Het is 28 september 2020, mijn 36^e verjaardag. Ik app naar de familie “ik heb me gisteren in een vlaag van verstandsverbijstering aangemeld voor de marathon van Berlijn. Over een precies een jaar, dus moet haalbaar zijn”. Op dat moment loop ik na jaren niet te hebben gesport ongeveer drie keer in de week hetzelfde rondje van 10 kilometer. Het is tijd voor een sportieve uitdaging!

Op weg naar de marathon

In het dagelijks leven ben ik bestuursadviseur bij Rijkswaterstaat (Den Haag) en woon ik in Leidsche Rijn met mijn vrouw en 2 kinderen (6 en 9). Mijn werk doe ik voornamelijk achter de computer. Door het thuiswerken bespaar ik veel reistijd maar voel ik me ook opgesloten. Een goede reden om meer te bewegen. En er kunnen ook nog wel een paar kilootjes af. Na de eerste maanden in coronatijd vooral veel te hebben gewandeld (10.000 stappen per dag) pak ik het hardlopen weer op. Ik weet dat ik het voorzichtig aan moet pakken. Ik heb snel last van mijn knie: een zogenaamde ‘runners knee ’ die ik tien jaar geleden heb opgelopen met voetballen en hardlopen. Telkens als ik mijn knie te zwaar belast, komt de pijn terug.

Ik heb voor de marathon van Berlijn gekozen om meerdere redenen: het is een sfeervolle marathon, een najaarsmarathon biedt veel voorbereidingstijd, het is een vlak parcours en ik had de hoop dat corona in de herfst van ’21 hopelijk wel beteugeld zou zijn. Nadat mij ik heb opgegeven, vind ik Training Te Velde via Google en stuur hem een mail: wil je helpen met het maken van een schema en mij begeleiden op weg naar Berlijn?
Op een koude dag in januari 2021 spreken we als intake af op het Lint. Kort daarop ontvang ik een persoonlijk schema vol met afkortingen en jargon die ik me eigen moet maken. Het schema is gebaseerd op mijn doel om de marathon onder de 4 uur uit te lopen. Ik krijg er zin in!

Logboek

Edwin heeft me gevraagd mijn progressie bij houden in een logboek en dat doe ik consequent. Iedere training leg ik vast hoe zwaar het was het en welk effect de training heeft. Ik maak er mooie tabellen van in Excel en zie het aantal kilometers gestaag oplopen naar 50 kilometer per week.

Na 10 maanden training geeft het logboek een geweldige terugblik van hoogte- en dieptepunten. Bijvoorbeeld: de valse start met beginnen met kniepijn in de eerste week, die keer dat ik verkeerd afsloeg en daardoor onbedoeld mijn eerste halve marathon liep (februari), de blijdschap om mijn nieuwe horloge met GPS, al die keren dat mijn benen na afloop stijfjes, stram, pijnlijk of vermoeid aanvoelden, de trots die ik voel na lange afstanden of hoge tempo’s, de tegenzin die ik telkens voel bij de core and stability trainingen, de motivatie die ik haal uit virtuele wedstrijden en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik noteer in die 10 maanden gevoelsomschrijvingen als ‘super gedaan’, ‘heel lekker!’, ‘prima!’ maar ook wel eens: ‘balen’ of ‘zeer gefrustreerd’ – als het niet zo ging als ik wilde. Maar ik ga vooruit. Het is leuk om te merken hoe het hardlopen langzamerhand steeds verder en gemakkelijker gaat.

Raceday!

De eerste helft

Na een kleine tien maanden voorbereiding en trouw het schema te hebben gevolgd sta ik in het startvak in Berlijn, met 42,195 km voor me. Ik kan niet wachten, net als alle duizenden mensen voor en achter mij. Iedereen is uitgelaten dat het weer kan. Ik denk terug aan de 1200 kilometers aan voorbereiding. Ik voel me klaar om mijn eerste marathon te lopen.

Het startschot! Ik vertrek en in de eerste 21 kilometer merk ik hoeveel ik in het afgelopen jaar vooruit ben gegaan. Wat gaat dit lekker! En wat tof om het publiek zo enthousiast te zien. Ik deel high fives uit met kinderen in het publiek. Ondanks de warmte gaat het lopen heel soepel. Dat is niet voor iedereen zo: ik zie ook ambulances aan en af rijden om oververhitte lopers op te vangen.

Ik praat hardop tegen mezelf dat ik rustiger moet lopen maar het is moeilijk om mij niet laten meeslepen door het enthousiaste publiek en al die andere lopers. Hier heb ik voor getraind! Het lopen gaat in deze omstandigheden bijna vanzelf. Ik zweef over het asfalt. Alle rondes gaan sneller dan de 5 minuut 40 per kilometer die ik moet lopen. Halverwege loop ik 5 minuten voor op schema. Ik voel me verplicht aan de mensen langs de kant en aan het thuisfront om alles te geven.

De tweede helft

Ik dwing mezelf om echt rustiger aan te doen. Ik mag van mezelf even een stukje wandelen en ik wil expres langzamer lopen. Ook al gaat het zo makkelijk, ik ben bang dat ik straks de man met de hamer tegenkom. Maar het lukt mezelf amper om af te remmen. Toch word ik ertoe gedwongen. Wat ik nog nooit heb gevoeld tijdens mijn trainingen, voel ik nu: kramp in mijn linkerkuit. Au! Het schiet er af en toe in. De pijn is heel venijnig. Ik probeer er geen aandacht te schenken. Even strekken, doorzetten en focussen op het publiek, de muziek langs de kant, het lekkere weer, de goede sfeer.

Wat me ondertussen meer zorgen baart: ik voel langzamerhand weer pijn ontstaan in mijn linkerknie, mijn zwakke plek. Dit zal me toch niet gebeuren! Hopelijk ben ik eerder gefinisht dan dat mijn knie niet meer wil. Inmiddels zitten we bij kilometer 30: het ging de laatste kilometers íets trager maar we lopen nog steeds vóór op schema.

Het is hopen tegen beter weten in. Hoe dichter bij de finish, hoe meer pijn ik heb. Vanaf kilometer 35 kán ik niet meer en moet ik hardlopen afwisselen met wandelen. Langs de kant staan rijen mensen, ik kan het toch niet maken om te wandelen? De aanmoedigingen werken als doping, toeschouwers roepen af en toe mijn naam. Het doel van 4 uur is inmiddels niet meer haalbaar maar ik weet: hoe dan ook, ik zál finishen. De tijd kan me inmiddels gestolen worden! Als het moet, dan tóch maar wandelend.

Finish

De laatste kilometers door het centrum van Berlijn staan mensen rijen dik. Ik besef dat het echt bijzonder is om dit doen. Ze staan er ook voor mij! Ik verbijt de pijn en zie de kilometers wegtikken. Naar de Brandenburger Tor en dan nog tweehonderd meter.

4 uur en 14 minuten na de start sta ik met mijn medaille om mijn nek. Het was niet gemakkelijk maar ik heb het gered! Ik voel kramp in mijn benen, pijn in mijn knie. Direct na de finish baal ik daar eerlijk gezegd wel een beetje van. Qua uithoudingsvermogen en qua snelheid zat er veel meer in. Maar de trots en voldoening overheerst dat het gelukt is. Wat een ervaring om zo door Berlijn te hardlopen!

Hoe loop je een eerste marathon

Terugkijkend was het schema van Edwin precies goed. De belasting werd geleidelijk aan opgebouwd, er zat variatie in en ik merkte bij mezelf al snel hoeveel ik er vooruit ging. Iedere 8 weken had ik via de mail of Whatsapp contact met Edwin over mijn voortgang aan de hand van het logboek.

Het fijne van een ’trainer op afstand’ is dat ik op mijn eigen moment kon trainen, terwijl ik wel tips aan Edwin kan vragen. Maar het moet je wel liggen. Het vereist sowieso discipline. Edwin is altijd bereid om even te helpen maar met een trainer op afstand moet je ook veel zelf uitzoeken. Je weet bovendien niet altijd zeker of je alle oefeningen goed uitvoert. En: als dingen in je techniek niet goed zitten, dan wordt dit met een trainer op afstand niet beter. Daar loop ik nu tegenaan met mijn knie.

De volgende marathon

Al vóór Berlijn stond voor mij vast dat dit absoluut niet mijn enige marathon zou zijn. Inmiddels heeft Edwin een nieuw schema gemaakt en train ik voor de marathon van Utrecht in april 2022. Doel? Pijnvrij uitlopen – de goede tijd volgt dan vanzelf. Daarvoor gaan we nu samen gericht aan de slag met mijn looptechniek. Via Edwin is ook de hulp van een fysio ingeschakeld. Samen gaan ze me begeleiden naar mijn volgende marathon. super!

Naschrift van de looptrainer

Logboek

Inmiddels heb ik al voor flink wat mensen een trainingsschema gemaakt op weg naar hun (halve)marathon of ultratrail. Wat bijzonder was aan dit traject was de nauwgezetheid waarmee Heerko het logboek bijhield. The proof of the Pudding is in the Eating. Je maakt een schema op aannames, het kán niet zo zijn dat het 100% klopt. Dit logboek las -voor een looptrainer dan- als een spannend jongensboek. De feedback van Heerko gaf me een schat aan informatie of het schema deed wat het moest doen en zo niet waar ik het dan moest aanpassen. We hebben het schema wel een aantal keren op accenten aangepast maar in de basis klopte het. Zonder de tegenstribbelende knie had Heerko de marathon onder de 4 uur gelopen, daar ben ik van overtuigd. Dat is geen wishfull thinking dat is gebaseerd op praktijkervaring.

Blessure

Waren de knieklachten te voorkomen geweest? Je voorbereiden op een marathon betekent constant de balans zoeken tussen de belasting (de trainingsarbeid die je doet) en de belastbaarheid (wat je lichaam aankan). Als je de belasting niet verhoogt gaat de belastbaarheid niet omhoog (Overload principe). Als het aan Heerko had gelegen had hij in het laatste blok meer kilometers gemaakt, als het aan Edwin had gelegen minder. Zelfs achteraf kun je niet vaststellen welke aanpak de juiste was geweest. Het kan overbelasting zijn geweest en/of een onregelmatigheid in het looppatroon. Wat ik hiervan geleerd heb is dat je dit soort langdurige trajecten eigenlijk niet kunt doen zonder fysiek contact met je sporter.

De laatste kilometers werden nu een lijdensweg en dat had ik Heerko graag bespaard. Was het verstandig om door te lopen? Natuurlijk niet. Sportverdwazing? Denk het niet. Iemand die zich zo gedegen heeft voorbereid maakt een weloverwogen keuze. En als ik in Heerko’s schoenen had gestaan had ik hetzelfde gedaan. Sterker nog: dat heb ik gedaan, meerdere keren. En geloof me, als jullie op dat moment in die setting voor die keuze hadden gestaan hadden jullie het waarschijnlijk ook gedaan. Hier heb je het voor gedaan. Je verbijt de pijn. En je gaat door.

42 kilometer lopen blijft 42 kilometer

De grens opzoeken en er over heen gaan, ik wil het hier niet mee goed praten (het is namelijk écht stom op zijn minst ben je langer aan het herstellen) maar het overwinnen van moeilijke momenten, in de voorbereiding en tijdens de wedstrijd, is voor mij onlosmakelijk verbonden met de marathon, en geeft- en ik denk dat de meeste marathonlopers dat beamen- diepgang aan je prestatie. Maar je bent nu gewaarschuwd. Een marathon mag je nooit onderschatten. Ook niet als je goed getraind bent.

En daar is dan die onvermijdelijke beklimming waarbij je denkt: had ik die aan het begin van de trail wél hardlopend kunnen doen? Toch die lichte teleurstelling omdat je het niet meer kunt opbrengen om te blijven rennen. Maar wat heb ik te bewijzen? Aan wie? Aan mezelf? Wat heb ik te winnen? Wat heb ik te verliezen?

Klaar voor de start..?

De Zevenheuvelentrail is een nieuw evenement. Maar er zit veel geld en ervaring achter, het is dezelfde organisatie als die van de Zevenheuvelenloop. Ik ben benieuwd. Aan de locatie zal het niet liggen die leent zich perfect voor trailrunnen. Erg leuk dat we met een flink aantal TTV-ers op verschillende afstanden meedoen.

Mijn voorbereiding is sub-optimaal. De laatste trail is maanden geleden en niet veel serieuze hardloopkilometers gemaakt. Wel veel (berg)wandelkilometers in de benen. Met als toetje Corona…. Maar ik heb er zin in! Dit klinkt heel raar uit de mond van iemand die mensen helpt om fysiek beter te worden, ik heb er gewoon zin in om me weer eens helemaal naar de kloten te lopen. In de zin van: mijn lichaam weer eens goed te testen.

Daar staan we dan op het afgetrapte veld in park Brakkenstein, in de nieuwe raceshirts. Met de slogan (“Zonder spijt geen vreugde”) kreeg ik de handen niet echt op elkaar bij mijn wedstrijdlopers maar goed toen waren de shirts al in bestelling. Dat zal dus waarschijnlijk een uniek shirt blijven. Verder draag ik een lichtgewicht loopbroek met binnenbroekje. En op zijn Schots geen onderbroek. Ik heb speciale hardlooponderbroeken maar die zijn dik en vrij warm, gezien het weerbericht heb ik dan liever iets aan dat snel droog is. Koud wordt het toch niet. Wel vaseline gesmeerd op strategische plaatsen. Om de kuiten tubes ofwel steunkousen. Of het echt werkt weet ik niet maar met langere hardloopwedstrijden draag ik ze altijd. Het voordeel van tubes is dat je er zelf sokken bij kunt uitkiezen handig als je relatief grote of kleine voeten ten opzichte van je kuitomvang hebt. En je kunt onderweg van sokken wisselen. In dit geval kies ik voor losse compressiesokken van een ander merk. Aan de voeten Brooks Cascadia’s. Dit is een wat zwaardere schoen met veel demping, in feite een gewone hardloopschoen met net wat meer profiel.

Hel blij ben ik met mijn nieuwe racevest. Het oude racevest wat hebben we samen veel meegemaakt maar ondanks een zelfbedacht vetersysteem schudde het toch nog te veel, als ik het strak aantrok kreeg ik op den duur schuurplekken onder aan mijn ribben. Het mag wat kosten maar dit zit zonder dat ik er een meter mee gelopen heb al veel beter. Achterin een ademend regenjasje. Dat is wijsheid achteraf maar die gebruik je gelijk, of niet. Tijdens de Drielandenpunttrail in januari was ik er heel blij mee van start tot finish mee gelopen. In de voorvakjes 2 softflasks van 500ml met hierin opgelost een halve tablet magnesium, vijf mini-reepjes in verschillende smaken, een pakje zakdoeken voor je-weet-maar-nooit, een ultralicht vouwmokje en mijn telefoon in een ziplockzakje. Ready to Rock & Roll!

Hekje-hekje balletje-balletje

11.10 we worden naar het startvak geroepen. Hoeveel lopers staan er, het zullen er een stuk of tweehonderd zijn. Joris, Robbert en ik staan ergens in het midden. Het startschot valt stom in een reflex zet ik mijn horloge aan maar het duurt nog zeker twee minuten voordat we over de startmat gaan. Nou ja wat is twee minuten op vijf uur lopen. Het duurt zo lang omdat er dranghekken staan waar je doorheen moet zigzaggen. Slim zo creëer je gelijk wat afstand tussen de lopers. Handig op de smalle paadjes.

Direct na de start het spoor over met een speciaal hiervoor geconstrueerde evenementenbrug. We volgen een stukje de rails en duiken dan de Groesbeekse bossen in.
Joris trekt het gas open de eerste kilometers gaan ver onder de 6 minuten. Het kost me moeite om het tempo te volgen mijn hartslag is gelijk sky high. Ik geloof niet dat het de Corona is moet gewoon weer wennen aan het lopen in wedstrijdverband. Misschien ook omdat ik het niet verwacht had. Had me ingesteld op een rustige start. Joris is een ervaren ultratrailer die begint altijd heel rustig. Maar hee wat geeft we zijn nu echt begonnen!

Het begint te regenen. Stiekem wel fijn. Lekker veel zuurstof in de lucht. Ik klets honderduit tegen Robbert die is daar op een gegeven moment wel klaar mee. Sorry aard van het beestje. 

10 kilometer eerste verzorgingspost. Tijd om mijn eerste Ohoo te proberen. De Ohoo is een waterballetje met een laagje zeewier. Denk aan een soort overmaatse kaviaar. Ik pak het doorzichtige kussentje van de behandschoende hand van de vrijwilliger bijt een hoekje van het zakje stuk en zuig de vloeistof naar binnen. Water, met een licht bijsmaakje. Wel lekker. Beter te verteren dan sportdrank. En een groot voordeel: je hoeft het niet gelijk op te drinken en weg te gooien in de dropzone. Je kunt het al lopend opdrinken en het lege zakje gewoon weggooien. Het is 100% biologisch en binnen enkele weken volledig verteerd.

Waterballet

12 kilometer. Het begint nu echt hard te regenen. Hield het bladerdek de ergste regen tegen er is nu geen houden meer aan. Tot op de draad doorweekt. Overal plassen. Het begint meer een cross te worden dan een trailrun. 
 “Niet te hard door de plassen”. Ik begrijp helemaal wat Robbert bedoelt. Je hebt de neiging om te versnellen omdat je zo snel mogelijk weer uit het water wilt maar daarmee maak je het extra zwaar, en het haalt je uit je ritme.

Het gaat nog harder regenen. Er ontstaan beekjes op de paden. 

14 kilometer verzorgingspost twee dat is wel heel snel na die eerste maar begrijpelijk alle afstanden komen hier langs. In beweging blijven. Ik beperk het tot een Ohoo en het afbijten van een sinaasappelpartje.

Langzaam maar zeker komen we in de buurt van de Zevenheuvelenweg. De eerste serieuze heuvels.  Robbert en ik zijn meer ritmelopers en willen zo veel mogelijk heuvelop doorlopen Joris kan heel goed stevig doorstappend een heuvel bedwingen. Ik kan dat niet goed het wordt dan bij mij een soort krachteloze pas. Vooral mentaal dingetje.

18 kilometer. We lopen op een uitgehold zandpad naast een weiland. Er is geen ruimte om uit te wijken je moet het spoor wel volgen. Het is minder hard gaan regenen maar het pad is ondertussen veranderd in een waterbak. Op bepaalde stukken ga je kniediep door de modder. We worden ingehaald door een loper in het karakteristieke wit-met-feloranje Rotterdam marathon t-shirt. Hij glijdt uit en weet net voordat hij het prikkeldraad raakt weer zijn balans te vinden. Ik ben opgelucht dat hij niet in het prikkeldraad is blijven hangen maar denk ook: waarom nu? Waarom hier?

Oversteek Zevenheuvelenweg. Strak georganiseerd, overal verkeersregelaars. “Kijk uit voor de kuil” Dat doe ik iets te nadrukkelijk waardoor ik het heuveltje dat gelijk daarna komt volledig over het hoofd zie. Tot hilariteit van mijn maatjes trek ik me omhoog uit de zachte modder.

Pieken en dalen

20 kilometer. Verzorgingspost 3. De 28km gaat hier naar links de 42 km naar rechts. Joris heeft een gaatje geslagen. We zien hem bij de verzorgingspost gelijk doorlopen en  linksaf slaan. “Joris!” brullen we “Naar rechts!” De lopers voor ons nemen het over.  “Joris-Joris” golft het voor ons uit.  En het werkt. Joris hoort het en sluit weer aan. Bijna op de helft.

24 kilometer. Laag in energie. Dit gaat te snel ik tik al reepje drie naar binnen. Ook Joris en Robbert hebben het moeilijk. Joris moet helemaal opletten, hij heeft Diabetes. Bij Diabetes (suikerziekte) kan het lichaam de bloedsuiker niet meer zelf regelen. Er zijn 2 vormen, type 1 en 2. Of je het krijgt is erfelijk bepaalt (vroeger heette diabetes type 1 ook wel ‘jeugddiabetes’ en type 2 “ouderdomsdiabetes”) maar type 2 ontstaat vooral in de combinatie met overgewicht en weinig bewegen. Joris heeft diabetes type 1. Deze vorm van diabetes komt veel minder vaak voor dan diabetes type 2. Het is een auto-immuunziekte, je afweersysteem vernielt de cellen die insuline aanmaken. Daarom moet je insuline inspuiten, of een insulinepomp dragen. Het goede nieuws, doordat hij gezond leeft en zoveel beweegt is Joris’ insuline inname gehalveerd. Maar ook hij moet nu heel goed op zijn bloedspiegel letten.

27 kilometer. Ik heb getwijfeld of ik met dunne of met wat dikkere sokken zou gaan lopen, gekozen voor die laatste. Daar heb ik nu spijt van. Hoeveel moeite was het geweest om een paar extra sokken mee te nemen. Het is nu droog maar door al dat gesop door het water lopen je schoenen langzaam vol met modder. Dat gaat zich ophopen bij de tenen. En dat loop je er niet meer zomaar uit. Laat ik het zo zeggen, ik ben geen uithangbord voor de pedicure. Maar heb mijn best gedaan de teennagels zijn geknipt en gevijld, de gescheurde nagels en scherpste randjes afgeplakt desondanks: vooral aan mijn linkervoet voelt het alsof het bloed in de schoenen staat. De teennagels kapotlopen is een bekend probleem voor ultratrailers. Niemand heeft zin om voor zoiets triviaals je trail op te moeten geven- er zijn ultralopers die ervoor kiezen hun teennagels op te lossen met afbijtmiddel.

Joris zijn we nu echt kwijt. We zitten inmiddels op de N70 , de bekende wandeling door Berg en Dal. Dat is een toepasselijke naam. Op en af gaat het. We lopen de Duivelsberg andersom, omhoog via de trappen,  dat is veel minder zwaar. Steeds meer lopers van de kortere afstanden komen we tegen.  Met onze “flapperarm” daaltechniek halen we er hordes tegelijk in.

Hamertje Tik

Het is nu helemaal droog, de zon komt er door. Het zweet prikt in mijn ogen.

Ik loop nu alleen. Ergens ben ik Robbert kwijtgeraakt. Hoe werkt dat dan, spreek je dan niet af om samen te blijven lopen? Ja en nee. Ik vind het echt veel leuker en fijner om met loopmaatjes te lopen maar op een gegeven moment wordt je minder scherp. Echt niet gemerkt dat Robbert eraf lag. Ik kijk een paar keer om maar hij is echt uit het zicht, geen idee hoever hij achter me ligt. Je vlakt ook emotioneel af. Kan het niet opbrengen om te wachten. Door wil je nu, door, de cadans houden. We zien elkaar wel weer bij de finish.    

34 kilometer. Dit is echt het zwaarste deel van de route. Ik raak nu echt vermoeid. Dat merk ik vooral in de lange harde afdalingen elke landing doet pijn. Het liefst laat je je maar gewoon gaan maar juist in deze fase moet je technisch verzorgd blijven lopen.
Opgepast nu. Aan de glijsporen in de leem zie je dat dit een tricky afdaling gaat worden. Ik voel dat ik bij elke landing doorglij en moet de opperste focus houden om de wortels te ontwijken.

36 kilometer. Voel nu mijn hele lijf met name de heupen. Stukjes huppelen om los te komen en de spieren wat anders te belasten. Dat is uitstel van executie. Mentaal ga ik het nu ook zwaar krijgen. Niet te veel nadenken hoever het nog is. Je hakt het in stukken maar niet te klein dat werkt averechts. Niet op je horloge kijken. Focus op houding en ritme. Beloon jezelf met kleine dingen. Over een kilometer neem ik het laatste reepje “piep!” trilt mijn horloge. Weer een kilometer. Daar is de laatste verzorgingspost.

Sentimental journey

38 kilometer. De kuil bij de Heilig Landstichting doemt op. Hier heb ik heel wat kilometers gelopen in mijn roeijaren. In mijn herinnering was hij groter. Jawel we moeten door de kuil en dan de lange trap op ik meen 86 treden. Dat was dan: dobbelsteen gooien en dan zo vaak met je roeigenoot op je rug naar boven.  Bootcampen of trailrunnen ik had er nog nooit van gehoord maar sentimenteel gedacht, misschien is hier wel de kiem gelegd voor Training te velde.
Alsof de duvel ermee speelt bij het ingaan van de laatste kilometer kom ik mijn oud-ploeggenoot en trailmaatje Piet tegen, immer afgetraind. Hij woont hier in de buurt en loopt zijn dagelijkse trainingsrondje. Weet je het nog Piet, vanaf het spoor was het “uitlopen in eigen tempo”. Racen dus. Ach ja jong waren we, arrogant, en we gingen maar niet stuk.

In de verte hoor ik de omroeper. Weer de spoorbrug over. Dat gaat dan opeens weer met een soepele tred. Langs de sportvelden van het Universitair sportcentrum. Finish. Als ik uitloop voel ik dat ik echt tegen de kramp aanzit. Maar: lekker gelopen ruim onder de 5 uur gezien de weersomstandigheden en zwaarte van het parkoers had ik dat echt niet verwacht. Ik zeg niet dat ik nog 10 kilometer door had gekund maar ik voel me nu heel wat beter dan 10 kilometer geleden. Het is ook gewoon allemaal één grote mindfuck. We could be heroes. Just for one trail.

Fietsersparadijs

De Vogezen in het algemeen maar deze camping in het bijzonder is een prima uitvalsbasis voor een sportieve vakantie. Je kunt hier geweldig wandelen, fietsen – en trailen dus hoop ik. Maar een dingetje is dat de start van de trail al om 7.00 uur is. Op de kaart is het vanaf de camping ruim 10km fietsen naar de start in Le Markstein. Ik fiets de route de dag van te voren. Het is in het echt 14km met 700 hoogtemeters. Dat lijkt me een iets te stevige warming-up voor een marathon. Ofwel ik zal moeten overnachten in de buurt van de start. Maar genieten is het wel de slingerweg omhoog. Strak blauwe hemel, de lucht vol para-penters. Vlak voor de top adembenemend uitzicht; je hebt het gevoel dat half Frankrijk aan je voeten ligt.
Le Markstein blijkt een typisch Frans wintersportplaatsje te zijn.  Plaats is eigenlijk een groot woord het is een verzameling restaurants en hotels en een rodelbaan. De eerste campertjes met lopers staan al op de grote parkeerplaats. Plek zat ons camperbusje zou er nog gemakkelijk bij kunnen. Vandaar is het nog een kilometertje naar de start lopen, bij hotel Wolf. Dat is te doen. Goed gehumeurd suis ik weer naar beneden.

Loopmaatje Joost komt tegen de avond aan op de camping. De maaltijd (uiteraard pasta- zie kader) staat al klaar. Het is zo gezellig dat we ons moeten haasten om nog op tijd te zijn om de startnummers op te halen. Het scenario is inmiddels aangepast. Het idee was dat de rest van het gezin in de driepersoonstent bleef slapen en dat Joost en ik het campertje meenemen naar boven. Maar Joost heeft een familieauto waarbij je de achterbank kunt omtoveren tot een soort van bed dus dat is wel zo handig, kan de rest van het gezin in het busje blijven slapen. Iets waar ik spijt van ga krijgen. En ook van die haastige aftocht.

We rijden de inmiddels bekende weg omhoog en slaan op de top linksaf naar hotel Wolf. Het hotel zit helemaal vol, allemaal lopers natuurlijk. Recht voor het hotel is nog een precies één parkeerplaats vrij. Laten we dat vasthouden! We zetten de auto weg en lopen om het hotel naar een soort van skihok waar we de startnummers kunnen ophalen. We laten ons medisch attest zien (verplicht bij georganiseerde wedstrijden in Frankrijk en Italië) en hebben voor de zekerheid ook vast onze race-vesten meegenomen. Niet dat we verwachten dat we worden gecontroleerd maar er is een  verplichte uitrusting voorgeschreven (in dit geval minimaal 500ml water, een regenjas en een opgeladen gsm).

Terug naar de auto om de slaapplaats in te richten. Links en rechts naast ons zijn lopers ook bezig hun auto te transformeren tot een slaapplek. Ik heb bij me: een yogamatje, een oude deken en een dekbed. Het tasje met mijn ontbijt, water en zonnebrand heb ik in de haast dan weer vergeten… Nou ja Joost blijkt genoeg krachtvoer bij zich te hebben.
De achterbank wordt inderdaad mooi vlak. Met de voorstoel maximaal naar voren en de leuning helemaal rechtop kan ik er precies in liggen. maar comfortabel is anders; het blijft keihard plastic.  De deken dubbelgeslagen onder het matje. Dat scheelt. Iets.
Slecht voorbereid Edwin. Je had nu ook in je busje in een comfortabel tweepersoons bed kunnen liggen en ’s morgensvroeg je eigen koffie kunnen zetten….

Voor koffie moeten we nu terug naar hotel Wolf. We nemen er een punt bosbessentaart bij (Tarte aux Myrtilles, een echt streekrecept). Om ons heen kijkend, met al die lopers in het hotel  is het wellicht mogelijk om nog te ontbijten voor de wedstrijd… O.k. de keuken gaat dus niet eerder open maar de toezegging is dat koffie nog wel moet gaan lukken. Naar “bed” dan maar.

Raceday

De wekker gaat af om 6.15 uur. We trekken onze race-outfits aan en ontbijten met een mueslireep, 2 bananen en een fruitshot. Niet echt wat ik gewend ben normaal gesproken ontbijt ik heel uitgebreid voor een trail. Koolhydraat- en vezelrijk. Met een volle maag lopen is niet leuk maar uiteindelijk blijk ik daar het beste op te lopen. Maar goed uiteindelijk wordt alles Glycogeen [zie kader] en is het tankje voorlopig gevuld. Alle zoetigheid wegspoelen met het laatste slokje water. We delen het restant zonnebrand uit het mini-flesje. Op naar Wolf voor de koffie. Dezelfde niet al te vriendelijke meneer van gisteren staat achter de balie en weet zich niets meer te herinneren van de koffie-toezegging. Kan ik dan in ieder geval mijn waterflesjes vullen? “U bent hier geen gast”. Boosheid strijdt met lichte paniek. “Water is essentieel. Ik moet echt water hebben onderweg”.  Met een gezicht als een oorwurm grijpt de man mijn softflasks en geeft ze gevuld weer terug. Pfhoe in ieder geval water.

Inlopen. Het is al een drukte van belang bij de start. Op de kaart met de route stond start 42km om 7:15 uur dus we hebben nog even. De speaker is al behoorlijk in de stemming. “Cinq-quatre-trois…” Het zal toch niet waar zijn? De start is dus toch om 7.00 uur! Joost rent terug naar de auto en smijt zijn i-Phone naar binnen (heeft speciaal voor trails een good old Nokia bij zich; lekker klein en doet het heel lang zonder opladen) en we sluiten bij de laatste lopers aan die door de opblaaspoort lopen.

Precies op dat moment breekt de zon door. Een lint van lopers slingert voor ons uit over de alpenweide. De sub-optimale voorbereiding is snel vergeten. De frisse berglucht, het weidse uitzicht, de koeien, het lijkt wel alsof we in een Milka reclame lopen. Wel opletten dat ik niet gelijk een te groot gat laat vallen met Joost. Die houdt er zoals aangekondigd vanaf het begin een stevig tempo in.  Heb me aangewend de eerste kilometers als warming-up te gebruiken, zeker bij langere trails. En nu ik langzaam aan op jaren begin te raken merk ik dat ik dat ook echt nodig heb. Alhoewel dat laatste in deze setting een slecht excuus is, mijn loopmaatje mag nog wat meer kaarsjes uitblazen. De afspraak is dat we in principe bij elkaar blijven maar zijn basissnelheid ligt gewoon hoger; hij heeft in 2016 nog een marathon op asfalt net boven de 3 uur gelopen, en daarmee ben je gewoon een hele snelle loper. Daarentegen heb ik meer trails in de benen dus we zullen zien hoe het uitpakt. Tanden op elkaar en aanhaken.

9 kilometer de eerste verzorgingspost. Dat is al heel snel maar ben er nu blij mee na dat zoet-op-zoet auto-ontbijt. Het eten en drinken is, zoals bij alle evenementen van Sportevents heel goed verzorgd. De cake en chips laat ik nog links liggen drink veel water en doe me toe goed aan Tucjes en rozijnen.

Na 12 kilometer steken we de parkeerplaats over bij Le Markstein. Bleven we tot nu toe zo’n beetje op dezelfde hoogte, het is nu één lange afdaling richting Saint-Amarin, waar de tweede verzorgingspost is. We duiken het donkere bos in. Het laatste stuk is een zig-zag single track. Steil maar nog goed te doen, met mooie bochtjes. Als ik nu op mijn ATB zou zitten zou ik zeggen: een parkoers met een mooie “flow”.
Het wordt enigszins bedorven door lopers met stokken. Kom op mensen een beetje meer oog voor je mede-lopers. Je draagt ze niet met de punten naar achter of heen-en-weer-bewegend als schuifdeuren voor je buik. Als je ze bij je hebt dan graag opvouwbare, en gebruik je ze niet dan graag opgevouwen in het borstzakje. Nu moet ik als een Indiana Jones mijn moment kiezen om in te halen.  Maar dát ze stokken bij zich hebben, dat is te begrijpen. Ze zijn echt wel nuttig tijdens trails; als je ze goed gebruikt- en dat is nog niet zo eenvoudig- levert het 30 tot 50% meer rendement op. Heel simpel, je kunt je armkracht gebruiken. En in de afdaling heb je twee extra steunpunten. Dat maakt zo veel uit dat je bijna kunt spreken van competitievervalsing. In mijn optiek is het eigenlijk ook gewoon een andere tak van sport. Dat heet Nordic walking. ik heb ze in ieder geval nog nooit gemist. Less is more tijdens een lange trail. Wat ik wat ik aan mijn lijf heb is ultralicht en wat ik bij me heb is tot het absolute minimum beperkt.

We verlaten het bos en komen weer in de bewoonde wereld. De verzorgingspost is midden in het dorp. Ik vul mijn soft flasks, neem een handvol chips en rozijnen, een plak cake, vooruit nog een, en laat mijn opvouwbeker volgooien met cola. Cola?! Tijdens een sportwedstrijd? Ja, cola. Wel eens naar een bergetappe in de Tour de France gekeken? Tijdens een hete dag stijgt de lichaamstemperatuur van de renners tot boven de 40°. De renners krijgen dan ijskoude cola om af te koelen. En door de bom suiker en de cafeïne een energieboost voor die laatste klim. Ik drink het vooral voor een gunstige bijwerking. Bijna elke duursporter krijgt te maken met maag-darmklachten. Eten en hardlopen, dat is nu eenmaal geen goede combinatie. En cola…. als je er schroeven mee kunt ontroesten kun je er ook preventief brandend maagzuur mee bestrijden.

We verlaten het dorp en lopen weer het bos in. Dat is hier nog best mooi maar het gaat helemaal niet zo goed met de bossen in de Vogezen. Het is hier niet voor niets zo groen hier valt normaal gesproken veel regen. Maar net als in Nederland was het hier in de zomer van 2018 extreem lang heet en droog. De bomen zijn verzwakt. En daardoor kwetsbaar voor ongedierte. Veel van de kenmerkende fijnsparren zijn aangetast door de gevreesde letterzetter. Dat was vooral goed te zijn tijdens een wandeling die ik een paar dagen later zou maken vanaf de Col de la Schlucht, de “Sentier des Roches”, een van de mooiste en avontuurlijkste wandelingen in de Vogezen. (Als je die op snelheid zou lopen… lijkt me niet een heel goed idee er verongelukken hier jaarlijks al enkele wandelaars) Maar ook hier in het bos zie je veel bomen die op sterven na dood zijn.

Maar genoeg gesomberd. Het is opletten nu. Op boomwortels en losse keien. Hoe goed je ook oplet en hoe ontspannen je ook loopt het kan altijd gebeuren dat je verkeerd terecht komt. Die onvoorspelbaarheid, dat maakt trailen nu juist zo leuk. Maar daardoor niet minder gevaarlijk. De grootste kans op blessures loop je trouwens op de momenten dat je het niet verwacht. Als je op de automatische piloot loopt.

24km. Na twee en een half uur lopen is alles goed doorgesmeerd en lekker op elkaar afgesteld. Ik draai nu echt op volle toeren. Tijd en afstand is relatief geworden heb het gevoel dat ik op deze manier nog uren kan doorlopen. En 42km is voor een trail eigenlijk niets; tegenwoordig worden er ultra’s gelopen van 170km. U leest het goed 170km, non-stop.

Na 26 kilometer hebben we de col de Dreimarkstein bereikt en beginnen we aan een mooie lange gecontroleerde afdaling. Ideaal voor de wat langere mannen zoals Joost en ik. Met grote rollende passen snellen we naar beneden. Daardoor missen we bijna een afslag naar misschien wel het mooiste deel van de trail. Een smal pad langs een klaterende beekje door een soort oerbos, diep donker groen, grote varens. Ik geniet..

31km de derde en laatste verzorgingspost. We nemen ruim de tijd. Hierna komt de grande finale, 10km aan één stuk omhoog naar de top van de Grand Ballon.
Het eerste stuk daarvan valt niet mee, kilometers lang een karrenspoor recht omhoog door saai productiebos. Niet supersteil maar wel te steil om nog hard te lopen. Het ging zo lekker verwachtte onder de 5 uur binnen te komen. De pace is echter gezakt tot 13 minuten per kilometer. Een echte mindfuck. Hoe doen de toppers dit? Gewoon rennend? Kan nauwelijks nog de motivatie opbrengen om stevig door te blijven stappen. Joost loopt weer langzaam bij me weg. Met korte dribbelstukjes trek ik steeds weer bij. Dat kost onnodig energie.

We zijn nu weer voorbij de boomgrens. Godzijdank de route wordt weer wat uitdagender. Hier en daar zitten lopers uit te blazen aan de kant maar bij mij is de moraal weer helemaal terug. Het is nu Joost die er doorheen zit. “Ga maar”. Na 36km loop ik bij hem weg. 39 kilometer. De top van de Grand Ballon komt in zicht. De turbo gaat er nu echt op. Aangemoedigd door mijn vrouw en zoons passeer ik na 5 uur en 19 minuten de finish. Lekker gelopen. Ben zeker niet maximaal gegaan maar heb voor mijn gevoel toch redelijk doorgelopen, zeker het laatste stuk. Om het in perspectief te plaatsen: dat is nog altijd wel anderhalf uur langzamer dan de snelste loper.

Eten en drinken tijdens een trail

Natuurlijk moet je goed getraind zijn om een trail van deze omvang te kunnen lopen, maar hoe getraind je ook bent zonder voldoende eten en drinken kom je nergens.

Drinken

Hydrateren is een van de belangrijkste onderdelen om je prestaties op peil te houden. 1% vochtverlies leidt al tot 10% mindere prestaties.

Tijdens het sporten verliest je lichaam vocht. Niet alleen door zweten, maar ook via de uitademing. Dit vochtverlies kan oplopen tot maar liefst 2 liter per uur, afhankelijk van factoren als temperatuur en inspanning. En natuurlijk je lichaamsgewicht en de mate van getraindheid. Een goed begin is met veel water in je lijf te beginnen. Ik heb me aangewend om elke ochtend direct na het opstaan 2 glazen water te drinken. En een glas water bij elke kop koffie. Niet omdat je uitdroogt van koffie (dit is een fabeltje;  cafeïne heeft een diuretisch effect. Dit betekent dat de aanmaak van urine in je nieren wordt gestimuleerd. Je moet dus wel sneller maar niet meer plassen) maar omdat je op die manier de hele dag door consequent je watervoorraad blijft aanvullen.
Heel belangrijk is ook om direct na je inspanning je vochtvoorraad aan te vullen. Een vuistregel is: het verschil dat je hebt verloren aan lichaamsgewicht vermenigvuldigd met een factor 1,5. Maar je zult niet zo snel een weegschaal in de buurt hebben staan na een marathon. Drink dus gewoon veel na afloop. Echt veel.

Electrolyten

Via zweet verlies je naast water ook elektrolyten. Elektrolyten zijn mineralen die in opgeloste vorm circuleren in het gehele lichaam. Het is het medium dat de verbinding vormt tussen de twee polen (anode en kathode) van een elektrochemische energiedrager of cel. In begrijpelijke taal, ze zijn nodig om vloeistof door het lichaam te kunnen verplaatsen. Een tekort aan elektrolyten kan dus voor uitdroging van de cellen zorgen. Een klein tekort aan elektrolyten zorgt al voor prestatieverlies. Dat is de reden dat veel sportdranken naast koolhydraten en aminozuren vaak ook een mix van elektrolyten bevatten. Belangrijke elektrolyten zijn kalium, natrium, chloride, calcium, magnesium, bicarbonaat en fosfaat. Door een gezond voedingspatroon krijg je genoeg elektrolyten binnen. Desondanks slik ik na het ontbijt trouw elke dag een pil met magnesium. Schijnt te helpen tegen spierpijn en vermoeidheid.
De elektrolyten waar je het meeste van verliest tijdens een inspanning zijn natrium en kalium. Ofwel zout. hoe meer je verliest, hoe meer kans je loopt om spierkrampen te krijgen. Kramp is een verstoorde werking van de zenuwen in de spier als gevolg van fysieke overbelasting. Bij trails zorgen met name de lange afdalingen voor een grote aanslag op de spieren. Normaal gesproken kun je dat wel voldoende aanvullen met de zoute etenswaar die bij de verzorgingsposten ligt maar omdat ik nu absoluut te weinig heb gedronken van te voren en alleen maar zoetigheid heb gegeten breek ik een tablet met electrolyten doormidden en voeg die toe aan mijn drinkflessen.

Eten

Ik gebruik geen sportdrank (nou ja met een beetje fantasie kun je cola zo noemen) of gelletjes tijdens mijn trails. Niet omdat ik daar niet in geloof (er is heel veel goede sportvoeding op de markt) maar omdat ik van mening ben dat je als recreatieve sporter genoeg hebt aan de bouwstoffen die je uit je dagelijkse voeding haalt. Dan gaat het over inspanningen van minder dan 2 uur. Ben je langer onderweg zoals bij een marathon dan zul je het onderweg moeten aanvullen.

De basisbrandstof voor je lichaam is glycogeen. De glycogeenvoorraad in je lichaam is echter beperkt: het levert je genoeg energie voor 1 tot 1,5 uur sporten. Daarna raakt de voorraad op en ga je over op vet- en eiwitverbranding. Door een goede trainingsopbouw en een koolhydraatrijke voeding kun je deze voorraad behoorlijk vergroten maar bij 2 uur inspanning houdt het echt wel op. Wat je dan nodig hebt zijn koolhydraten. Koolhydraten zorgen ervoor dat de bloedsuikerspiegel op peil blijft zonder de glycogeenreserves in de spieren aan te tasten. Voor eten geldt hetzelfde als voor drinken: wacht er niet mee totdat je dorst of honger krijgt. Begin minimaal vanaf een uur na het begin van je training of wedstrijd koolhydraten te eten. 

In welke vorm je die dan tot je neemt is niet zo belangrijk. Ik eet eigenlijk alles wat ik onderweg krijg aangeboden: cake, chips, zoute crackertjes, zoute noten. Maar altijd de gezondere alternatieven: gedroogd fruit en banaan.

Eet meer fruit!

Gedroogd fruit (dadels, rozijnen, abrikozen) bevatten veel suiker, fructose maar ook de goede soort, namelijk glucose. Glucose wordt onmiddellijk opgenomen door het lichaam en geeft dus een directe energieboost. Daarnaast is gedroogd fruit vezelrijk (goed voor de spijsvertering) en bevat het veel tannines. Tannines werken ontstekingsremmend. Ze barsten van de anti-oxidanten die de vrije radicalen afvangen die je tijdens het sporten produceert. Zodat je in feite al begint aan je herstel terwijl je aan het lopen bent.

Bananen worden vrijwel tijdens elk hardloopevenement aangeboden, en dat is niet voor niets. Bananen bevatten heel veel en veel verschillende soorten koolhydraten. Daardoor is de aanvoer van suikers vanuit de darmen naar het bloed langdurig en gelijkmatig. Waardoor je lang en intensief kunt presteren. Naast de natuurlijke suikers bevatten ze ook veel vitamines. Dat is meegenomen maar niet zo belangrijk. Er is namelijk weinig tot geen wetenschappelijk bewijs dat vitamines een direct effect hebben op sportprestaties. Wel spelen ze een rol bij allerlei lichaamsfuncties, zoals de energievoorziening, het functioneren van het immuunsysteem, de stevigheid van je botten en de werking van het zenuwstelsel. 

Zin gekregen om zelf mee te doen aan een trailrunevenement?

Op de trailrunpagina vind je een overzicht van de clinics en de trailruns. Of wil je eerst meer informatie? Neem gratis en vrijblijvend contact met mij op via email, telefoon (06 – 11 333 719) of het contactformulier. Ik beantwoord je vraag graag, je zit nergens aan vast.
[ninja_form id=1]

No snow

Met vijf debutanten en één ervaren trailrunner op weg naar de Ardennen voor de wintereditie van de trailrunklassieker Trail des Fantômes. 100% sneeuwgarantie was er beloofd maar dat is een tricky uitspraak als je nog maar één editie hebt georganiseerd. Ik hoop op een winterwonderlandschap. Dit is een van de redenen dat ik voor deze trail heb gekozen. Het weer zit echter niet mee. Er schijnt een flink pak sneeuw gelegen te hebben maar in de stromende regen is dat in één dag weggespoeld. Hier en daar nog een klein wit stukje. Desondanks, heel erg zin in, we hebben drie mooie en goede clinics in de benen; de laatste in ieder geval nog een beetje in winterse sferen, een trail over en langs de bevroren Soesterduinen. En nu met een fijne, diverse groep als uitsmijter dit trailrunweekend!

“Zaterdagmiddag kwamen we met de groep van Training te Velde aan in de Ardennen. Sommige mensen ken ik nog niet, anderen wel. Het is een divers gezelschap, jong en oud, ervaren lopers en minder ervaren lopers. De meesten lopen halve marathon afstanden of zelfs meer. Allemaal stoere mannen en vrouwen met een mooie looptechniek. Dan hebben we natuurlijk nog Edwin, de looptrainer. Ik ben samen met Tom een beetje de vreemde eend in de bijt. We zijn nog niet zo ervaren met het lopen van hardloopwedstrijden. En met trailruns nog helemaal niet, we gaan het voor het eerst proberen. Het lijkt alsof ik als fanatiekeling de enige ben die de finishtijd belangrijk vindt. De rest heeft het er in elk geval niet over. Iets dat ik niet begrijp. Maar goed, het zal wel. We gaan met onze bagage naar het hotel. Ik slaap samen met mijn ‘roomie’ Mireille op een kamer. Nou ja, kamer, het is een krakend zolderkamertje met een twijfelaar. Ik ben een beetje sceptisch, maar Mireille niet. Zij weet wel van aanpakken. Ik vraag haar waarom we geen dekbedden hebben. Ze lacht en zegt dat we onder het kleed moeten slapen dat op het bed ligt. Dat dat vroeger heel normaal was. Ik denk er het mijne van en hoop maar dat ik vanavond zo moe ben dat ik er niet meer over nadenk wie er allemaal onder dat kleed hebben geslapen.”
Maruschka

La Roche en hiver

Inchecken in ons hotel. Typisch Ardens hotel hier is sinds de jaren zeventig niet veel veranderd. Op naar het centrum voor een warme hap. La Roche-en-Ardenne is zo’n beetje het hart van sportief Ardennen; in het zomerseizoen barst het hier van de toeristen maar het is nu uitgestorven. De vorige keer dat ik hier was zag het er heel wat vrolijker uit, dat was met de La Chouffe trail in hartje zomer, we aten toen op een terras aan de Ourthe. De enige overeenkomst is het eten: pasta natuurlijk. Op de Place du Bronze, recht tegenover de tent waar we morgen de startnummers moeten ophalen vinden we een pizzeria. De dames vinden het daarna wel best en gaan cocoonen in het hotel, de mannen gaan nog even een kaartje leggen en een afzakkertje pakken in een bar met locals (“Oú sont les femmes?”). Maar ook wij maken het niet laat.  

Typisch trailrun

Op tijd opstaan. Wedstrijdoutfit aantrekken. Na een copieus ontbijt lopen we door de stromende regen naar het plein. De oude bioscoop van La Roche is ingericht als garderobe. Kleding afgeven en dan door naar de grote witte tent om de startnummers op te halen. Elke afstand heeft zijn eigen kleurbalkje. We hebben het mooi verdeeld: Tom en Maruschka lopen de 12km, Arthur en Mireille de 17 en Jeroen, Onno en ik de 25km.
Ik heb Maruschka en Tom geadviseerd om niet voor de 17 maar voor de 12 te gaan. Tom heeft de halve marathon van Egmond twee weken geleden goed uitgelopen, Maruschka hockeyed op hoog niveau en heeft een supersnelle tijd staan op de kwart van Egmond maar een trailrun, dat is dan toch echt wel even iets anders. Ik reken het qua zwaarte factor anderhalf ten opzichte van een wegwedstrijd. Liever wat korter en een mooie eerste ervaring dan helemaal doodgaan. Triatleet Arthur en schaatser Mireille hebben voor de middenafstand gekozen en dat vind ik een verstandige keuze. Jeroen heeft al meerdere (lange) trails in de benen die loopt met Onno en ik de 25km. Ik zal niet snel een debutant aanraden om voor zo’n zware trail gelijk voor de langste afstand te gaan maar bij Onno heb ik er alle vertrouwen in gezien zijn prestaties op de halve marathons van Linschoten en Egmond maar vooral wat hij liet zien tijdens de trailrunclinics.

Hoe zwaar is de Trail des Fantômes “Hivernal”? het geeft te denken dat de langste afstand hier “maar” 25km is; meestal is dat zo’n 40km. Maar wel met een vergelijkbaar aantal hoogtemeters – 510 voor de 12km, 650 voor de 17km en 1.050 voor de 25km. En 40km dat is dan ook maar relatief. Voor trailruns is de Sky letterlijk de Limit. Sommige grotere lopen zoals de Veluwezoomtrail kennen routes van 50 of 100km.  En wil je voor een echte ultra-ervaring gaan dan ga je naar de Alpen en doe je mee aan een meerdaagse trail zoals de befaamde Dolomiti dit Trenta trail  Maar we zijn nu in Belgisch Luxemburg en dit is een mooi begin van het trailseizoen.

Onderweg!

Het is gezellig druk in de tent en op het pleintje. Een bont gezelschap, veel gelooide koppen. Trailruns kenmerken zich  door een ontspannen sfeer, het is echt niet te vergelijken met grote loopevenementen zoals de Dam tot Dam of de Zevenheuvelenloop. Het aantal deelnemers is beperkt en, op een klein groepje elitelopers na, zijn de deelnemers niet bezig met een strakke tijd neerzetten. Het is gewoon uitlopen en genieten.

De 25km lopers mogen als eerste vertrekken. Pats niks warming-up je mag gelijk aan de bak. Het eerste stuk is nog verhard maar het gaat 3 kilometer steil omhoog. Op sommige stukken is het hellingpercentage meer dan 25%. Nu al spijt van mijn wintertight korte broek had best gekund. Ben benieuwd hoe mijn lopers dit ervaren, dit soort heuvels vind je niet in Nederland, zelfs niet in Limburg.

 “Aan de start in la Roche een select groepje echt fitte mannen en vrouwen. Dan volgt direct een bizarre klim het dorpje uit. Hoe ga ik dit ooit 25 km volhouden?”
Onno

“De eerste km’s van de trail waren hels (steil). Na deze eerste pittige beklimming alleen maar genoten van het spectaculaire parcours en de prachtige omgeving.”
Tom

“De eerste heuvel is meteen een pittige, we vallen half stil, ik denk ineens, misschien red ik die 12km wel niet. Ik begrijp ineens waarom niemand het had over streeftijden. Vooraf dacht ik dat ik die 12 km misschien wel tweemaal zou kunnen lopen. Ondanks de steile heuvel voel ik dat mijn benen een goede dag hebben. Dat is altijd mooi meegenomen. Ik kijk om me heen of andere mensen er ook moeite mee hebben. Dat is zo en ik ben gerustgesteld”.
Maruschka

 We duiken het bos in. Even op adem komen en dan gaat het op-en-neer over karrensporen, langs kale akkers met een weids uitzicht over de dampende bossen. Yeah dit is trailen!

De eerste steile klim door het bos. Ik maan Onno om, net als de lopers voor ons, te gaan wandelen. Hier omhoog rennen is waanzin dat is net zo iets als de Mont Ventoux proberen te beklimmen op het grote blad. Alleen onervaren trailrunners doen dat. Één keer.  En dan hebben ze hun lesje wel geleerd. Een trailrunnen volbrengen is een les in geduld en leren zuinig met je energie om te gaan.

We slaan rechtsaf een asfaltweg op die glooiend naar beneden loopt. Ter afwisseling ook wel weer fijn en je kunt even bijkomen van de geleverde inspanningen. Links door de bomen zie ik het dal waar de start van de La Chouffe trail is. De weg is lang en recht en overzichtelijk, inmiddels heb ik ongezien een behoorlijke snelheid ontwikkeld. Dan zie ik een geel bord met een pijl rechts van de weg recht omhoog het bos in wijzen. Geen pad maar de pijl staat er toch echt. Zou je hier echt… niet nadenken nu. Ik spring op het steile talud en graai naar de eerste de beste boomwortel. Ja ik zie hier echt mensen omhoog gaan. Ik hijs me op en begin aan de beklimming. Die gaat recht omhoog door het bos. Ver voor over leunend duw-strek ik me naar boven. Pure krachttraining dit.

“Ik geniet vooral van het klimwerk. Kleine, korte pasjes en niet wetend wat voor een mooi uitzicht je straks boven hebt. Lekker klauteren, ik voel me weer kind. Herinneringen uit mijn tienertijd komen boven van buitenspelen in het bos. Hutten bouwen, klimmen en stampen in de plassen.”
Maruschka

Deurdonderen

Twee grote knalgele borden kondigen een technische intermezzo aan: de Scott “Enduro”. Dit is te vergelijken met een klassementsproef tijdens een rally;  een apart getimed segment waarop, volgens de beschrijving van de organisatie “stevig geknald kan worden.” Er is een afdaling en verderop in het parkoers een klim. 600 meter gaat het steil naar beneden tussen de bomen. Er is niet echt een pad je springt-glijdt naar beneden, stenen en boomwortels ontwijkend. Hoe voelt dat, denk aan een afdaling met een downhill fiets. Alleen ben je nu zélf die fiets. En heb je geen beschermende kleding aan. Je doet dit in een mengeling van vrees en euforie. Heel scherp moet je zijn en tegelijk ontspannen.
Het gaat angstig hard. Geen tijd om na te denken je moet echt ín het moment zitten. Mantra in mijn hoofd dat ik mijn lopers heb meegegeven: “ kijk dichtbij–kijk vooruit-kijk dichtbij-kijk vooruit. Ik heb niet het gevoel dat ik als een stakkertje naar beneden ga maar wordt links en rechts ingehaald door jongemannen die met het handje aan de grond links-rechts om de bomen slalommen. De andrenaline spuit uit mijn oren als ik de finishplaten voorbij stuif. Blij dat ik heel beneden ben gekomen. Niet echt mijn ding ik ga liever omhoog. Ik heb zo’n slalom-afdaling als standaard onderdeel opgenomen in mijn introductiecursus trailrunnen  maar ik besef nu dat dit nog een slap aftreksel is van een echte enduro. Vooral erin houden dus.

“De meeste indruk hebben de afdalingen over de smalle steile rotspaden met soms losliggende keien gemaakt. Hoewel ons tempo heel behoorlijk was, werden we daar voorbij gesneld door kamikazepiloten die zich supertechnisch en 2x zo snel van de bergen afstorten. Dat wil ik ook! “
Onno

Alleen verder

Vlak voor de verzorgingspost moet ik Onno laten gaan. Nog 15 harde kilometers. Ik zou dat gat nú nog kunnen dichtlopen maar ten koste van wat. Heel blijven is het adagium morgenvroeg om half acht heb ik al weer een personal looptraining staan.  En daarna gewoon weer een volle sportweek.  O.k. het is een gymdocent, en hij is tien jaar jonger. Dat verzacht de pijn. Een beetje. Maar let’s face it Onno is gewoon sneller. Dat hij snel was dat wist ik na zijn 1:23 op zijn eerste halve marathon maar ik had niet verwacht dat hij me er zou uitlopen op zijn eerste trail, en zeker niet al zo snel. Ik zie hem nog even terug bij de verzorgingspost bij de brouwerij van La Chouffe. We delen zwijgend een reep. Onno is gelijk weg ik neem de tijd. In mijn achterhoofd denk ik: wacht maar mannetje, ik ga je nog wel terugzien. Een trailrun van 25 kilometer is toch even wat anders dan een halve marathon op asfalt. Maar dat gebeurt niet. En ik vind het ook wel weer mooi dat dit niet lukt, goed ingeschat dus om hem mee te nemen als loopmaatje.

Bij de verzorgingspost was ik behoorlijk uitgeput, en ik was niet de enige, zwijgend propten we dankbaar de klaargezette energiehapjes en drankjes- zelfs pannenkoeken hadden ze gebakken (!) – naar binnen.”
Mireille

Loopgraven

We slaan een hobbelig pad in met grote keien. Meer een bedding van een rivier dan een pad eigenlijk. In het begin ontwijk ik nog de kabbelende stroompjes water maar de stroompjes worden stromen en ik laat het koude smeltwater in mijn schoenen lopen. Verspilde moeite om dat te blijven ontwijken.

Een mooi stuk langs een bosbeek. Ik waan me in Canada. Geniet. Wat is dit toch gaaf ik ga echt op in de omgeving. En wat is het een afwisselend parkoers dat we voorgeschoteld krijgen. Het heeft alles, een stukje skyrunnen, een doorwading, ijsplaten en modder. Veel modder. Blij dat ik gekozen heb voor de trailschoenen met het meeste profiel.

“Na een tijdje raak je in een soort van trance en volg je op de automatische piloot de zwarte pijlen op de gele ondergrond. Vanaf een steil pad gaat het plotseling nog een keer omhoog, nog steiler, en heeft de kleur van blubber de echte kleur van je schoenen al geheel overgenomen. En door gaat het.
Voor mij doemt een nieuw hoogteverschil op bedekt met een egale laag donkerbruine blubber. Ik haal een medeloopster in en achter mij hoor ik nog iemand de eerste stappen zetten in de zuigende bruine substantie. Bij mijn eerste stap zakken mijn schoenen bijna helemaal in de blubber. Met handen en voeten klunen we omhoog. Totdat plotseling de bodem onder mijn rechtervoet lijkt te zijn verdwenen, mijn been verdwijnt tot onder de knie in de bruine soep. Ik val naar rechts en zie dat de loopster naast mij in spiegelbeeld dezelfde soort buiteling maakt. korte lach van herkenning. vervolgens zwoegen we naast elkaar onze weg naar boven.”
Jeroen

Op handen en voeten

De Enduro omhoog. Dat gaat echt heel lekker merk dat ik nog wat overheb. De meeste deelnemers wandelen maar ik houd het tot bovenaan vol om een soort van te blijven rennen. Nu is het eigenlijk alleen nog maar naar beneden.

 “Uitzicht op een helling recht voor me waar het leek alsof men tegen een muur opging, moest ik daar ook echt omhoog? Op handen en voeten dus maar, om niet uit te glijden!
Mireille

Chocoladecake en rijstepap

Een recht goed begaanbaar pad tussen de bomen. Hoe ver is het nog? Een kilometer of vijf. Ik trek het gas nu echt open. Zou ik Onno nog kunnen inhalen? Bocht naar rechts. Het gaat nu onmiskenbaar naar beneden. Het laatste stuk is dezelfde asfaltweg omlaag waar we zijn begonnen. Nu heb ik wel een beetje spijt van mijn schoenen. O.k. maximale grip maar het zijn “racekuipjes” zonder enige demping. Harder en harder gaat het. Probeer het op te vangen met mijn bovenbenen maar de zwaartekracht is sterker en ik kan niet voorkomen dat ik mijn tenen stukloop tegen de voorkant van mijn schoenen. De opgewonden stem van de commentator bij de finish wordt luider en luider. Laatste bocht en onder de opblaaspoort door. Blij dat ik er ben. Onno snel gevonden die is 5 minuten voor me gefinished net onder de 2:40. Hoe moet je dat plaatsen de eerste loper finishte net boven de 2 uur de laatste loper is dan nog 3 uur onderweg. Superlekker gelopen was wel zwaar maar ik weet nu al dat ik hem goed ga verteren. We duiken de warme tent in en ik doe me te goed aan de uitgebreide catering. Onderweg alleen dat halve reepje naar binnen gewerkt en bij elkaar ongeveer een liter water en sportdrank gedronken. Ik schuif achter elkaar een stapel Tucjes, een handvol rozijnen, twee plakken chocoladecake, een pannenkoek en een bakje rijstepap naar binnen. Zo het tankje is weer vol. Het traditionele biertje laat ik maar zitten.

 “Na 18,5 kilometer en bijna 700 hoogtemeters overwonnen te hebben denderde ik La Roche weer binnen. Want het steile begin was nu een heerlijke afdaling. Het was gelukt, woow, op naar de volgende trail!!”
Mireille

“Het was mijn eerste officiële trailrun : de Fantomes Hivernal in La Roche. Niet te makkelijk beginnen dacht ik. De ‘sneeuwgarantie’ viel in het water, de sneeuw was inmiddels weggeregend. Maar ondanks dat was het prachtig. Volgend jaar zeker weer!
Onno

“Met vertrouwen dat ik ging finishen gestart maar toch (enigszins) gespannen wat te ervaren. En het was heerlijk: een klein groepje deelnemers met weinig onderlinge rivaliteit. Lopen in een mooie omgeving, lekker uitdagend door de hoogtemeters en de modder. Dit is echt veel leuker dan de average middle-of-the-road run. Kortom, smaakt naar meer (maar eerst weer een mooi triathlonseizoen!)”
Arthur

 “Ik ben een fan van hardlopen, altijd al geweest. Hardloopkloffie aan, de deur uit, verstand op nul en lopen maar! Als ik loop denk ik nergens aan en kom ik op de mooiste plekken. Dat het mogelijk was om er nog meer van te gaan genieten had ik niet verwacht, toch gebeurde het! De leuke mensen, de schitterende omgeving, mijn eerste trailrun ervaring en de goede zorgen van Edwin, het was al met al een topweekend! Wanneer gaan we weer?!”
Maruschka

Zin gekregen om zelf mee te doen aan een trailrunevenement?

Op de trailrunpagina  vind je een overzicht van de clinics en trailruns. Of wil je eerst meer informatie? Neem gratis en vrijblijvend contact met mij op via email, telefoon (06 – 11 333 719) of het contactformulier. Ik beantwoord je vraag graag, je zit nergens aan vast.
[ninja_form id=1]

De natuurlijke beleving is zeker een belangrijk onderdeel van trailrunnen maar dat wil niet zeggen dat je in een stedelijke omgeving geen routes kunt lopen die, in ieder geval qua fysieke beleving, een echte trailrun benaderen. Want trailrunnen is in essentie hardlopen op oneffen terrein. En dat kun je verrassend goed benaderen met kunstmatige obstakels die je op je pad tegenkomt. Als je niet langer gefixeerd bent op het lopen van snelle rondjes ga je je omgeving op een heel andere manier beleven. En vergis je niet het is niet alleen maar baksteen en beton in de Leidsche Rijn. Je zult verrast zijn hoe veel mooie natuur er op micro-niveau te vinden is in dit volgebouwde stukje Nederland.

Het begint al goed de auto is stijf bevroren. Zelfs de deuren zijn vastgevroren. Vanaf de verzamelplaats rijden we in colonne naar het Doornse Gat. Oei dat valt niet mee. Was de parkeerplaats tijdens de terreinverkenning bedekt onder een laag sneeuw, een week later is het veranderd in een ijsvloer met schotsen. Het maakt dan niet zo veel uit of je crossschoenen aan je voeten hebt of gewone hardloopschoenen, dit is gewoon spekglad. Ik benoem Francine tot “luitenant” en geef haar mijn reserve Fox 40 fluitje. Ik ga voor de troepen uit, Francine houdt de groep vanuit de achterhoede in de gaten.

Voorzichtig glibberen we naar het uitgesleten pad dat bovenlangs om de kuil loopt. Hier is het goed te doen. In een ontspannen pasje joggen we door de single track. Losmaakoefeningen met uitzicht op de nog steeds besneeuwde kuil. Er komt wat ontspanning in, letterlijk en figuurlijk. Ik besluit de kuil nog even uit te stellen. Dat is het voordeel van een terreinverkenning: je hebt een alternatief. vorige week een leuk rondje ontdekt in het bos. We slaan het bospad in en slingeren omhoog. De zon breekt door. Ochtendnevel. Frisse boslucht. Pad is prima, vorige week was ik na drie passen al doorweekt nu is het een kwestie van enkele plassen ontwijken. Goede keuze coach.

Weer beneden draaien we dan toch de kuil in. De asfaltweg is een ijsbaan. De helft van de groep kiest voor het besneeuwde gras maar ook dat loopt niet echt lekker. Oude sneeuw, de bovenlaag is gesmolten en weer opgevroren, je moet je als het ware vooruit breken. Miriam gaat onderuit op het asfalt. Plan was om een piramide-interval te lopen op het circuit in de kleine kuil, dat gaan we dus niet doen. Veiligheid voor alles. Terug naar de grote kuil.

Over de sneeuwvlakte naar het heuveltje met de speeltuin. Ik laat de Sylvestercrossers via een uitgesleten zandspoor omhoog klauteren en via de achterkant van de heuvel weer naar beneden rennen. Vervolgens via een steile klim onder het prikkeldraad door de kuil weer uit. Dit is meer een training voor een trailrun in de Ardennen dan voor de Sylvestercross maar je moet wat en ik wil zo snel mogelijk de kuil uit. Het is zwaar maar nog net te doen. Zelfs de loper die had aangegeven op te zien tegen deze training doet het hartstikke goed. Je moet dit soort dingen ook gewoon een keer ervaren hebben om te weten dat je het kunt. En dat het stiekem heel leuk is om te doen.

Op naar het echte werk: de grote zandheuvel. Normaal gesproken mul zand maar ook deze is nog grotendeels bevroren. Ik instrueer mijn lopers. Lees het terrein. Vermijd de witte stukken. Terwijl ze de heuvel afrennen zet ik een zigzagparkoers uit met dopjes. De bedoeling is dat ze leren om een steile heuvel minder zwaar te maken door S-bochten te gaan maken. Dat gaat heel goed alleen Brian stort als een ongeleid projectiel naar beneden. Brian is een ervaren trailrunner en het idee was dat hij het goede voorbeeld zou geven. Ach ook wel weer goed voor de groep, een praktijkvoorbeeld dat je altijd gecontroleerd moet afdalen. Gelukkig kan hij er zelf om lachen en hij is zo ervaren dat hij dit ook wel weer goed weet op te vangen.

We lopen nog een keer het bosparkoers. Dat lijkt saai maar soms is het helemaal niet erg om voorspelbaar te zijn; je lopers hebben de route al een keer in de benen en weten wat ze kunnen verwachten. Dat geeft rust. En het blijft gewoon een erg mooi rondje.
Mooi ook om te zien dat er na vier weken een bepaalde routine in de groep komt. Als vanzelf wordt er gestofzuigd; de snelle lopers keren om en sluiten weer aan bij de achterste lopers.

De afdaling naar de parkeerplaats is een mooie rechte lange “loper” en geeft me de gelegenheid om ze nog wat technische aanwijzingen te geven. “Gewoon laten gaan! Maak er een rollende pas van!” Een voor een passeren de lopers. Ik geniet mee. Hier doe je het voor, lekker onbevangen door een bos rennen.

Bij de parkeerplaats zet ik even aan om het toetje voor te bereiden: een estafette met slamballs. Na wat inleidende groepsoefeningen waarbij je ongezien je “core” traint met een slamball van 4kg om een pion en de groep heenrennen en de bal dan bovenlangs doorgeven tot aan de voorste in de rij. Onder luidkeelse aanmoedigingen “slammen” de laatste lopers van de zestallen de bal op de grond.

We sluiten de veldtocht af met de traditionele chocolademelk en ik reik de Training te velde shirts en de certificaten uit. Sylvestercross kom maar op mijn lopers ga je niet meer gek maken, ze hebben alle weersomstandigheden en soorten terrein gezien. Dat certificaat hebben ze verdient en ik hoop dat ze het shirt met trots gaan dragen. De eerste reeks veldtrainingen van Training te velde zitten erop, op naar de tweede reeks. De Koning van Spanje!

“Edwin waarom wil je dat?”. Mijn vrouw kijkt me gepijnigd aan. “Gewoon, omdat ik denk dat het kan”. Ik wil de Zevenheuvelenloop binnen het uur lopen. Vorig jaar liep ik hem in 1:02:58, als haas voor een vriend die hem nog nooit onder de 1:03 heeft gelopen. Keurig aan de opdracht gehouden ware het niet dat ik hem bij de start al ben kwijtgeraakt omdat ik zo nodig nog gebruik moest maken van het laatste plaskruis. (Hij liep hem in een voor hem teleurstellende 1:08. Ik heb hem ergens onderweg ingehaald zonder hem te zien).
Onder het uur daar moet ik wel voor terug in de tijd, ver ver in de vorige eeuw, naar mijn studentenjaren. Wat liep ik toen 56 minuten of zoiets? Daar dacht je niet over na als afgetrainde roeier was dat een vanzelfsprekendheid. Maar zo vanzelfsprekend is dat dus niet. Die tijden zijn uit mijn sportgeheugen verdwenen. Daarna hier niet meer gelopen tot vorig jaar. Dat ging niet heel gemakkelijk, had niet het gevoel dat er nog veel rek in zat. En ik ben weer een jaar ouder, heb me niet specifiek voor dit evenement voorbereid en er moet dus nog 3 minuten vanaf. Maar wel 2kg lichter en mijn basisconditie is beter. Na de goede prestatie op de Trecho Teamrun  vorige week en de uitslag van de recente inspanningstest bij Stans “Sportrusten” van der Poel weet ik dat het haalbaar is.

On your marks…

Race day. Ik schrik wakker. 10.00 uur. 10.00 uur? Dan had ik al in de auto willen zitten naar Nijmegen. Normaal gesproken wordt ik vanzelf om 7.00 uur wakker, in het weekend hooguit om 8.00 uur. Een teken dat ik niet ben uitgerust. Dat klopt ook wel drukke week achter de rug. Direct besluit ik het voornemen te laten varen om op mijn wedstrijdhartslag te gaan lopen die uit de inspanningstest bij Stans is gerold. Mijn omslagpunt is 179, met mijn 10km tijd van 40 minuten zou ik met een gemiddelde hartslag van 175 moeten kunnen lopen op een 15km wedstrijd. Dat leek me al een pittige uitdaging en dat ga ik zeker niet proberen nu. En Stans zal de laatste zijn om hier niet in mee te gaan. Tijdens de testdag zei ze exact hetzelfde wat ik altijd tegen mijn sporters zeg: “luister vooral naar je lichaam” [mijn gemiddelde hartslag tijdens de wedstrijd was 163 de maximale hartslag 173. In theorie zou ik dus nog een stuk harder moeten kunnen lopen]. Snel tenue bij elkaar zoeken mijn sportieve gezin staat al te wachten (we lopen alle vier mee).

Get set…

12.40 uur. Ik loop startvak “geel” in. Mijn loopmaatje Marc nu al kwijtgeraakt bij het inlopen maar dat maakt niet zo veel uit, hij weet van mijn voornemen en gaat traditiegetrouw weer voor de 1:03. Dat inlopen is trouwens meer een ritueel dan dat het zoden aan de dijk zet je koelt toch weer volledig af in het startvak.
13:00 uur. De toppers worden weggestart, op jacht naar een nieuw wereldrecord. Ik hoor dat de eerste kilometer in 2:35 gaat. 2-minuten-en-35-seconden. Dan loop je meer dan 23km per uur! We schuiven langzaam door naar voren. De lopers worden “afgeknepen” in het vak vlak voor de start zodat je de ruimte krijgt om goed op gang te komen. Ik trek mijn wegwerpponcho uit en prop die in het dranghek. Verdorie een speldje kwijtgeraakt. Verplaats het overgebleven speldje naar het midden van het startnummer. Het flappert in de wind. Irritant. Rustig blijven Edwin. Je vindt vast nog wel een speldje. We schuiven langzaam door. Ik speur de weg af naar een speldje. We schuiven verder door. Een speldje! Dit is een gunstig voorteken. Vis het uit de modder en zet het startnummer opnieuw in de hoeken vast. “Mijn geluksspeldje”, zeg ik tegen het meisje naast me.

Go!

13:10. Pieeeep! Ik loop over de mat van de start en activeer mijn sporthorloge. Hoe vaak je het ook doet, zo’n start verloopt in een roes. Op een gegeven moment ben je gewoon aan de beurt en ben je gestart. Een aantal jonge jongens sprint weg. Succes jongens. Het goedbedoelde advies op de Facebookgroep “Ik loop hard” – “snel starten en aanhaken bij een snelle lopersgroep”- leek me nu niet echt een heel goed idee, ik gebruik de eerste kilometers als een stevige warming-up.
Dat gaat snel dat was alweer de eerste kilometer. 4:00 precies op schema. Het voelt goed. Ontspannen. Echt lekker. Hartslag is net boven de 150.
3km- halverwege de Nijmeegse baan. De snelle starters heb ik inmiddels allemaal al weer opgeveegd. Voor me golft een zee aan lopers, zover het oog reikt. Vals plat maar ik zweef. Het voelt alsof ik het helemaal onder controle heb. Als het zo doorgaat haal ik het.
5km. We draaien de Derde Baan op. De traditionele Gregoriaanse muziek. Of zijn het Tibetaanse klankschalen? Nog steeds precies op schema.
7km. Zevenheuvelenweg. Eigenlijk zijn het maar drie heuvels. De eerste heuvel verteer ik goed maar daarna loop je onbeschut vol in de wind. En dan nog die twee klimmetjes. Kom op Edwin practice what you preach. Kort je pas in. Houd dat ritme vast. Rechtop blijven. Actieve armzwaai.
9km. Ik heb nu echt wel wat tijd ingeleverd zit 6 seconden boven het 1 uur schema. Niet iets om je ongerust over te maken maar de klim naar hotel Erica moet nog komen. De bocht om bij het Afrika museum. Afrikaanse trommels. Het gaat gelijk omhoog. Ik heb me hierop ingesteld. Dit gaat goed. Heel goed. Ik voel me sterk. Het wordt nog wat steiler. Ritme nog verder omhoog. Ik haal heel veel mensen in nu.
11km Kleefse Baan. Vanaf nu is het alleen nog maar naar beneden maar de wind komt recht van voren. Hard. Met  slagregen. Koud. Op 12km loop ik 15 seconden boven het schema. Dat moet ik in de resterende 3km gaan goedmaken. De turbo erop nu. Ik span mijn buikspieren aan en verleng mijn pas.
13km. 9 seconden terug gepakt. Het gaat spannend worden ik begin de kilometers te voelen. Laatste kilometer. Niet op je horloge kijken daar maak je jezelf alleen maar gek mee. 500 meter. De twee mannen voor mij gaan versnellen. Probeer aan te haken maar moet ze laten gaan. 150 meter. Pers eruit wat erin zit. Zit niet compleet stuk maar kan gewoon niet harder dan dit. Dan merk je toch echt dat je geen twintig meer bent de echte snelheid is eruit.

Finish. Mijn horloge zegt 1:00:03. Even een steek van teleurstelling maar kan er ook gelijk in berusten, echt lekker gelopen, zou niet weten waar ik het heb laten liggen. Een oudere vrijwilliger vangt me op. “Hoe ging het jongen?” Ik laat hem zwijgend de display van mijn horloge zien. “Balen zeg. Dan heb je hetzelfde gedaan als Cheptegei” [winnaar Joshua Cheptegei mist in een tijd van 41.16 het wereldrecord op 3 seconden. En loopt daarmee €50.000 mis].

Eind goed al goed

“Hé Ed je hebt onder het uur gelopen!” Mijn sportmaatje Marc staat achter het hek naar me te zwaaien. Hij stond vooraan in het gele vak en is 6 minuten eerder gestart dan ik. Hoe hij het voor elkaar krijgt, hij heeft precies in 1:03:00:00 gelopen. Maar toch tevreden heeft nog nooit zo hard gelopen. Mijn officiële tijd blijkt 59:58 te zijn. Heb het dus wél gehaald! Dat voelt als een soort rechtvaardiging voor de manier hoe ik de race heb gelopen, vlak en ontspannen. Maar vooral doordat ik gedaan heb wat ik mijn lopers voorhoud: geniet van wat je doet. En genoten heb ik tijdens deze krachtsinspanning. Volgend jaar maar weer hazen dan.