweg ingehaald zonder hem te zien).
Onder het uur daar moet ik wel voor terug in de tijd, ver ver in de vorige eeuw, naar mijn studentenjaren. Wat liep ik toen 56 minuten of zoiets? Daar dacht je niet over na als afgetrainde roeier was dat een vanzelfsprekendheid. Maar zo vanzelfsprekend is dat dus niet. Die tijden zijn uit mijn sportgeheugen verdwenen. Daarna hier niet meer gelopen tot vorig jaar. Dat ging niet heel gemakkelijk, had niet het gevoel dat er nog veel rek in zat. En ik ben weer een jaar ouder, heb me niet specifiek voor dit evenement voorbereid en er moet dus nog 3 minuten vanaf. Maar wel 2kg lichter en mijn basisconditie is beter. Na de goede prestatie op de Trecho Teamrun vorige week en de uitslag van de recente inspanningstest bij Stans “Sportrusten” van der Poel weet ik dat het haalbaar is.

On your marks…

Race day. Ik schrik wakker. 10.00 uur. 10.00 uur? Dan had ik al in de auto willen zitten naar Nijmegen. Normaal gesproken wordt ik vanzelf om 7.00 uur wakker, in het weekend hooguit om 8.00 uur. Een teken dat ik niet ben uitgerust. Dat klopt ook wel drukke week achter de rug. Direct besluit ik het voornemen te laten varen om op mijn wedstrijdhartslag te gaan lopen die uit de inspanningstest bij Stans is gerold. Mijn omslagpunt is 179, met mijn 10km tijd van 40 minuten zou ik met een gemiddelde hartslag van 175 moeten kunnen lopen op een 15km wedstrijd. Dat leek me al een pittige uitdaging en dat ga ik zeker niet proberen nu. En Stans zal de laatste zijn om hier niet in mee te gaan. Tijdens de testdag zei ze exact hetzelfde wat ik altijd tegen mijn sporters zeg: “luister vooral naar je lichaam” [mijn gemiddelde hartslag tijdens de wedstrijd was 163 de maximale hartslag 173. In theorie zou ik dus nog een stuk harder moeten kunnen lopen]. Snel tenue bij elkaar zoeken mijn sportieve gezin staat al te wachten (we lopen alle vier mee).

Get set…

12.40 uur. Ik loop startvak “geel” in. Mijn loopmaatje Marc nu al kwijtgeraakt bij het inlopen maar dat maakt niet zo veel uit, hij weet van mijn voornemen en gaat traditiegetrouw weer voor de 1:03. Dat inlopen is trouwens meer een ritueel dan dat het zoden aan de dijk zet je koelt toch weer volledig af in het startvak.
13:00 uur. De toppers worden weggestart, op jacht naar een nieuw wereldrecord. Ik hoor dat de eerste kilometer in 2:35 gaat. 2-minuten-en-35-seconden. Dan loop je meer dan 23km per uur! We schuiven langzaam door naar voren. De lopers worden “afgeknepen” in het vak vlak voor de start zodat je de ruimte krijgt om goed op gang te komen. Ik trek mijn wegwerpponcho uit en prop die in het dranghek. Verdorie een speldje kwijtgeraakt. Verplaats het overgebleven speldje naar het midden van het startnummer. Het flappert in de wind. Irritant. Rustig blijven Edwin. Je vindt vast nog wel een speldje. We schuiven langzaam door. Ik speur de weg af naar een speldje. We schuiven verder door. Een speldje! Dit is een gunstig voorteken. Vis het uit de modder en zet het startnummer opnieuw in de hoeken vast. “Mijn geluksspeldje”, zeg ik tegen het meisje naast me.

Go!

13:10. Pieeeep! Ik loop over de mat van de start en activeer mijn sporthorloge. Hoe vaak je het ook doet, zo’n start verloopt in een roes. Op een gegeven moment ben je gewoon aan de beurt en ben je gestart. Een aantal jonge jongens sprint weg. Succes jongens. Het goedbedoelde advies op de Facebookgroep “Ik loop hard” – “snel starten en aanhaken bij een snelle lopersgroep”- leek me nu niet echt een heel goed idee, ik gebruik de eerste kilometers als een stevige warming-up.
Dat gaat snel dat was alweer de eerste kilometer. 4:00 precies op schema. Het voelt goed. Ontspannen. Echt lekker. Hartslag is net boven de 150.
3km- halverwege de Nijmeegse baan. De snelle starters heb ik inmiddels allemaal al weer opgeveegd. Voor me golft een zee aan lopers, zover het oog reikt. Vals plat maar ik zweef. Het voelt alsof ik het helemaal onder controle heb. Als het zo doorgaat haal ik het.
5km. We draaien de Derde Baan op. De traditionele Gregoriaanse muziek. Of zijn het Tibetaanse klankschalen? Nog steeds precies op schema.
7km. Zevenheuvelenweg. Eigenlijk zijn het maar drie heuvels. De eerste heuvel verteer ik goed maar daarna loop je onbeschut vol in de wind. En dan nog die twee klimmetjes. Kom op Edwin practice what you preach. Kort je pas in. Houd dat ritme vast. Rechtop blijven. Actieve armzwaai.
9km. Ik heb nu echt wel wat tijd ingeleverd zit 6 seconden boven het 1 uur schema. Niet iets om je ongerust over te maken maar de klim naar hotel Erica moet nog komen. De bocht om bij het Afrika museum. Afrikaanse trommels. Het gaat gelijk omhoog. Ik heb me hierop ingesteld. Dit gaat goed. Heel goed. Ik voel me sterk. Het wordt nog wat steiler. Ritme nog verder omhoog. Ik haal heel veel mensen in nu.
11km Kleefse Baan. Vanaf nu is het alleen nog maar naar beneden maar de wind komt recht van voren. Hard. Met slagregen. Koud. Op 12km loop ik 15 seconden boven het schema. Dat moet ik in de resterende 3km gaan goedmaken. De turbo erop nu. Ik span mijn buikspieren aan en verleng mijn pas.
13km. 9 seconden terug gepakt. Het gaat spannend worden ik begin de kilometers te voelen. Laatste kilometer. Niet op je horloge kijken daar maak je jezelf alleen maar gek mee. 500 meter. De twee mannen voor mij gaan versnellen. Probeer aan te haken maar moet ze laten gaan. 150 meter. Pers eruit wat erin zit. Zit niet compleet stuk maar kan gewoon niet harder dan dit. Dan merk je toch echt dat je geen twintig meer bent de echte snelheid is eruit.

Finish. Mijn horloge zegt 1:00:03. Even een steek van teleurstelling maar kan er ook gelijk in berusten, echt lekker gelopen, zou niet weten waar ik het heb laten liggen. Een oudere vrijwilliger vangt me op. “Hoe ging het jongen?” Ik laat hem zwijgend de display van mijn horloge zien. “Balen zeg. Dan heb je hetzelfde gedaan als Cheptegei” [winnaar Joshua Cheptegei mist in een tijd van 41.16 het wereldrecord op 3 seconden. En loopt daarmee €50.000 mis].

Eind goed al goed

“Hé Ed je hebt onder het uur gelopen!” Mijn sportmaatje Marc staat achter het hek naar me te zwaaien. Hij stond vooraan in het gele vak en is 6 minuten eerder gestart dan ik. Hoe hij het voor elkaar krijgt, hij heeft precies in 1:03:00:00 gelopen. Maar toch tevreden heeft nog nooit zo hard gelopen. Mijn officiële tijd blijkt 59:58 te zijn. Heb het dus wél gehaald! Dat voelt als een soort rechtvaardiging voor de manier hoe ik de race heb gelopen, vlak en ontspannen. Maar vooral doordat ik gedaan heb wat ik mijn lopers voorhoud: geniet van wat je doet. En genoten heb ik tijdens deze krachtsinspanning. Volgend jaar maar weer hazen dan.

’s werelds snelste stratenloop

Edwin — Fri, 14 Jul 2017 10:35:18 +0000

Singelloop 2017

Er zijn meer Singellopen maar de Singelloop die deze naam met recht mag dragen is de Singelloop Utrecht. Het is de eerste (sinds 1925) en snelste 10 kilometer wegwedstrijd. De Keniaan Leonard Komon raffelde de 10km in 2010 af in 26 minuten en 44 seconden, nog steeds een officieel wereldrecord. Wat bijzonder is dat hij dat jaar ook een wereldrecord liep op de Zevenheuvelenloop, en ook dat record staat nog steeds. De winnaar in 2017 deed er bijna 2 minuten langer over. Ook Komon liep weer mee maar dit keer kwam hij niet in de buurt van zijn recordtijd: 28:14 (en finishte hiermee toch nog als derde).

Maar de Singelloop is er niet alleen voor wereldtoppers! Of je er nu 26 minuten over doet of meer dan een uur, ook toppers zoals jij kunnen hun hart ophalen in deze wedstrijd. Het is het ideale trainingsdoel om naar toe te werken na de zomervakantie. Dat kun je in je eentje gaan doen maar samen met een groep onder professionele begeleiding is een nog beter idee. En gewoon leuker.