Crosstraining – Training te Velde – Hardlopen en bootcampen

Bootcampen bij Training te velde

Edwin — Sun, 28 Sep 2025 10:34:00 +0000

Alles is bootcamp

Bootcamp, het is een beetje een containerbegrip geworden. Bootcampen is een verzamelnaam geworden voor buiten trainen in een groep. Laat ik voorop stellen dat ik elke vorm van bewegen toejuich, en vooral als dat buiten is. Maar er is een verschil tussen bewegen en bewegen en wat je met een groep doet. Bij Training te velde geven we hier op geheel eigen-wijze invulling aan. In deze blog zal ik proberen uit te leggen hoe.

Bij training te velde train je in een groep. Of in goed Nederlands een “small groep” want bij Training te velde train je altijd in kleine groepen. In feite krijg je bij Training te velde een personal trainer– alleen dan tegen een fractie van de kosten van een echte PT-er.

Trainen in een groep

Groepsdruk wordt vaak negatief uitgelegd, ik wil vooral de positieve kant benadrukken van trainen in een groep. Iedereen traint op zijn eigen manier maar hoe dan ook, trainen in een groep beïnvloedt de manier hoe je zelf traint. In de eerste plaats, heel basaal, de groep kan net die stok achter de deur zijn dát je überhaupt in beweging komt. Je hebt een drukke dag achter de rug, eigenlijk moet je nog van alles voorbereiden voor dat belangrijke overleg en je kinderen vragen continue om aandacht. Het is dan de gemakkelijkste weg om niet te gaan sporten. Of, positief geformuleerd: jezelf de kans te geven om lekker aan jezelf te werken.
Het leuke van trainen in een groep is dat je je kunt je optrekken aan de anderen. Als je iets moeilijk vind motiveert het om te zien dat het bij je trainingsmaatjes ook niet vanzelf gaat. Dat motiveert je om toch door te zetten. En dan ontdek je dat je het wél kan en merk je dat je echt vooruit gaat.
Een ander voordeel van trainen in een groep is dat je kunt zien hoe anderen het doen. In een groep kun je elkaar letterlijk elkaar een spiegel voorhouden. Door anderen te zien sporten leer je ook veel over hoe je zelf beweegt. Anderen zien bewegen helpt je dus om zelf beter te gaan bewegen.
Last but not least, het sociale aspect. Sporten in het gezelschap van andere sporters, samen die inspanning doen, is gewoon heel erg leuk. Lol hebben in wat je doet en dat plezier delen met anderen zorgt voor een positief gevoel en versterkt je motivatie om door te gaan met sporten.

Bootcampen bij Training te velde

Trainingen bij Training te velde zijn normale trainingen voor normale mensen. Dat klinkt heel saai maar zo is het absoluut niet bedoeld. Vraag het aan de sporters van Training te velde saai zijn de trainingen zeker niet en elke training is anders. Voor welke bootcamptraining je ook kiest bij Training te velde, het is altijd gericht op beter en makkelijker bewegen – op een manier waar je echt wat aan hebt in het dagelijkse leven. Je gaat werken aan het verbeteren van het spieruithoudingsvermogen en aan het verbeteren van je duuruithoudingsvermogen. Want daar heb je echt wat aan in de dagelijkse praktijk. Spieruithoudingsvermogen? Duuruithoudingsvermogen? Wat is dat nu weer?

Spieruithoudingsvermogen

Spieruithoudingsvermogen is het vermogen om gedurende langere tijd achtereen een spier(groep) in te spannen. Het is dus een soort conditietraining voor de spieren. Niet al te zwar oefeningen die je veel herhaalt. In het dagelijkse leven zijn dit de bewegingen die je het meeste doet. Daarnaast is het goed om voor het onderhoud van je spieren oefeningen te doen die gericht zijn op het verbeteren van de bewegingen waar het menselijk lichaam primair voor is ontworpen: lopen, springen, hurken, duwen, trekken, stoten en draaien. Het zijn samengestelde bewegingen waarbij je zonder na te denken meerdere spiergroepen traint. De ‘Primal moves’. Het stomme is, we doen ze bijna niet meer. We bewegen veel te eenzijdig het grootste gedeelte van de dag zitten we achter een scherm of een autostuur of liggen op de bank. Terwijl we evolutionair gebouwd zijn om te bewegen! Omdat het zulke herkenbare bewegingen zijn is het niet ingewikkeld en vooral leuk om te doen. Maar vergis je niet: ook een lichte oefening wordt zwaar als je hem maar vaak genoeg herhaald of als je er een element aan toevoegt zoals je evenwicht bewaren. Je mobiliteit (zeg maar je lenigheid) is grotendeels erfelijk bepaald maar je stabiliteit, daar kun je goed aan werken. En als je daar nú aan begint voorkomt dat veel ellende als je echt oud begint te worden. Oefening baart kunst ik ben altijd weer verrast hoe goed mijn trouwe sporters het doen ten opzichte van nieuwe, soms goed getrainde, sporters. Vaak blijkt dat die toch te eenzijdig getraind zijn.

Duuruithoudingsvermogen

Duuruithoudingsvermogen is het vermogen om gedurende langere tijd achtereen een inspanning vol te houden. Je aerobe capaciteit (je zuurstofsysteem). Dit wordt in de volksmond “conditie” genoemd. Want een ding weet je zeker: als je gaat bootcampen bij Training te velde ga je hardlopen. Dat hoeft echt niet hard te gaan en soms is het niet meer dan een welkome break tussen de krachtoefeningen. Maar soms doe je een langer loopstuk of loop je meerdere korte intensievere stukken met korte pauzes achter elkaar (intervaltraining). Waarmee we ons echt onderscheiden van de andere bootcampaanbieders is dat we ook in de trainingen werken aan je looptechniek. Het accent ligt hierbij vooral op het efficiënt leren lopen. Daar heeft iedereen wat aan, ook als je geen fanatieke hardloper bent.

Bootcamp proeftraining

Wil je een keer vrijblijvend en kostenloos meedoen? Meld je dan aan voor een proefles.

Heb je vragen? Neem contact met mij op via email, telefoon (06 – 11 333 719) of het contactformulier. Ik beantwoord je vraag graag, je zit nergens aan vast.

Not a Natural Born Runner

Edwin — Mon, 22 Jun 2020 20:44:13 +0000

Oorspronkelijk bericht ——–Van: Milo Datum: 24-11-19 15:35 (GMT+01:00) Aan: Edwin Onderwerp: Re: Je hebt een contactbericht ontvangen van Milo!

Hallo,
Ik wil mij voorbereiden op de defensie selectie/keuring voor een functie bij de Koninklijke Marechaussee. Deze zal waarschijnlijk rond februari/maart 2020 gaan plaatsvinden. Is het mogelijk om hiervoor een persoonlijk traject te volgen en kan ik eventueel een proefles volgen om te zien of het klikt en bevalt?
Met vriendelijke groeten van je website!

Van: Edwin Edwin@trainingtevelde.nl LINK Edwin@trainingtevelde.nl
Verzonden: zondag 24 november 2019 12:02
Aan: t…….com
Onderwerp: Re: Je hebt een contactbericht ontvangen van Milo!
Hallo Milo,
Dat kan. Vergelijkbare maatwerktrajecten heb ik eerder gedaan. Proeflessen doe ik alleen met groepstrainingen. We kunnen wél een losse training afspreken. 1:1 dus. Ik kan dan inschatten waar je nu staat en hoe we een eventueel begeleidingstraject kunnen inrichten.

Vriendelijke groet, Edwin

Woensdag 27 november Castellum Hoge Woerd
Dat moet ‘m zijn, een lange slungel met een hoody. Onwennige kennismaking. Het gesprek komt moeizaam op gang. Er komt gewoon niet zo veel uit. Even schakelen voor mij, de meeste van mijn sporters zijn extravert dit is gewoon een heel introverte jongen. Rustig en serieus.
Wat doe je aan sport? Twee keer per week baantjes trekken in het zwembad. Zo nu en dan beetje fitnessen. Heeft geen loopervaring, tot zijn 16e op laag niveau gevoetbald. Wat moet je lopen op de Coopertest? 2400 meter. 2400 meter in 12 minuten, dat lijkt een haalbare afstand voor een gezonde kerel van 19. Want er staat wel wat. 1.90m kilootje of 85 goed geproportioneerd, mooie kop erop. Zal het goed doen in uniform. “Ga maar gewoon lopen we zien wel hoe het gaat”. We lopen richting Het Lint. Na drie passen heb ik het al gezien. Dit is geen hardloper. Grote, trage passen, schouders slingeren heen en weer. Vrijwel vanaf het begin een zware ademhaling. En hard gaat het niet. Hij houdt het 6 minuten vol. We wandelen rustig verder. Ik kijk op mijn horloge. Iets meer dan 800m. Hij moet dus 2x zo lang en 3x zo ver gaan lopen. Wanneer is die test? Maart. Snelle rekensom in mijn hoofd- december, januari, februari – drie maanden. De fysieke test van Defensie is niet alleen hardlopen je moet ook nog met zware gewichten gaan slepen en marsen met een bepakking. Dat moet ik dus nog meenemen in het trainingsschema. Maar ik weet nu al dat de Coopertest de grootste uitdaging gaat worden. 12 weken het zou moeten kunnen maar dan is er geen enkele marge er mag echt helemaal niets mis gaan onderweg. Maar deze jongen… hij heeft wel iets. Ik vind het een prettig ventje om mee te werken. Dat speelt zeker mee bij mij een personal training traject, het vraagt heel veel van de sporter en de begeleider dan is het wel zo fijn dat je elkaar een beetje ligt. Ik geef aan dit ik het wel wil proberen maar dat een voorwaarde is dat ik het hele traject goed met zijn ouders doorspreek. Want ik heb het gevoel dat dit vooral een idee van zijn ouders is en niet van Milo zelf.

’s avonds wordt ik gebeld door de vader van Milo. Een politieman dat schept al gelijk een band. Het is een open en prettig gesprek, we begrijpen elkaar. Ik leg hem uit dat het een intensief traject gaat worden dat heel veel van Milo gaat vragen en dan ik geen garantie op succes kan geven. Maar dat ik volkomen eerlijk zal zijn als ik denk dat het er niet in zit. Ik ga het niet nodeloos rekken. Aan het einde van elke maand komt er een go/ no go gesprek.
Ik spreek uit hoe ik het traject voor me zie. Milo moet echt aan de bak het wordt een fulltime trainingsprogramma. Zwemmen laten we erin dat is een prima aanvulling op het hardlopen, dit is wat hij leuk vindt en je kunt hier ook heel goed je conditie mee opbouwen, zonder de stootbelasting van het hardlopen. Maar dan moet er wel echt wat gaan gebeuren in het water. Één training rustig baantjes trekken o.k. maar de tweede zwemtraining wordt flink doorzwemmen. Daarnaast drie krachttrainingen: een coretraining, een personal training en een groepstraining: de Conditie & Kracht Plusgroep op de dinsdag. De coretraining is de vaste set waarmee ik de Conditie & Krachttrainingen afsluit. Dat mag hij thuis zelf doen. Met de personal training kan ik in alle rust heel gericht gaan werken aan het verbeteren van de grondmotorische vaardigheden; op basis van het “loopplaatje” verwacht ik dat er hier nog veel winst uit valt te halen. Gemakkelijker bewegen, daar heb je baat bij, in alles. Ook de groepstraining is een heel bewuste keuze. Het is goed voor zijn ontwikkeling om in een groep te werken, dat zal hij bij de Kmar ook moeten doen. Maar het is vooral leuk en motiverend om in een groep te trainen.

En er moet natuurlijk ook hardgelopen worden. Dat wordt “maar” twee keer: een langzame duurloop en een snelheidstraining. Meer lopen met iemand zonder loopachtergrond is vragen om blessures. En zelfs dit is riskant voor een loper als Milo hij zal echt heel snel veel netter moeten gaan lopen. Het accent zal daarom in het begin vooral liggen op het verbeteren van de looptechniek.

Ik krijg een akkoord om dit uit te gaan werken. Ook voor mij is dit best spannend ik ga Milo drie maanden lang vier keer in de week zien, zo intensief heb ik nog nooit iemand begeleid.

Maandag 2 december Castellum Café
Intakegesprek met Milo. We nemen in alle rust het schema door. Wat zijn het voor trainingen, hoe voer je die uit, waarom herstel zo belangrijk is, wat en wanneer eet je, het bijhouden van een trainingslogboek. Dat gaat nogal ver het komt aardig in de buurt van een leefstijlprogramma maar dat is nodig als je kijkt waar hij nu staat en waar hij in relatief korte tijd naartoe moet. Het is belangrijk dat hij het snapt, zich er in herkent en zich eraan committeert.

Donderdag 5 december UVV
Eerste opnames loopbeweging. Dat heb ik echt nodig om Milo gericht te kunnen begeleiden. De rest van de training wisselen we stukjes hardlopen af met wandelen. Ik geef hem steeds een richtpunt mee. “Tot de paaltjes”. “Maak de minuut vol”. “in ieder geval tot het hek”. Hij loopt voorbij het hek. Hard gaat het niet maar er zit meer pit in dan ik dacht. Deze jongen wil er echt wel voor gaan.

Donderdag 9 januari Park de Hoge Weide
Eerste Coopertest. Waarom hebben we hier afgesproken de echte Coopertest zal gaan plaatsvinden op een atletiekbaan. Je loopt dus rondes van 400 meter. Het rondje om de schommelheuvel in Park de Hoge Weide is 397 meter. Dat weet ik omdat ik het met een loopwieltje heb uitgemeten. Deze test komt veel te snel we zijn nog maar goed en wel op weg. Heb Milo erop voorbereid: je gaat het niet halen. Daar gaat het ook niet om, het is een eerste kennismaking; het idee is dat we de Coopertest in zijn “sportgeheugen” gaan zetten. 400 meters in 12 minuten, dat is 6 rondes lopen, elke ronde in 2 minuten. Kijk maar hoe ver je komt. Ik haas Milo een rondje om hem te laten ervaren hoe hard 2 minuten per ronde is. Loop hem in 1:45 veel te hard valt niet mee om beneden mijn natuurlijke loopsnelheid te lopen. 2 minuten over de 400 dat is een pace van 5:00 dat zal ongeveer mijn marathonsnelheid zijn.
Nu mag Milo zelf. De eerste ronde gaat in 1:50. Dat doet hij beter dan de coach! Mooi dan weet hij nu hoe hard dat is, en dat hij dat gewoon kan. De tweede ronde is al ver boven de 2 minuten de derde ronde loopt de tijd nog veel verder op. Dat is ook niet raar als je bedenkt dat hij amper een kilometer achter elkaar kan hardlopen. We breken de test af. Het heeft geen zin om door te gaan dit heeft geen enkel trainingseffect en is alleen maar slecht voor de motivatie. Maar houd er toch een goed gevoel aan over. Milo heeft nu ervaren wat het is om op het vereiste tempo te lopen. En dat heeft hij zélf gedaan.

De Coopertest
De Coopertest is vernoemd naar Kenneth Cooper, een arts die in de jaren 60 Amerikaanse ruimtevaarders begeleidde. Hij kwam na verschillende onderzoeken tot de conclusie dat er een sterke samenhang is tussen de maximale zuurstofopname (in je bloed) en de afgelegde afstand in twaalf minuten. na ongeveer 12 minuten stijgt de hartslag niet verder en ontstaat er een steady state. In begrijpelijke taal voor de testuitslag heeft het niet zo veel zin veel verder te lopen.
Inmiddels wordt de coopertest in vrijwel de gehele sportwereld en op scholen gebruikt omdat het een snelle en betrouwbare manier is om iemands basisconditie te bepalen: uit de afstand die iemand in 12 minuten loopt kan je heel eenvoudig zijn of haar conditiepeil afgelezen. Met behulp van een tabel kun je opzoeken wat je relatieve score is (van ‘zeer slecht’ tot ‘zeer goed’).

Vrijdag 27 december UVV
Personal krachttraining. Normaal gesproken gaan die heel goed, Milo is behoorlijk sterk en heeft er ook duidelijk lol in. Nu niet. Hij is afwezig. Het is weer de oude trage beweger. Hij geeft aan dat hij zich niet lekker voelt. ’s Avonds krijg ik een App van zijn vader. Milo ligt met koorts op bed.

Donderdag 23 januari Het Lint
De tweede loopopnames. Ik was heel bang dat we door de week zonder trainen weer terug waren bij af maar het valt eigenlijk wel mee. De trainingen heb ik vrijwel niet hoeven aan te passen. Als ik thuis de loopopnames vergelijk zie ik slecht graduele verbeteringen. Toch is het qua look & feel wel veel meer een hardloper geworden. Of wil ik dat vooral zien?

Donderdag 30 januari Park de Hoge Weide
De tweede Coopertest. Eigenlijk de eerste echte. Opdracht: loop minstens 3 rondes in elk 2:00. Stiekem hoop ik dat Milo 4 rondes haalt. Maar hij is niet vooruit te branden. De eerste ronde in 2:03 daar verliest hij dus al gelijk marge dat gaat hij nooit meer inhalen. Ik laat hem dit keer doorlopen dan heeft hij in ieder geval die 12 minuten in de benen. De teller staat na 12 minuten op 2050m. Dat valt me nog alleszins mee. Maar we zijn er nog lang niet. En de tijd begint te dringen.

Ik herschrijf het schema. Meer Coopertests. Vanaf volgende week al.

Donderdag 6 februari Het Lint
Coopertest drie. Gekozen voor een andere aanpak we doen deze op Het Lint. Hier zijn 100m markeringen dan kun je een heel vlak tempo lopen. Een tempo van 5:00 per kilometer is elke 100m in 30 seconden. Ik haas nu heel strak. Helaas ook dit gaat niet goed. Milo kan vanaf het begin mijn tempo niet volgen. We lopen de 12 minuten vol Milo perst er nog een eindsprint uit om de 2 kilometer te halen. 2000 meter. Dat is nog minder dan de vorige poging. De ontwikkeling is nooit lineair maar er zit te weinig vooruitgang in.

Het schema gaat wéér op de kop. Voorlopig geen Coopertests meer. We moeten die 12 minuten gaan loslaten. Het wordt meer een revalidatieprogramma, stap voor stap opbouwen. Korte blokken op wedstrijdtempo waarbij we de omvang steeds verder gaan uitbouwen. Dit worden de tussendoor-loopstukken in de groepstraining. Kan hij zich optrekken aan de jongens. Ik omcirkel de Parkrun in mijn agenda. Die is 29 februari. De Parkrun is een loopevenement met tijdregistratie van 2 rondes van 2,5km. Hij moet dus na 12 minuten weer in de buurt van de start zijn. Ik hoop dat de wedstrijdsetting zorgt voor de doorbraak.

Dinsdag 25 februari Castellum
De eerste keer dat we een bloktraining doen tijdens de Conditie & Kracht Plustraining. Ik leg de trainingsmaatjes van Milo uit waarom we dit doen. Ze begrijpen het helemaal en vinden het alleen maar leuk dat ze hem op deze manier kunnen helpen. Milo traint inmiddels een aantal maanden mee en is echt opgenomen in de groep. We beginnen heel voorzichtig: 2x 3 minuten, dat is 600m per keer. Dit blijft een competitieve groep. En dat is goed. Laurens spuit ervan door maar Ralph en Fried lopen aardig op de gevraagde snelheid. Ik loop er op zichtafstand achteraan. Milo loopt het eerste stuk goed mee. Dan wordt het zwaar hijgen. Hij moet na er 400 meter af.
Voor het tweede blok krijgt hij als opdracht mee: aanhaken bij Ralph en Fried en niet meer loslaten. ‘Piep’ we starten weg. Wat is dit nu Milo laat gelijk een gat vallen. Het is net als bergop fietsen dan maak je nooit meer goed. Ralph loopt precies op het goede tempo Milo zit daar ver achter. Ik ben teleurgesteld. En begrijp het niet. Waarom kan hij dit niet? Waarom doet hij dit niet? Alle seinen staan op groen de snelheid zit erin dat heb ik in eerdere trainingen gezien. Fysiek en conditioneel is hij enorm vooruit gegaan, hij loopt nu zonder problemen een half uur een één stuk hard. Ik besef dat het nu echt alarmfase 1 is. Als hij op de Parkrun geen 2200m loopt heeft het wat mij betreft geen zin meer om door te gaan. Ik heb er een hard hoofd in.

Zaterdag 29 februari Máximapark
De Parkrun. Heb Milo op het hart gedrukt: wees op tijd het startschot valt om 9.00 uur. Ben er zelf on-Edwins vroeg. Geen Milo o.k. maar het is ook nog vroeg. Stukje inlopen. 8.55. Geen Milo. Loop richting de start. Daar staan inmiddels meer dan 200 lopers. Ik kijk en kijk Milo staat er niet tussen. 9.00 uur. Start. Kijk nog één keer over mijn schouder. Geen Milo. Woede en teleurstelling en daarna berusting. Het is over en uit. Milo heeft de handdoek in de ring geworpen. Maar als ik de bocht omdraai naar het startpunt voor de tweede ronde zie ik Milo op een bankje zitten. Hij zit er verloren bij. Hij is er dus tóch. Alle negatieve gevoelens zijn in één keer weg. Drie maanden trekken we nu samen op ik ben Milo echt gaan waarderen. Het is een soort van derde zoon geworden. De drive is weer helemaal terug. Ik ga die snotjongen er nu dan doorheen trekken ook. De adrenaline spuit uit mijn oren “Waar was je! ”Ik kon mijn schoenen niet vinden”. Djiezus….. pubers…..

Het gaat eigenlijk best lekker. Milo kan goed mee alleen is het bewegingsritme te laag. De eerste kilometer lopen we precies in 5:00. Dat is goed maar ik merk dat het tempo nog verder inzakt. Wat voor aanwijzingen ik ook geef ik krijg de pasfrequentie niet omhoog. Links en rechts worden we ingehaald. Toch gaat het ook weer niet heel slecht Milo blijft technisch redelijk verzorgd lopen. Het verval blijft daardoor beperkt. 10 minuten. 2400 meter heb ik losgelaten het enige dat nu telt is die 2200m. Want dat is voor mij echt een harde ondergrens. Ik kijk nu continue op mijn horloge. Kom op Milo. Zware ademhaling. 2 kilometer. 11 minuten onderweg. De snelheid is er nu helemaal uit. Maar na 12 minuten staat er 2230 meter op de teller. Hij heeft het gehaald. Ik ben enorm opgelucht. We kunnen dus verder. We zijn er nog lang niet maar ik heb het gevoel dat hij door een psychologische grens is gegaan. Milo heeft hetzelfde gevoel. “Ik was ánders moe”

1 maart go/ no go gesprek met Milo’s vader. Die is onderweg in de auto, Milo’s moeder luistert aandachtig mee en doet actief mee aan het gesprek. Er is nog geen zicht op testdatum. In overleg besluiten we gaan om nog één maand door te gaan. ’s Avonds maak ik schema nummer vier.

Dinsdag 3 maart Castellum
Groepstraining. Er staat 2x 4 minuten op het programma. Dit gaat veel beter dan de vorige training. De eerste keer haalt Milo het keerpunt met een ruime marge hij loopt dik 800 meter. Het tweede blok haalt hij precies de 800m. Ook de volgend training gaat het goed. De knop is echt om!

Zondag 15 maart
Nieuwsbericht | 15-03-2020 | 16:26
Vandaag om circa 17.00 uur geven minister Bruins voor Medische Zorg en Sport en minister Slob voor Basis- en Voortgezet Onderwijs en Media een persverklaring over aanvullende maatregelen in verband met het coronavirus waartoe het kabinet vandaag heeft besloten.

Donderdag 19 maart Park de Hoge Weide
Coopertest vier. De bomen in het park staan vol in de bloesem. Een week zonder groepstrainingen een hart dat letterlijk van slag is. Maar ik voel me goed nu. Rustig. Zen. Dat straal ik ook uit naar Milo. Ik stel hem steeds vragen. Hij moet het uiteindelijk zélf doen straks op de marinebasis in Amsterdam. Hoe ga je de warming-up doen? Wat voelt goed? Ga je nog wat aan looptechniek doen? Wat is het raceplan? [Dat is: weg op 1:45 eerste drie rondes zoveel mogelijk marge opbouwen ronde 4 en 5 verlies beperken laatste ronde vlak lopen, korte eindsprint.]

Milo loopt naar het startpunt. Geef maar aan wanneer je er klaar voor bent dan start ik de tijd. Twee keer diep ademen. Een knikje. Ik zet de timer aan. De eerste ronde gaat in 1:50 mm dat had iets harder gemogen. Ronde twee in 1:58 ai vrij veel verval. Maar de derde ronde gaat ook weer in 1:58. Heel goed! De klap komt echter in ronde vier 2:10 de opgebouwde marge in één ronde bijna verdampt. Ronde 5 wordt cruciaal. 2:02! Hij pakt weer tijd terug. Dit gaat heel spannend worden maar het zit er echt nog in. Mijn hart bonkt in mijn keel. Loop hem in tegengestelde richting tegemoet. 11 minuten…. Dan moet hij nú de bocht omkomen dan heeft hij nog 1 minuut voor die laatste 200 meter. Precies op dat moment duikt Milo op. Ik brul hem er doorheen. 2300m. Alles geven nu. Perst er een eindsprint uit. Na 11 minuten en 50 seconden passeert Milo voor de zesde keer het startpunt. Hij heeft het gehaald. Ik ben ontzettend blij. Opgelucht. Trots. Maar wat een bevalling.

Epiloog
Maandag 23 maart persconferentie aanscherping maatregelen. In de nabeschouwingen wordt “personal trainers in het park ”drie keer negatief geframed. Ik besluit te stoppen met al mijn trainingen, ook de personal trainingen. Annuleer alle geplande trainingen ook die van Milo. Met pijn in het hart (nb. inmiddels ben ik daar op terug gekomen krijg veel verzoeken voor personal trainingen binnen en het kan en mag ook nog gewoon). De volgende dag schrijf ik een vijfde trainingsschema uit: een onderhoudsschema tot 1 juni. 10 weken. En dat doe ik gratis. Want deze ervaring was onbetaalbaar.

Waarom je van trailrunnen een betere hardloper wordt

Edwin — Thu, 26 Jul 2018 10:35:12 +0000

Training te velde houdt van trailrunnen. En dat is niet voor niets. In deze blog proberen we uit te leggen waarom trailrunnen zo’n goede loopvorm is.

Trailrunnen. Schijnt nogal populair te zijn maar wat is het eigenlijk?

Trailrunnen is een relatief nieuwe loot aan de loopsport. Relatief want eigenlijk doen we dit al sinds we rechtop lopen. Trailrunning is namelijk niets meer of minder dan hardlopen door de natuur, over smalle paadjes (“trails”), de hindernissen bedwingend die op je pad komen.

Lopen op de weg of lopen over onverharde paadjes. Is dat wel zo heel anders?

Ja dat is totaal anders. In de eerste plaats, je hebt veel minder controle over wat je doet. Wortels, stenen, plassen, kuilen en uitgereden sporen, de loopondergrond verandert voortdurend. Je bent daardoor veel meer gefocust op wat je je doet. Echt in-het-moment bezig.

Wat ook heel anders is, is de tijdsbeleving. Reken niet op een toptijd. Je zult, afhankelijk van de zwaarte van het parkoers, er anderhalf tot drie keer zo lang over doen dan over een parkoers van dezelfde afstand op asfalt. Sommige stukken zijn zo steil dat je beter kunt wandelen dan hardlopen. Dan gaat nauwelijks langzamer dan hardlopend omhoog gaan maar kost veel minder energie. Als je iemand een lange heuvel op ziet rennen onderdruk de neiging om mee te gaan. Waarschijnlijk haal je die aan het einde van de heuvel weer in. Je eindtijd is niet belangrijk. Je pace is belangrijk. Loop zuinig en efficiënt. Loop als een wolf. Wolven kunnen 200 kilometer in een etmaal afleggen. Dat doen ze door in een onverstoorbaar sukkeldrafje door te lopen.

Een ander verschil is dan trailrunnen veel meer van je lichaam vraagt. Tijdens een trailrun is je hele lichaam constant in beweging, niet alleen voorwaarts maar alle kanten op. De “core” speelt hier een hele grote rol. Het zijn niet alleen de oppervlakkige spieren die je kunt zien liggen vanaf de buitenkant (de bekende six of tegenwoordig eightpack als je super afgetraind bent), maar ook de dieper liggende spieren en technisch gezien ook de botten en de zenuwbanen in het midden van je lichaam. En die train je dus tijdens het trailrunnen. Ofwel: trailrunnen: is de meest natuurlijke manier van core training!

En last but not least van actief bezig zijn in de natuur wordt je mentaal sterker. Het is geen slappe praat. Omdat je zo zintuiglijk bezig bent ga je alles er om heen juist relativeren. Dompel je onder in je omgeving. Je hebt het toch niet in de hand. Let it go.

Is trailrunnen niet ontzettend blessuregevoelig?

Ja en nee. Het is zeker niet ongevaarlijk. De kans op een valpartij is groter dan op een vlakke asfaltweg. Accepteer het onvoorspelbare. dat grillige pad is juist een belangrijk onderdeel van de lol. maar je hoeft het gevaar ook weer niet op te zoeken. Zoek altijd de veiligste route. En met een goede ontspannen manier van lopen kun je heel veel ellende voorkomen. In Judo-termen je zult “buigend riet” moeten worden. Als je toch op een kei of wortel stapt moet je voet er zich als het ware omheen vouwen.
Onze stelling is dat je juist minder blessuregevoelig wordt van trailrunnen omdat je er sterker van wordt. De wisselende ondergrond en het klimmen en dalen zorgt ervoor dat je veel meer spieren gebruikt. Niet alleen je benen, maar ook de spieren in je romp, je voeten en enkels. Dit zal je algemene loopkwaliteiten op elk terrein verbeteren.

Moet je goed kunnen hardlopen om te gaan beginnen met trailrunnen?

Dat hoeft niet maar het is wel verstandig dat je een goede conditionele basis hebt. Snel hoef je niet te zijn. Natuurlijk zijn er wel trailers die voor een snelle tijd gaan maar over het algemeen gaan de meeste trailrunners voor de totaalervaring. Een trailrun van 30km is qua zwaarte vergelijkbaar met een marathon. Geniet onderweg en wees trots op de prestatie die je hebt geleverd.

Waarom zou ik meedoen aan een trailrun als ik zelf ook door het bos kan lopen?

Toegegeven er zit een zekere tegenstrijdigheid in. Wat je zoekt is lopen door de ongerepte natuur en tegelijkertijd ben je als deelnemer onderdeel van een groepsactiviteit. Het gevoel is wel enigszins weg als je in een rij op je beurt zit te wachten om die singletrack beklimming te gaan doen. Maar ontspan, voor je het weet kun je weer je eigen spoor trekken. Want trailrunevenementen zijn lang niet zo massaal als de bekende asfaltwedstrijden. De sfeer is relaxed. Je zult er geen afgeladen startvakken met pompende muziek aantreffen. Je hoeft niet na te denken over de route je volgt gewoon de pijlen. En meedoen aan een evenement heeft nog een belangrijk voordeel: als je iets overkomt is er altijd wel iemand in de buurt om je te helpen.

Moet ik al gelijk trailschoenen aanschaffen?

Als je eerste trailrun niet gelijk in de Alpen is heb je ze niet nodig. Bij trails in Nederland moet je vooral rekening houden met de weersomstandigheden. Als je weet dat het parkoers echt heel nat en modderig is en volledig onverhard dan zou je kunnen overwegen om kunstgrasschoenen aan te doen in plaats van gewone hardloopschoenen. Is het glad en steil dan heb je zeker schoenen met profiel nodig. Maar over het algemeen kun je je eerste trailrun goed lopen op je asfaltschoenen. Looptechniek en je hersens gebruiken is belangrijker dan materiaal.

Zo’n rugzakje, heb je dat echt wel nodig?

Trailrunners dragen die niet om dat dit er stoer uitziet. Het is absoluut wennen om te lopen met zoveel gewicht aan je lijf. Maar je hebt het nodig. Trails kunnen lang zijn, heel lang. En dan staat er niet om de 5 kilometer een verzorgingspost. Je zult dus zelfvoorzienend moeten zijn. Het grote voordeel van een rugzak -eigenlijk is het meer een vest- is dat je er veel water mee kunt vervoeren, in een waterzak in het rugpand en flesjes in de voorvakken. Je kunt je vouwbeker erin kwijt. En je gelletjes en repen (bij een trailrun verbrand je 60 tot 90 calorieën meer per uur dan bij een reguliere hardloopwedstrijd). Voor kortere trails volstaat een riem met flesjes (flipbelt). Stokken heb je eigenlijk alleen nodig voor de langere (meerdaagse) bergtrails. Maar doe jezelf een plezier begin met een korte trailrun. Veel trailruns bieden ook kortere afstanden aan.

Hoe bereid je je voor op een trailrun?

Tip 1: Ga je buikspieren trainen
Met een sterke core raak je minder snel uit balans. Dit is een enorm voordeel bij trailrunnen. Je kunt bewegingen makkelijker uitvoeren, doordat je core je lichaam stabiliseert. Een steile klim bijvoorbeeld gaat je veel gemakkelijk af. Daarnaast is het goed om te werken aan je mobiliteit en je flexibiliteit te verbeteren. Een trail moet je soepel en ontspannen maar technisch goed lopen. Dit zul je met name merken tijdens de lange afdalingen. Je pas inkorten, bekken licht naar voren brengen, je armen wat breder zetten. Doe je dat niet dan zul je geheid de volgende dag met gillende spierpijn wakker worden.

Tip 2: Doe dynamische oefeningen tijdens het inlopen
Dat is sowieso goed voor hardlopers maar helemaal voor trailrunners. Huppel-kaatssprongen, zijpassen en kruispassen, loop eens een stuk achteruit.

Tip 3: simuleer de bewegingen die je maakt tijdens een trailrun
Doe gerichte spierversterkende oefeningen. Ga bijvoorbeeld een brug of viaduct eens met kikkersprongen omhoog en met lunges (uitvalspassen) naar beneden. Voor het duurzame effect doe je dat een aantal keren achter elkaar.

Tip 4: train je voeten
Voor trailrunnen heb je sterke en soepele voeten voor nodig. Dat kun je trainen door op blote voeten te lopen en door met je voeten over een tennisbal te rollen. Een alternatief is over een ruiterpad lopen.

Tip 5: ga ATB-en!
Je leert vaardigheden die van pas komen tijdens het trailrunnen. Een heuvel af fietsen gaat harder dan hardlopen. Veel harder. Je moet sneller reageren. Dat is goed voor je oog-beencoördinatie. Het helpt je van je angst af voor heftige afdalingen. Het is een kwestie van dóen. Als je met angst in je lijf afdaalt is dat juist een recept om te gaan vallen.
Als je in een groep fietst leer je dat het op de uitdagende stukken verstandig is om afstand te houden. Je houdt het overzicht. Zo kun je nog anticiperen op obstakels en je valt niet gelijk stil als je maatje voor je blijft steken. En tenslotte, ATB-en het is een les in geduld. Als je iemand wilt inhalen op een singletrack zul je je moment moeten kiezen. Op een plek waar daar ruimte voor is en waar het veilig kan.

Ben je om? Ga dan mee op avontuur! Training te velde heeft trailrunclinics voor absolute beginners tot doorgewinterde trailrunners.

Trailrunnen in de Leidsche Rijn

Edwin — Fri, 19 Jan 2018 13:32:05 +0000

Trailrunnen? In de Leidsche Rijn? Trailrunnen dat is toch lopen door de ongerepte natuur, over smalle paadjes (trails), over rotsen klimmen en door beekjes waden?

De natuurlijke beleving is zeker een belangrijk onderdeel van trailrunnen maar dat wil niet zeggen dat je in een stedelijke omgeving geen routes kunt lopen die, in ieder geval qua fysieke beleving, een echte trailrun benaderen. Want trailrunnen is in essentie hardlopen op oneffen terrein. En dat kun je verrassend goed benaderen met kunstmatige obstakels die je op je pad tegenkomt. Als je niet langer gefixeerd bent op het lopen van snelle rondjes ga je je omgeving op een heel andere manier beleven. En vergis je niet het is niet alleen maar baksteen en beton in de Leidsche Rijn. Je zult verrast zijn hoe veel mooie natuur er op micro-niveau te vinden is in dit volgebouwde stukje Nederland.

Op veldtocht met Training te velde

Edwin — Sun, 17 Dec 2017 16:06:38 +0000

Laatste training van de Sylvestercrossreeks, vier trainingen ter voorbereiding op de traditionele jaarafsluiting op de loopagenda, de Sylvestercross. De groep de keuze gelaten: gaan we de laatste training, zoals gepland, naar het wedstrijdparkoers in de Soesterduinen of toch nog op veldtocht naar Doorn? Het is dus Doorn geworden. Vorig weekend niet gegaan vanwege de code rood- waarschuwing. De alternatieve training rond de vertrouwde Haarrijnse plassen was nat, koud en uiteindelijk toch ook nog best avontuurlijk.

Het begint al goed de auto is stijf bevroren. Zelfs de deuren zijn vastgevroren. Vanaf de verzamelplaats rijden we in colonne naar het Doornse Gat. Oei dat valt niet mee. Was de parkeerplaats tijdens de terreinverkenning bedekt onder een laag sneeuw, een week later is het veranderd in een ijsvloer met schotsen. Het maakt dan niet zo veel uit of je crossschoenen aan je voeten hebt of gewone hardloopschoenen, dit is gewoon spekglad. Ik benoem Francine tot “luitenant” en geef haar mijn reserve Fox 40 fluitje. Ik ga voor de troepen uit, Francine houdt de groep vanuit de achterhoede in de gaten.

Voorzichtig glibberen we naar het uitgesleten pad dat bovenlangs om de kuil loopt. Hier is het goed te doen. In een ontspannen pasje joggen we door de single track. Losmaakoefeningen met uitzicht op de nog steeds besneeuwde kuil. Er komt wat ontspanning in, letterlijk en figuurlijk. Ik besluit de kuil nog even uit te stellen. Dat is het voordeel van een terreinverkenning: je hebt een alternatief. vorige week een leuk rondje ontdekt in het bos. We slaan het bospad in en slingeren omhoog. De zon breekt door. Ochtendnevel. Frisse boslucht. Pad is prima, vorige week was ik na drie passen al doorweekt nu is het een kwestie van enkele plassen ontwijken. Goede keuze coach.

Weer beneden draaien we dan toch de kuil in. De asfaltweg is een ijsbaan. De helft van de groep kiest voor het besneeuwde gras maar ook dat loopt niet echt lekker. Oude sneeuw, de bovenlaag is gesmolten en weer opgevroren, je moet je als het ware vooruit breken. Miriam gaat onderuit op het asfalt. Plan was om een piramide-interval te lopen op het circuit in de kleine kuil, dat gaan we dus niet doen. Veiligheid voor alles. Terug naar de grote kuil.

Over de sneeuwvlakte naar het heuveltje met de speeltuin. Ik laat de Sylvestercrossers via een uitgesleten zandspoor omhoog klauteren en via de achterkant van de heuvel weer naar beneden rennen. Vervolgens via een steile klim onder het prikkeldraad door de kuil weer uit. Dit is meer een training voor een trailrun in de Ardennen dan voor de Sylvestercross maar je moet wat en ik wil zo snel mogelijk de kuil uit. Het is zwaar maar nog net te doen. Zelfs de loper die had aangegeven op te zien tegen deze training doet het hartstikke goed. Je moet dit soort dingen ook gewoon een keer ervaren hebben om te weten dat je het kunt. En dat het stiekem heel leuk is om te doen.

Op naar het echte werk: de grote zandheuvel. Normaal gesproken mul zand maar ook deze is nog grotendeels bevroren. Ik instrueer mijn lopers. Lees het terrein. Vermijd de witte stukken. Terwijl ze de heuvel afrennen zet ik een zigzagparkoers uit met dopjes. De bedoeling is dat ze leren om een steile heuvel minder zwaar te maken door S-bochten te gaan maken. Dat gaat heel goed alleen Brian stort als een ongeleid projectiel naar beneden. Brian is een ervaren trailrunner en het idee was dat hij het goede voorbeeld zou geven. Ach ook wel weer goed voor de groep, een praktijkvoorbeeld dat je altijd gecontroleerd moet afdalen. Gelukkig kan hij er zelf om lachen en hij is zo ervaren dat hij dit ook wel weer goed weet op te vangen.

We lopen nog een keer het bosparkoers. Dat lijkt saai maar soms is het helemaal niet erg om voorspelbaar te zijn; je lopers hebben de route al een keer in de benen en weten wat ze kunnen verwachten. Dat geeft rust. En het blijft gewoon een erg mooi rondje.
Mooi ook om te zien dat er na vier weken een bepaalde routine in de groep komt. Als vanzelf wordt er gestofzuigd; de snelle lopers keren om en sluiten weer aan bij de achterste lopers.

De afdaling naar de parkeerplaats is een mooie rechte lange “loper” en geeft me de gelegenheid om ze nog wat technische aanwijzingen te geven. “Gewoon laten gaan! Maak er een rollende pas van!” Een voor een passeren de lopers. Ik geniet mee. Hier doe je het voor, lekker onbevangen door een bos rennen.

Bij de parkeerplaats zet ik even aan om het toetje voor te bereiden: een estafette met slamballs. Na wat inleidende groepsoefeningen waarbij je ongezien je “core” traint met een slamball van 4kg om een pion en de groep heenrennen en de bal dan bovenlangs doorgeven tot aan de voorste in de rij. Onder luidkeelse aanmoedigingen “slammen” de laatste lopers van de zestallen de bal op de grond.

We sluiten de veldtocht af met de traditionele chocolademelk en ik reik de Training te velde shirts en de certificaten uit. Sylvestercross kom maar op mijn lopers ga je niet meer gek maken, ze hebben alle weersomstandigheden en soorten terrein gezien. Dat certificaat hebben ze verdient en ik hoop dat ze het shirt met trots gaan dragen. De eerste reeks veldtrainingen van Training te velde zitten erop, op naar de tweede reeks. De Koning van Spanje!