Training – Training te Velde – Hardlopen en bootcampen

Training te velde nieuwsbrief voorjaar 2026

Edwin — Tue, 31 Mar 2026 12:30:24 +0000

Het thema van deze nieuwsbrief is ‘Weerbaarheid’. Lekker actueel. Ik heb zo mijn gedachten over maatschappelijke ontwikkelingen ver weg en dichtbij huis maar goed ik wil het beperken tot weerbaarheid op mijn vakgebied, sport en bewegen.

Als je het hebt over sportieve weerbaarheid zijn mijn ogen geopend door Frans. Het is niet mijn gewoonte om sporters met naam en toenaam te noemen (ik heb hem dan ook expliciet om zijn toestemming gevraagd) maar voor Frans maak ik een uitzondering. Voor wie hem niet kent Frans trainde tot voor kort mee bij de Bootcamp Gemiddeld groep op de maandag. Ik durf te stellen dat ik voor mijn leeftijd (56 ) behoorlijk fit ben maar Frans (73) staat in zijn leeftijdscohort nogmeer naar rechts op de normaalverdeling en ik mag hopen dat dit nog verder naar rechts opschuift. Frans kwam nog heel goed mee in de groep en had dit denk ik ook nog wel jaren kunnen volhouden. Iets met goed DNA en een vonkje in de ogen. Toch maakt hij de keuze om over te stappen naar een training met leeftijdsgenoten, “Zilver Fitness”. En dat snap ik ook wel weer sporten is meer dan samen bewegen; op een gegeven moment besef je dat je in een andere levensfase zit. Dan praat je het niet meer over het eerste koophuis (sorry post-patat generatie: illusie) maar over campers (aanname) en over kleinkinderen. Wat dit bij mij teweeg heeft gebracht is dat wat ik al van plan was nu echt ga realiseren. Fransen zijn nog steeds van harte welkom bij de TTV bootcamptrainingen maar naast de reguliere trainingen ga ik een aparte 50+ tak aan de TTV boom laten groeien. Let’s face it Frans is een Freak of Nature. Mijn ambitie is mensen die niet die genen en mindset hebben toch zo fit te houden als Frans. Ik denk dat ik als zelf niet meer piep sporter/coach heel goed weet hoe ik dit moet doen. Maar dat kan ik niet alleen. En jullie kunnen me daarbij helpen. Hoe, dat lees je verder in deze nieuwsbrief.

Even de diepte in met die weerbaarheid. Laat ik mezelf als voorbeeld nemen. 34 jaar geleden liep ik mijn eerste marathon, in Amsterdam. Voor de historici dat is het jaar dat Ellen van Langen goud won op de 800m op de Olympische spelen in Barcelona. Barcelona was toen een rauwe havenstad waar geen toerist kwam. Ik was toen superfit, net gestopt met wedstrijdroeien maar ik sportte nog elke dag, fietsen, roeien, circuittraining, krachttrainen. Hardlopen deed ik “er bij”. De Zevenheuvelloop (15km) liep ik in 54 minuten. Als je dat omrekent zou je een marathon ruim onder de 3 uur moeten kunnen lopen.
Eigenlijk weet ik nog steeds niet waarom ik toen per sé een marathon wilde gaan lopen verder dan die 15 kilometer had ik nog nooit gelopen. Een soort sterke innerlijke drive. Omdat ik geen idee had waar ik aan begon nam ik als richttijd drie en een half uur maar in die tijd finishen zou eerlijk gezegd als nederlaag aanvoelen. Sub 3 zou het worden.

Hoewel het lang geleden is kan ik me die race nog heel goed herinneren. Ik heb hem ook nog vaak herbeleefd. Tot 30 kilometer liep het heel gemakkelijk op het 3:30 schema. Toen draaide het parkoers een saaie rechtdoor weg op in Amsterdam-West. Zinderend asfalt (opgezocht: het was die dag 25°, we werden onderweg natgespoten met sproeiers) en in mijn hoofd ging het schuifje naar: ik kan dit niet, stoppen. Wat ik dan ook deed. Waarop een passerende loper siste: “Niet stoppen, nooit!”. Waarop ik dan maar weer in beweging kwam.
Ik haalde de drankpost op 35 kilometer. En vanaf dat punt kon ik gaan aftellen. Inmiddels was ik een schim van de loper die ik was, een robot waaruit de olie uit de scharnieren was gelopen. De finish was toen op het Museumplein. Ik weet het nog heel goed: de Star Wars tune door de speakers toen ik door de fietstunnel onder het Rijksmuseum liep. Ik kon toen niet meer rechtuit lopen links en rechts de dranghekken rakend passeerde ik de finish. Ik bén gefinished want ik heb een eindtijd gekregen (4 uur en 6 minuten) maar daar was ik me niet van bewust. De 60 van Texel in 2024 was ook zo’n onbewuste finish maar dat was toch anders. Toen heb ik op karakter en met verstand de laatste 20 kilometer uitgelopen. Dit was sportverdwazing. En was ik vooral teleurgesteld in mezelf.

Hoe anders ging dat 33 jaar later. Stond ik in 1992 met een gesloten blik aan de start “Dit moet ik doen en ga ik wel even doen” begon ik de Grizzly trail met een open, nieuwsgierige blik “Ik heb dit nog nooit gedaan, ik heb respect voor de afstand ja het is spannend maar en ik laat me vooral verrassen”. 12 uur lopen werd het waarvan 10 uur in de regen. Toen ik na 99,8km de finish passeerde dacht ik: “kom op 100km is 100km dan loop je ook 100km” en liep door op het parkeerterrein totdat mijn horloge begon te piepen. Dat Belgische biertje (o.k.twee) smaakte heel lekker in het restaurant maar mijn lichaam was zo stuk dat ik die nacht in geen enkele positie pijnvrij kon liggen. Toch lag hier een diep tevreden mens.

De fout die ik maakte in 1992 was: niet specifiek trainen voor een marathon. Ik had geen idee wat dit inhield (kende niemand die dit had gedaan, het was ver vóór internet) en dat boeide me ook niet echt. Ik ging het gewoon dóen. Gezien mijn fysieke gesteldheid had ik die marathon ook met twee vingers in de neus in een mooie tijd moeten kunnen uitlopen. Maar dat deed ik niet.
Het grootste verschil met 2025 was echter niet de fysieke maar de mentale weerbaarheid. Met de kennis van nu zou ik die eerste marathon heel anders hebben gelopen. Maar de superfitte Edwin uit 1992 had niet een trail van 100km kunnen uitlopen in 2025.

Wat is de boodschap die ik jullie wil meegeven. Wees realistisch in je inschatting waar je aan begint, je krijgt het niet cadeau. Om met een cliché te spreken: geen glans zonder weerstand. Maar denk niet bij voorbaat dat het te zwaar is of dat je het niet (meer) kunt. Volg je hart en ga het gewoon doen. Blijf sporten ook als je voelt dat je het allemaal wat minder gaat worden. Word die Barista. Ga mee op trainingskamp naar Afrika.

TTV Agenda

Informatiebijeenkomst TTV Lustrumreis
Dinsdag 14 april

Dompel je onder in het Afrikaanse hardloopleven.
19.00-20.00 uur Projectruimte van de Kersentuin, Atalantahof 11
ZIE VERDEROP IN DE NIEUWSBRIEF

Trailruntraining & trailrun
Zondag 25 april

Pittige (techniek)training in het recreatiebied Kwintelooyen, bij Rhenen. Na de traditionele Trail Holland Bakt taart kun je daarna nog mee op een trail over de Grebbeberg en naar het vogelreservaat De Blauwe Kamer. 9.00 verzamelen bij the House of Bird, Oude Veensegrindweg 47, Rhenen. Aanmelden via het Lesrooster.

TTV testloop
Zaterdag 2 mei

De ideale voorbereiding voor deelnemers aan de (halve) marathon van Utrecht maar iedere loper is welkom. Met tijdregistratie en een heuse verzorgingspost onderweg. Start stipt om 10.00 uur bij het Castellum. Aanmelden via het Lesrooster.

Early Bird bootcamp
Donderdag 14 mei (Hemelvaartsdag)

Begin Hemelvaart goed: met een ontspannen work-out in een inspirerende omgeving. Aansluitend eenvoudig ontbijt (inbegrepen). 7.00 uur op het grasveldje naast de Lelievijver, bij de hoge brug in het Máximapark. Aanmelden via het Lesrooster.

Kick-off 50Up Fit
Donderdag 21 mei

9.00 uur plantsoen van Boedapest (Leidsche Rijn Centrum)
Aanmelden via het Lesrooster.
ZIE VERDEROP IN DE NIEUWSBRIEF

Kick-off 50Up Sport
Vrijdag 22 mei

10.00 uur plantsoen van Boedapest (Leidsche Rijn Centrum)
Aanmelden via het Lesrooster.
ZIE VERDEROP IN DE NIEUWSBRIEF

Vakantierooster (23 juni t/m 12 juli)
Ik plan mijn vakantie altijd doelbewust in het hart van de zomervakantie maar dit jaar gaat dat anders. Mijn eega stapt eind mei op de fiets naar Rome, het laatste deel van de reis haak ik aan. In de periode dat ik weg ben is er een beperkt lesaanbod. De trainingen worden dan gegeven door Lisa, Michiel en Myrthe. Hoe we het dan gaan doen in de zomervakantie…. Dat weet ik nog niet. Ik ben dan terug en Jantine ook.

Woensdag 15 juli
Run & Roast
De afsluiting van het voorseizoen. Na de zeer geslaagde editie vorig jaar in vrijwel ongewijzigde vorm op herhaling: je loopt 1, 2 of 3 avontuurlijke rondjes van 3km dwars door het Máximapark ondertussen gaat de brand in de (vega) barbecue. Lekker bijkletsen met je trainingsmaatjes en met andere TTV-ers. Niet alleen voor hardlopers! Aanmelden via het lesrooster.

Op weg naar de Singelloop
Zaterdag 18 juli

Start van de Singelloop cursus. Cursus voor hardlopers die zich op een leuke maar gedegen manier willen voorbereiden op de Singelloop Utrecht. In 4 intensieve clinics werk je toe naar een snelle maar ontspannen 10 kilometer. Je doet je eigen trainingen tussendoor volgens het op maat gemaakte trainingsprogramma.
Aanmelden via het lesrooster.

50Up Bootcamps

Er komt een bootcampvariant voor de wat oudere sporter. Het definitieve zetje heb je in de inleiding gelezen. Even compleet als de reguliere TTV bootcamps maar met net iets meer rust, meer lenigheidsoefeningen en meer aandacht voor proprioceptie. Proprioceptie wordt ook wel het ‘zesde zintuig’ genoemd. Het is het vermogen van je lichaam om zijn eigen positie en bewegingen in de ruimte te bepalen zonder uitsluitend op visuele waarneming te hoeven vertrouwen. Het is cruciaal voor het bewaren van je evenwicht. Proprioceptie is een complex, automatisch proces maar het mooie is: je kunt het bijsturen. Door te blijven oefenen met uitdagende bewegingen. En dat is precies wat je gaat doen tijdens de 50 Up trainingen.

Er komen 2 soorten trainingen: de ‘50Up Fit’ training is een algemene onderhoudstraining met als doel nog steeds soepel en met vertrouwen blijven bewegen, de ‘50Up Sport’ training is een onderhoudstraining voor de actieve oudere sporter met als doel die (intensieve) sport op een verantwoorde manier te kunnen blijven beoefenen. Explosief bewegen kan dat nog als je ouder wordt? Jazeker alleen moet je goed nadenken hoe je dat gaat doen (letterlijk dus, in de beweging) en hoe je dat gaat onderhouden.

Die 50Up wordt een aparte tak binnen TTV. De trainingen worden ook op een andere locatie gegeven: het plantsoen van Boedapest (Leidsche Rijn Centrum, achter RAUM). Ik wil dit echt serieus aanpakken dus goed gaan doorontwikkelen, in de praktijk. We gaan 5 weken lang in mei en juni “intern” proefdraaien, alleen met TTV-ers dus. Je doet gratis mee. De tegenprestatie is dat je als deelnemer actief meedenkt hoe we de training nóg beter kunnen maken. Na de zomervakantie gaan we dan echt van start.

Waar en wanneer
De 50Up Fit training is op donderdagochtend van 9.00 tot 10.00 uur, in het plantsoen van Boedapest.
Kick-off: 21 mei.

De 50Up Sport training is op vrijdagochtend van 10.00 tot 11.00 uur, aansluitend op de Bootcamp Lichttraining, in het plantsoen van Boedapest. NB. de bootcamp Licht training verhuist mee naar die locatie. Kick-off: 22 mei.

Je doet tijdens de proefperiode gratis mee. Meld je wel aan via het lesrooster.

Koffiekerels

Interview met… René en Emiel. Koffiemakers. En koffieverkopers (in spé).

Wat is dat toch: kerels en koffie?
Emiel: Koffie is alles. Een gesprekstarter, iets wat je met iedereen kan delen, een zoektocht naar perfectie en een mooi staaltje techniek. Je ziet de liefde voor koffie ook vaak terug bij sporten waar het aankomt op goed materiaal zoals schaatsers, wielrenners en klimmers.

René: Ik denk dat komt doordat er zoveel gadgets zijn en stoere machines bestaan om koffie te bereiden. Ook de hoge temperaturen, het RVS en stoom maken dat alles niet geheel zonder risico’s is, dat spreekt ons mannen aan. Wellicht is het ook een factor om het saaie kantoorwerk te compenseren.

Welke ervaring en kennis heb je al opgedaan over koffie of het bereiden ervan?
René: Toen ik klein was en de opleiding tot restaurantkok deed, besloeg de leerstof over koffie een paar bladzijden. Inmiddels heb ik een hele collectie koffieboeken staan en heb heel veel gelezen, diverse workshops gedaan en heb onlangs een 2 weken durende opleiding gedaan bij de Koffieschool in Utrecht. Daarnaast maak ik al jaren goede koffie welke ik thuis ook zelf brand. Mij ontbreekt alleen nog de routine zoals Emiel die inmiddels wel heeft.
Emiel: Mijn vrouw Nicole dronk eerst alleen thee, en als cadeau gaf ze mij ooit een espressomachine cadeau. Hier begon mijn koffiequest. Trainingen, nieuwe koffie en steeds mooiere en betere spullen. Ik heb later ook zelf workshops aan huis gegeven over het verbeteren van je koffie, ik heb koffie volapparaten gerepareerd en een website gebouwd met alle koffietentjes in de wereld.

Wat spreekt je het zo aan in het vak van barista?
Emiel: Het leuke van barista is dat je de hele tijd met koffie bezig bent, je ontmoet nieuwe mensen, komt op prachtige locaties en hebt een goede reden om je koffieuitzet te verbeteren en uit te breiden. Vooral dat je bij verschillende bedrijven op bezoek komt en een kijkje mag nemen vind ik leuk.

René: Het gastheerschap, het kunnen maken van een eigen en mooie koffie, er over kunnen praten en hen enthousiast maken over duurzame geteelde koffie zijn toch wel de dingen die mij het meest aanspreken.

Wat betekent gastvrijheid voor jullie in de rol van barista?
René: Ik heb in mijn jonge jaren als restaurant kok gewerkt, dus wel achter de schermen. Desondanks vond ik de momenten dat je interactie met je gasten had juist erg leuk. Voor mij is het van toegevoegde waarde dat ik iets kan bijdragen aan die wandeling of fietstochtje die men maakt en dan even stopt voor iets lekkers.
Emiel: Je verkoopt een beleving. Dus maak je tijd om een praatje te maken. Je hebt 30 seconden om je drankje te maken. Probeer deze tijd te gebruiken voor een praatje met de klant. Drankje klaar? Volgende klant. Even persoonlijke aandacht tussen de bedrijven door. Verstop je dus niet achter de machine of in de melkkan, maar zorg dat je dit onder de knie hebt en verder kan kijken.

Welke vaardigheden zijn volgens jullie essentieel om een goede mobiele koffieverkoper te worden?
Emiel: Passie voor je werk en je product. Er is een reden waarom je buiten staat- draag dit uit. Verder is het wel handig om je barista trainingen te doen en te snappen wat je doet. Het is ook belangrijk om te weten met hoeveel C’s , P’s en R-en je cappuccino, latte macchiato en barista schrijft.

René: Voor mij staat gastvrijheid boven aan, het begint al met het aanspreken van een gast zonder opdringerig te zijn. Je moet goed kunnen luisteren naar de wensen en wellicht is die koffie maar bijzaak en was hij of zij op zoek naar een beetje aanspraak. Daarnaast doorzettingsvermogen, om regelmatig naar dezelfde plek terug te keren om zo een vaste clientèle te verkrijgen. Oh en het is ook wel handig als je affiniteit met koffie hebt natuurlijk ;-).

Welke koffiespecialiteit vind je het meest interessant, en waarom?
René: Vooral koffiedranken met melk, die verbloemen dat er nog een beetje aan de espresso gesleuteld moet worden. Maar een espresso waar je dan probeert het beste uit je koffie te halen qua geur en smaak is wel de uitdaging.

Emiel: Qua koffiekaart ga ik voor de latte machiato waarbij je eerst de melk opschuimt en daarna de espresso tussen de melk en het schuim giet. Hier komt de techniek van de barista samen.

Qua koffiesoorten zijn er verschillende soorten koffies, iedere koffiebrander heeft wel een echte luxe variant die hoog scoort qua punten. Deze zet ik dan als filterkoffie, zodat ik niet te veel hoeft te proberen met de koffiemolen afstelling.

Jullie gaan of willen koffie gaan verkopen vanuit een mobiel verkooppunt. Wat maakt dat voor jou juist aantrekkelijk?
René: De vrijheid te gaan staan waar en wanneer in overleg met het thuisfront natuurlijk. Is ergens iets te doen en zijn er genoeg mensen te vinden, dan sluit ik aan.
Emiel: Mijn oorspronkelijke idee was ooit een eigen koffiebar te starten. Maar ik vind een mobiele koffiebar ook heel leuk. Je kan de drukke momenten opzoeken en gezelligheid brengen op plekken waar mensen samen komen bij een buurt activiteit of opening.

Welke vergunningen en regelgeving heb je nodig om een mobiele koffiebar te beginnen?
Emiel: Ik het een ventvergunning van de Gemeente Utrecht om buiten te mogen staan. Verder heb ik een HACCP training gedaan en een bijbehorend hygiëneplan gemaakt. Daarnaast heb ik nog een aansprakelijkheidsverzekering voor mijn bedrijf. Maar het belangrijkste is natuurlijk passie voor het product waardoor je vanuit eigen kracht je koffiebar vorm kan geven.

Hoe zorg je ervoor dat de kwaliteit van de koffie op een mobiele locatie hetzelfde blijft als op een vaste locatie?
René: voor mij is dat in de toekomst kijken. Het feit dat je mobiel bent maakt op zich niet zoveel uit, de machine doet het net zo goed alleen heb je te maken met de weerselementen. Staat de zon niet vol op je koffiemolen. Daarbij is ambiance natuurlijk belangrijk, een koffie smaakt toch net iets minder onder het treinstation van Leidsche rijn Centrum.

Emiel: Ik weet niet of dit wel hetzelfde moet zijn. Op een vaste locatie kan je meer investeren in apparatuur qua prijs, kwaliteit, grootte en gewicht waardoor je een betere kwaliteit zou kunnen neerzetten. Het mooie van een buitenlocatie is dat je met beperkte middelen en wisselende omstandigheden de beste koffie van dat moment kan maken. Overigens maak je al snel goede koffie voor mensen omdat zijn mijn kwaliteit niet verwachten in het park, opening of feest. Vaak is het publiek ook niet gewend aan deze kwaliteit koffie waardoor je ze al snel verrast. Mensen die speciaal een espressobar opzoeken weten wat de kwaliteit is die ze kunnen verwachten en die moet dus continue hoog zijn.

In een mobiele koffiebar heb je beperkte ruimte en faciliteiten. Welke oplossingen heb je hiervoor bedacht? (Hoe houd je de koffie vers en zorg je dat je voldoende voorraad hebt?)
René: Zodra een zak koffie geopend wordt neemt de versheid af, dus niet te veel in de hopper (dat doorzichtige ding met koffiebonen). Ik brand thuis zelf koffiebonen en die ongebrande bonen zijn bij de juiste omstandigheden heel lang houdbaar. Ik heb nog geen goede inschatting hoeveel koffie ik kan verkopen, maar 5kg is toch zo’n 250 consumpties, dat klinkt toch als veel dus eerder zal de hoeveelheid mee te nemen melk en water de beperkende factor zijn. Ik kan altijd nog een aanhanger meenemen, die mogelijkheid heeft Emiel dan weer niet.
Emiel: Koffie is een makkelijk product. Voor René, met een kilo koffie kan je al gauw 75 kopjes koffie maken. Dus met 1 kilo koffie kan je algauw een uur volcontinue vooruit. Ik zorg dat ik een maand vooruit kan met mijn voorraad. Ik heb vaak klussen van 2-3 uur dan heb ik vaak 4 kilo koffie op voorraad. Koffie blijft voor mij ongeveer 1-2 maanden vers dus met die 4 kilo kan even vooruit ook voor onverwachte vragen.
Qua melk bestel ik eens in de 4 maanden een flinke hoeveelheid zodat ik voorraad heb en niet elke week met 10 liter melk bij de supermarkt hoef te halen en te sjouwen.

René Emiel heeft een aanhanger jij kiest voor een bakfiets. Waarom geen aanhanger?
René: Eerst ging mijn voorkeur ook uit naar een aanhanger, wat mij van gedachte deed veranderen waren onder andere de kilo’s achter je aansleept, ik zag het niet zo zitten dat ik in een situatie kom waar ik moet remmen en de koffiebar doorgaat. Daarbij is de bakfiets die ik op het oog heb voorzien van een flinke laadcapaciteit en goede remmen.
Emiel: Daar wil ik graag nog op reageren. Ik houd ervan om kleine stapjes te zetten zonder al te grote investeringen. Het voordeel van een aanhanger is dat je met je bestaande fiets kan starten. Ik had niet een uitgewerkt plan maar bedacht er steeds iets bij. Dus eerst een (elektrische) auto, daar een barretje in met een koffieapparaat. Dat verplaatst naar een fietskar, toen een elektrische fiets.

Emiel je draait al een flinke tijd met ZOespresZO. Hoe ga je om met logistieke uitdagingen, zoals het vinden van een geschikte locatie en het transporteren van apparatuur?
Emiel: Als je op straat koffie wil verkopen, moet je steeds op hetzelfde moment op dezelfde locatie staan, zodat mensen aan je wennen en je mee kunnen nemen in hun standaard rondje of routine. Nu zoek ik de mensen op waar ze toch al samen komen, schaaktafels, Parkrun of de gymvereniging. Ik ben dan de leuke extra. Het helpt als iemand daar is die je uitnodigt om langs te komen, zodat je al een eerste klant hebt. Daarnaast heb ik een appgroepje waarbij ik aankondig waar ik heen ga. Soms komen mensen van heinde en verre naar me toe fietsen omdat ze toch al toe waren om even een ommetje te doen. Dit zorgt voor extra gezelligheid rondom de kar wat weer extra klandizie trekt.

Voor het transporteren van de apparatuur ben ik continue aan het zoeken naar betere opties zodat je snel kan inpakken en ter plekke snel kan starten. Zo ben je weinig overhead tijd kwijt. Ik heb nu een accu om mijn koffiemachine in de auto warm te houden als ik ergens heen ga en heb ik een nieuw karretje gebouwd om snel mijn auto in te kunnen pakken. Het zoeken naar oplossingen en deze realiseren vind ik een deel van de fun. Zo heb ik onlangs een Spa rood automaat gemaakt om limonades te mengen omdat ik klaar was met gebarsten blikjes Cola die de hele vloer onder het suikerwater zetten. Ook heb ik door Edwin en zijn broer Robbin mijn koffiekar in Lego laten ontwerpen als relatiegeschenk.

Wat zijn de beste manieren om om te gaan met weersomstandigheden en het seizoen?
Emiel: Binnen blijven.
René: Is dit een serieuze vraag? Nou goed dan. Wat Emiel doet, je assortiment aanpassen aan het weer. Seizoensgebonden dranken zoals een warme chocolademelk of een coldbrew.
Emiel: Het voordeel van een mobiele koffie kar is dat je zelf kan bepalen wanneer je op pad gaat. Tegenwoordig ga ik alleen maar als de zon schijnt ongeacht de temperatuur. De mensen zijn dan vrolijker en er zijn meer mensen buiten. Als het echt moet (voor een opdracht bijvoorbeeld) heb ik een grote parasol, tevens paraplu, en een regenhoes voor over de kar.

Hoe trek je klanten aan op wisselende plekken en bouw je een vaste klantenkring op?
René: Ik denk op vaste momenten op dezelfde plek terugkeren. Emiel kondigt ook nog eens vooraf aan waar hij te vinden is. Ik denk dat ik iets op ga zetten waar je mij via de website live kunt volgen.
Emiel: Ten eerste moet je kwaliteit leveren, zodat mensen je waarderen en je willen uitnodigen. Daarnaast heb ik dus een appgroepje en ga ik naar buiten om zelf koffie te verkopen. Hierdoor krijg ik ook naamsbekendheid en denken mensen aan me als ze voor hun bedrijf of organisatie een koffiebar nodig hebben. Tegenwoordig probeer ik wat minder eager te zijn om er op uit te gaan bij ieder zonnestraaltje omdat sommige bedrijven me toch al wel weten te vinden en ik vaak op het laatste moment gebeld wordt voor komend weekend.

Wat doe je met drukke momenten en onverwachte situaties? Denk dan aan weigerende techniek…
Emiel: Ja dat is altijd vervelend. Ik ga uit van dat er van alles kan gebeuren, maar dat je alleen niet weet wanneer. Buiten is het niet zo erg, dan stop je met je dag. Het is vervelend als je op een opdracht staat en men uitgaat van jouw koffiediensten omdat ze een evenement hebben. Ik heb een tweede koffieset om op het laatste moment te kunnen wisselen en evt nog iets op te halen. Doordat ik zelf alles gebouwd heb weet ik ook wat er mis kan gaan en hoe ik dit kan oplossen. Maar soms gaat het helemaal mis en kan je geen koffie schenken. Dan is het niet te lang mee zitten en ervan leren. Maar het blijft dan toch pijnlijk.

René: Dan bel ik Emiel of hij met zijn machine kan bijspringen! Als de machine er mee ophoudt, ja dan gaan we weer naar huis en sleutelen. Je moet wel een beetje handig zijn met de waterinstallatie, de omvormer voor de stroom en als de fietsaccu leeg is, dan is het een lange rit terug.

..en met een klant die ontevreden is over diens bestelling?
Emiel: Gewoon een nieuwe koffie maken. Meestal komen ontevreden klanten niet terug en nemen het verlies. Soms heb ik zelf al door dat het niet goed gaat, maar los ik het niet op. Het is dan jammer dat een klant hier dan last van heeft. Maar vooral in gesprek blijven.
René: Ik sta altijd open voor feedback, dus wanneer een gast ontevreden is, zal ik mijn best doen om de dienstverlening te verbeteren. Ik kan mij bijvoorbeeld voorstellen dat een gevraagd product afwijkt van wat de gast zich had voorgesteld, dus een stukje voorlichting zal dan op zijn plaats zijn. Zolang er nog bootcamptrainers zijn die barista met dubbel r schrijven, is er nog veel werk te verrichten.

..en bedankt René. Hoe ver ben je nu met het opzetten van je eigen bedrijf?
René: De eerste nog te nemen horde is een omgevingsvergunning om een fietsberging naast huis te bouwen om de bakfiets met koffie apparatuur droog te stallen. Daarna zal ik de bakfiets en espressomachine aankopen. Het ondernemingsplan is up-to-date maar is dat ooit echt af? Ik oriënteer mij nu op een training boekhouden en zal wanneer de inschrijving bij de KVK is gedaan meer met jullie delen. Ik zoek nog iets onderscheidend, zoals de aankleding van de koffiebar.

Heb je al een naam?
Rene: Jazeker! Espresso & Co.

Hoe willen jullie je verder ontwikkelen? Wat hoop je te bereiken op de lange termijn?
Emiel: Ik vind het leuk om dit naast mijn gewone werk als IT-er te doen. Het zorgt dat ik niet de hele dag achter de telefoon om laptop zit, leuke nieuwe mensen ontmoet, bij bedrijven binnen (of buiten) mag kijken en ik allerlei leuke en nieuwe ideeën krijg heb om mijn koffiekar te verbeteren. Ik zou nog wat meer opdrachten bij bedrijven willen doen, zodat ik misschien een dag in de week aan de koffie kan besteden. Dus mocht iemand nog een leuke opdracht weten….

Ondertussen krijg ik veel vragen van mensen over hoe je een mobiele koffiekar begint. Ik geeft daar altijd netjes antwoord op. Des te meer mobiele barren, des te beter de koffie.

René: Hoewel het een grote wens is om dit full time te kunnen doen, besef ik ook dat ik veel koffie moet verkopen om het inkomen van mijn huidige baan te compenseren. Ik zeg dan ook vaak dat ik part-time ondernemer ben, maar full-time vader en echtgenoot. Ik hoop dat ik dit een flink aantal jaren mag doen, ik heb geen ambitie om meerdere koffiebars te openen en al helemaal geen personeel. Ik kan mij wél voorstellen dat er wellicht een samenwerking ontstaat tussen mijzelf en Emiel….

Emiel: Het is altijd wel een beetje spannend als er hier in Leidsche Rijn een concurrent bijkomt. Maar René ik zie er naar uit om op termijn ook opdrachten samen te kunnen doen. Dat geeft weer mogelijkheden om grotere klussen aan te nemen.

TTV goes Africa

De eerste training van Training te velde was in maart 2017. Volgend jaar bestaan we dus al weer 10 jaar. En dat gaan we op een heel bijzondere manier vieren: met een trainingskamp in Iten, in Kenia. Iten is de plek waar toplopers op hoogtestage gaan ter voorbereiding op het voorseizoen. Maar ook als recreatieve hardloper kom je hier volledig aan je trekken. Je krijgt in 6 dagen de Full Kenya Experience: hardlopen door de ongerepte natuur genietend van de adembenemende uitzichten en de frisse lucht, baantrainingen en core stability trainingen door toptrainers, uitdagende hikes, Big Game spotten in de Riftvallei.
Compleet verzorgd verblijf in het High Altitude Training Center of het Kilima Resort, en je kunt onbeperkt gebruik maken van het zwembad, de sauna’s, de fitnessruimte en de atletiekbaan. Maar je gaat ook echt de Keniaanse manier van leven leren kennen. Op lokale markten, bij bewoners thuis en op lokale scholen. Heb je niet genoeg aan die ene week: geen probleem in overleg krijg je een uitgewerkt programma voor 9 of 12 dagen.

Wanneer
maart 2027. Maart is de ideale periode om in Iten te verblijven. Het is het einde van het droge seizoen en nog niet te warm (20-25°).

Informatiebijeenkomst
Dinsdag 14 april in het projecthuis van de Kersentuin, Atalantahof 11, 19.00 tot 20.00 uur

Voor bij de koffie

Het recept. Natuurlijk gaan we dit keer voor iets voor bij de koffie! Italiaanse bitterkoekjes. Dit klassieke koekje bestaat in twee varianten, een harde en een zachte versie. De harde versie staat ook wel bekend als ‘Cantuccini’ – die zijn zo hard omdat ze twee keer worden gebakken. Italianen dippen ze in hun espresso. Dat gaan wij dus niet doen. We gaan namelijk de zachte variant maken: Amaretti morbidi. Dat klinkt heel luguber maar ‘morbidi’ betekend gewoon ‘zacht’. En Ameretti (je kent vast ook wel de likeur) ‘een beetje bitter’. Lijkt verdacht veel op de welbekende Hollandse bitterkoekjes, knapperig van buiten en lekker taaiig van binnen, maar dan met net een andere smaakbeleving.

Dit recept is een bewerking van dat van Rutger van Heel Holland bakt. Nóg eenvoudiger maar zeker zo lekker.

Ingrediënten
225 gr amandelmeel
200 gr suiker
snuf zout
1 tl (5ml) amandelessence
zest van één citroen
150 gr poedersuiker

Bereiding
Bekleed een bakplaat met bakpapier. Borstel de (biologische) citroen goed af, spoel schoon, en rasp de schil (het sap gebruik je niet).

Verwarm de oven voor op 190 °C.

Doe de eiwitten en het zout in een vetvrije kom, en klop de eiwitten op. Meng vervolgens het amandelmeel, de suiker, het zest en het amandelextract erdoor. Meng alles tot een stevige massa.

Verdeel het deeg in tweeën. Rol beide helften in de poedersuiker tot een rol. Snijd elke rol in 16 stukjes. Vorm er bolletjes van en rol deze nog een keer door de poedersuiker. Leg de bolletjes op de bakplaat en druk ze iets plat.

Bak de koekjes 12-16 minuten en haal ze direct na het bakken uit de oven om te voorkomen dat de koekjes te ver worden doorgebakken. Heel Holland Bakt dus vanaf 12 minuten door het venster van de oven blijven staren. Doe heel TTV ondertussen wat squats en lunges. Als de koekjes donker gaan kleuren onmiddellijk eruit halen.

Buon appetito!

Bootcampen bij Training te velde

Edwin — Sun, 28 Sep 2025 10:34:00 +0000

Alles is bootcamp

Bootcamp, het is een beetje een containerbegrip geworden. Bootcampen is een verzamelnaam geworden voor buiten trainen in een groep. Laat ik voorop stellen dat ik elke vorm van bewegen toejuich, en vooral als dat buiten is. Maar er is een verschil tussen bewegen en bewegen en wat je met een groep doet. Bij Training te velde geven we hier op geheel eigen-wijze invulling aan. In deze blog zal ik proberen uit te leggen hoe.

Bij training te velde train je in een groep. Of in goed Nederlands een “small groep” want bij Training te velde train je altijd in kleine groepen. In feite krijg je bij Training te velde een personal trainer– alleen dan tegen een fractie van de kosten van een echte PT-er.

Trainen in een groep

Groepsdruk wordt vaak negatief uitgelegd, ik wil vooral de positieve kant benadrukken van trainen in een groep. Iedereen traint op zijn eigen manier maar hoe dan ook, trainen in een groep beïnvloedt de manier hoe je zelf traint. In de eerste plaats, heel basaal, de groep kan net die stok achter de deur zijn dát je überhaupt in beweging komt. Je hebt een drukke dag achter de rug, eigenlijk moet je nog van alles voorbereiden voor dat belangrijke overleg en je kinderen vragen continue om aandacht. Het is dan de gemakkelijkste weg om niet te gaan sporten. Of, positief geformuleerd: jezelf de kans te geven om lekker aan jezelf te werken.
Het leuke van trainen in een groep is dat je je kunt je optrekken aan de anderen. Als je iets moeilijk vind motiveert het om te zien dat het bij je trainingsmaatjes ook niet vanzelf gaat. Dat motiveert je om toch door te zetten. En dan ontdek je dat je het wél kan en merk je dat je echt vooruit gaat.
Een ander voordeel van trainen in een groep is dat je kunt zien hoe anderen het doen. In een groep kun je elkaar letterlijk elkaar een spiegel voorhouden. Door anderen te zien sporten leer je ook veel over hoe je zelf beweegt. Anderen zien bewegen helpt je dus om zelf beter te gaan bewegen.
Last but not least, het sociale aspect. Sporten in het gezelschap van andere sporters, samen die inspanning doen, is gewoon heel erg leuk. Lol hebben in wat je doet en dat plezier delen met anderen zorgt voor een positief gevoel en versterkt je motivatie om door te gaan met sporten.

Bootcampen bij Training te velde

Trainingen bij Training te velde zijn normale trainingen voor normale mensen. Dat klinkt heel saai maar zo is het absoluut niet bedoeld. Vraag het aan de sporters van Training te velde saai zijn de trainingen zeker niet en elke training is anders. Voor welke bootcamptraining je ook kiest bij Training te velde, het is altijd gericht op beter en makkelijker bewegen – op een manier waar je echt wat aan hebt in het dagelijkse leven. Je gaat werken aan het verbeteren van het spieruithoudingsvermogen en aan het verbeteren van je duuruithoudingsvermogen. Want daar heb je echt wat aan in de dagelijkse praktijk. Spieruithoudingsvermogen? Duuruithoudingsvermogen? Wat is dat nu weer?

Spieruithoudingsvermogen

Spieruithoudingsvermogen is het vermogen om gedurende langere tijd achtereen een spier(groep) in te spannen. Het is dus een soort conditietraining voor de spieren. Niet al te zwar oefeningen die je veel herhaalt. In het dagelijkse leven zijn dit de bewegingen die je het meeste doet. Daarnaast is het goed om voor het onderhoud van je spieren oefeningen te doen die gericht zijn op het verbeteren van de bewegingen waar het menselijk lichaam primair voor is ontworpen: lopen, springen, hurken, duwen, trekken, stoten en draaien. Het zijn samengestelde bewegingen waarbij je zonder na te denken meerdere spiergroepen traint. De ‘Primal moves’. Het stomme is, we doen ze bijna niet meer. We bewegen veel te eenzijdig het grootste gedeelte van de dag zitten we achter een scherm of een autostuur of liggen op de bank. Terwijl we evolutionair gebouwd zijn om te bewegen! Omdat het zulke herkenbare bewegingen zijn is het niet ingewikkeld en vooral leuk om te doen. Maar vergis je niet: ook een lichte oefening wordt zwaar als je hem maar vaak genoeg herhaald of als je er een element aan toevoegt zoals je evenwicht bewaren. Je mobiliteit (zeg maar je lenigheid) is grotendeels erfelijk bepaald maar je stabiliteit, daar kun je goed aan werken. En als je daar nú aan begint voorkomt dat veel ellende als je echt oud begint te worden. Oefening baart kunst ik ben altijd weer verrast hoe goed mijn trouwe sporters het doen ten opzichte van nieuwe, soms goed getrainde, sporters. Vaak blijkt dat die toch te eenzijdig getraind zijn.

Duuruithoudingsvermogen

Duuruithoudingsvermogen is het vermogen om gedurende langere tijd achtereen een inspanning vol te houden. Je aerobe capaciteit (je zuurstofsysteem). Dit wordt in de volksmond “conditie” genoemd. Want een ding weet je zeker: als je gaat bootcampen bij Training te velde ga je hardlopen. Dat hoeft echt niet hard te gaan en soms is het niet meer dan een welkome break tussen de krachtoefeningen. Maar soms doe je een langer loopstuk of loop je meerdere korte intensievere stukken met korte pauzes achter elkaar (intervaltraining). Waarmee we ons echt onderscheiden van de andere bootcampaanbieders is dat we ook in de trainingen werken aan je looptechniek. Het accent ligt hierbij vooral op het efficiënt leren lopen. Daar heeft iedereen wat aan, ook als je geen fanatieke hardloper bent.

Bootcamp proeftraining

Wil je een keer vrijblijvend en kostenloos meedoen? Meld je dan aan voor een proefles.

Heb je vragen? Neem contact met mij op via email, telefoon (06 – 11 333 719) of het contactformulier. Ik beantwoord je vraag graag, je zit nergens aan vast.

Mijn eerste marathon

Edwin — Mon, 22 Sep 2025 21:34:41 +0000

Door Heerko Koops

Het is 28 september 2020, mijn 36^e verjaardag. Ik app naar de familie “ik heb me gisteren in een vlaag van verstandsverbijstering aangemeld voor de marathon van Berlijn. Over een precies een jaar, dus moet haalbaar zijn”. Op dat moment loop ik na jaren niet te hebben gesport ongeveer drie keer in de week hetzelfde rondje van 10 kilometer. Het is tijd voor een sportieve uitdaging!

Op weg naar de marathon

In het dagelijks leven ben ik bestuursadviseur bij Rijkswaterstaat (Den Haag) en woon ik in Leidsche Rijn met mijn vrouw en 2 kinderen (6 en 9). Mijn werk doe ik voornamelijk achter de computer. Door het thuiswerken bespaar ik veel reistijd maar voel ik me ook opgesloten. Een goede reden om meer te bewegen. En er kunnen ook nog wel een paar kilootjes af. Na de eerste maanden in coronatijd vooral veel te hebben gewandeld (10.000 stappen per dag) pak ik het hardlopen weer op. Ik weet dat ik het voorzichtig aan moet pakken. Ik heb snel last van mijn knie: een zogenaamde ‘runners knee ’ die ik tien jaar geleden heb opgelopen met voetballen en hardlopen. Telkens als ik mijn knie te zwaar belast, komt de pijn terug. Ik heb voor de marathon van Berlijn gekozen om meerdere redenen: het is een sfeervolle marathon, een najaarsmarathon biedt veel voorbereidingstijd, het is een vlak parcours en ik had de hoop dat corona in de herfst van ’21 hopelijk wel beteugeld zou zijn. Nadat mij ik heb opgegeven, vind ik Training Te Velde via Google en stuur hem een mail: wil je helpen met het maken van een schema en mij begeleiden op weg naar Berlijn? Op een koude dag in januari 2021 spreken we als intake af op het Lint. Kort daarop ontvang ik een persoonlijk schema vol met afkortingen en jargon die ik me eigen moet maken. Het schema is gebaseerd op mijn doel om de marathon onder de 4 uur uit te lopen. Ik krijg er zin in!

Logboek

Edwin heeft me gevraagd mijn progressie bij houden in een logboek en dat doe ik consequent. Iedere training leg ik vast hoe zwaar het was het en welk effect de training heeft. Ik maak er mooie tabellen van in Excel en zie het aantal kilometers gestaag oplopen naar 50 kilometer per week. Na 10 maanden training geeft het logboek een geweldige terugblik van hoogte- en dieptepunten. Bijvoorbeeld: de valse start met beginnen met kniepijn in de eerste week, die keer dat ik verkeerd afsloeg en daardoor onbedoeld mijn eerste halve marathon liep (februari), de blijdschap om mijn nieuwe horloge met GPS, al die keren dat mijn benen na afloop stijfjes, stram, pijnlijk of vermoeid aanvoelden, de trots die ik voel na lange afstanden of hoge tempo’s, de tegenzin die ik telkens voel bij de core and stability trainingen, de motivatie die ik haal uit virtuele wedstrijden en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik noteer in die 10 maanden gevoelsomschrijvingen als ‘super gedaan’, ‘heel lekker!’, ‘prima!’ maar ook wel eens: ‘balen’ of ‘zeer gefrustreerd’ – als het niet zo ging als ik wilde. Maar ik ga vooruit. Het is leuk om te merken hoe het hardlopen langzamerhand steeds verder en gemakkelijker gaat.

Raceday!

De eerste helft

Na een kleine tien maanden voorbereiding en trouw het schema te hebben gevolgd sta ik in het startvak in Berlijn, met 42,195 km voor me. Ik kan niet wachten, net als alle duizenden mensen voor en achter mij. Iedereen is uitgelaten dat het weer kan. Ik denk terug aan de 1200 kilometers aan voorbereiding. Ik voel me klaar om mijn eerste marathon te lopen. Het startschot! Ik vertrek en in de eerste 21 kilometer merk ik hoeveel ik in het afgelopen jaar vooruit ben gegaan. Wat gaat dit lekker! En wat tof om het publiek zo enthousiast te zien. Ik deel high fives uit met kinderen in het publiek. Ondanks de warmte gaat het lopen heel soepel. Dat is niet voor iedereen zo: ik zie ook ambulances aan en af rijden om oververhitte lopers op te vangen. Ik praat hardop tegen mezelf dat ik rustiger moet lopen maar het is moeilijk om mij niet laten meeslepen door het enthousiaste publiek en al die andere lopers. Hier heb ik voor getraind! Het lopen gaat in deze omstandigheden bijna vanzelf. Ik zweef over het asfalt. Alle rondes gaan sneller dan de 5 minuut 40 per kilometer die ik moet lopen. Halverwege loop ik 5 minuten voor op schema. Ik voel me verplicht aan de mensen langs de kant en aan het thuisfront om alles te geven.

De tweede helft

Ik dwing mezelf om echt rustiger aan te doen. Ik mag van mezelf even een stukje wandelen en ik wil expres langzamer lopen. Ook al gaat het zo makkelijk, ik ben bang dat ik straks de man met de hamer tegenkom. Maar het lukt mezelf amper om af te remmen. Toch word ik ertoe gedwongen. Wat ik nog nooit heb gevoeld tijdens mijn trainingen, voel ik nu: kramp in mijn linkerkuit. Au! Het schiet er af en toe in. De pijn is heel venijnig. Ik probeer er geen aandacht te schenken. Even strekken, doorzetten en focussen op het publiek, de muziek langs de kant, het lekkere weer, de goede sfeer. Wat me ondertussen meer zorgen baart: ik voel langzamerhand weer pijn ontstaan in mijn linkerknie, mijn zwakke plek. Dit zal me toch niet gebeuren! Hopelijk ben ik eerder gefinisht dan dat mijn knie niet meer wil. Inmiddels zitten we bij kilometer 30: het ging de laatste kilometers íets trager maar we lopen nog steeds vóór op schema. Het is hopen tegen beter weten in. Hoe dichter bij de finish, hoe meer pijn ik heb. Vanaf kilometer 35 kán ik niet meer en moet ik hardlopen afwisselen met wandelen. Langs de kant staan rijen mensen, ik kan het toch niet maken om te wandelen? De aanmoedigingen werken als doping, toeschouwers roepen af en toe mijn naam. Het doel van 4 uur is inmiddels niet meer haalbaar maar ik weet: hoe dan ook, ik zál finishen. De tijd kan me inmiddels gestolen worden! Als het moet, dan tóch maar wandelend.

Finish

De laatste kilometers door het centrum van Berlijn staan mensen rijen dik. Ik besef dat het echt bijzonder is om dit doen. Ze staan er ook voor mij! Ik verbijt de pijn en zie de kilometers wegtikken. Naar de Brandenburger Tor en dan nog tweehonderd meter. 4 uur en 14 minuten na de start sta ik met mijn medaille om mijn nek. Het was niet gemakkelijk maar ik heb het gered! Ik voel kramp in mijn benen, pijn in mijn knie. Direct na de finish baal ik daar eerlijk gezegd wel een beetje van. Qua uithoudingsvermogen en qua snelheid zat er veel meer in. Maar de trots en voldoening overheerst dat het gelukt is. Wat een ervaring om zo door Berlijn te hardlopen!

Hoe loop je een eerste marathon

Terugkijkend was het schema van Edwin precies goed. De belasting werd geleidelijk aan opgebouwd, er zat variatie in en ik merkte bij mezelf al snel hoeveel ik er vooruit ging. Iedere 8 weken had ik via de mail of Whatsapp contact met Edwin over mijn voortgang aan de hand van het logboek. Het fijne van een ’trainer op afstand’ is dat ik op mijn eigen moment kon trainen, terwijl ik wel tips aan Edwin kan vragen. Maar het moet je wel liggen. Het vereist sowieso discipline. Edwin is altijd bereid om even te helpen maar met een trainer op afstand moet je ook veel zelf uitzoeken. Je weet bovendien niet altijd zeker of je alle oefeningen goed uitvoert. En: als dingen in je techniek niet goed zitten, dan wordt dit met een trainer op afstand niet beter. Daar loop ik nu tegenaan met mijn knie.

De volgende marathon

Al vóór Berlijn stond voor mij vast dat dit absoluut niet mijn enige marathon zou zijn. Inmiddels heeft Edwin een nieuw schema gemaakt en train ik voor de marathon van Utrecht in april 2022. Doel? Pijnvrij uitlopen – de goede tijd volgt dan vanzelf. Daarvoor gaan we nu samen gericht aan de slag met mijn looptechniek. Via Edwin is ook de hulp van een fysio ingeschakeld. Samen gaan ze me begeleiden naar mijn volgende marathon. super!

Naschrift van de looptrainer

Logboek

Inmiddels heb ik al voor flink wat mensen een trainingsschema gemaakt op weg naar hun (halve)marathon of ultratrail. Wat bijzonder was aan dit traject was de nauwgezetheid waarmee Heerko het logboek bijhield. The proof of the Pudding is in the Eating. Je maakt een schema op aannames, het kán niet zo zijn dat het 100% klopt. Dit logboek las -voor een looptrainer dan- als een spannend jongensboek. De feedback van Heerko gaf me een schat aan informatie of het schema deed wat het moest doen en zo niet waar ik het dan moest aanpassen. We hebben het schema wel een aantal keren op accenten aangepast maar in de basis klopte het. Zonder de tegenstribbelende knie had Heerko de marathon onder de 4 uur gelopen, daar ben ik van overtuigd. Dat is geen wishfull thinking dat is gebaseerd op praktijkervaring.

Blessure

Waren de knieklachten te voorkomen geweest? Je voorbereiden op een marathon betekent constant de balans zoeken tussen de belasting (de trainingsarbeid die je doet) en de belastbaarheid (wat je lichaam aankan). Als je de belasting niet verhoogt gaat de belastbaarheid niet omhoog (Overload principe). Als het aan Heerko had gelegen had hij in het laatste blok meer kilometers gemaakt, als het aan Edwin had gelegen minder. Zelfs achteraf kun je niet vaststellen welke aanpak de juiste was geweest. Het kan overbelasting zijn geweest en/of een onregelmatigheid in het looppatroon. Wat ik hiervan geleerd heb is dat je dit soort langdurige trajecten eigenlijk niet kunt doen zonder fysiek contact met je sporter. De laatste kilometers werden nu een lijdensweg en dat had ik Heerko graag bespaard. Was het verstandig om door te lopen? Natuurlijk niet. Sportverdwazing? Denk het niet. Iemand die zich zo gedegen heeft voorbereid maakt een weloverwogen keuze. En als ik in Heerko’s schoenen had gestaan had ik hetzelfde gedaan. Sterker nog: dat heb ik gedaan, meerdere keren. En geloof me, als jullie op dat moment in die setting voor die keuze hadden gestaan hadden jullie het waarschijnlijk ook gedaan. Hier heb je het voor gedaan. Je verbijt de pijn. En je gaat door.

42 kilometer lopen blijft 42 kilometer

De grens opzoeken en er over heen gaan, ik wil het hier niet mee goed praten (het is namelijk écht stom op zijn minst ben je langer aan het herstellen) maar het overwinnen van moeilijke momenten, in de voorbereiding en tijdens de wedstrijd, is voor mij onlosmakelijk verbonden met de marathon, en geeft- en ik denk dat de meeste marathonlopers dat beamen- diepgang aan je prestatie. Maar je bent nu gewaarschuwd. Een marathon mag je nooit onderschatten. Ook niet als je goed getraind bent.

Waarom zou ik met compressiesokken gaan lopen?

Edwin — Wed, 13 Jan 2021 11:46:28 +0000

Iedereen die niet morbide obees is kan het en 2,4 miljoen Nederlanders doen het ook met enige regelmaat: hardlopen. Dat is niet zo vreemd want er is geen laagdrempeliger sport dan hardlopen. Maar let op de eerste blog die ik heb geschreven ging over hardloopblessures, en dat was niet voor niets. Want hardlopen is niet alleen heel laagdrempelig en leuk om te doen, het is ook een zeer belastende en daardoor blessuregevoelige sport. Ja door de hoge stootbelasting krijg je er sterkere botten van (echt!) maar hardlopen is een aanslag voor je spieren en vooral voor de gewrichten, pezen, banden en aanhechtingen.

De meeste blessures en klachten ontstaan in en rond de kuit, bij de achillespees of op/aan het scheenbeen. Heb je dat dan zou je baat kunnen hebben bij een hulpmiddel dat je steeds meer ziet tijdens hardloopwedstrijden: compressiekousen. Althans dat claimen de fabrikanten. In deze blog ga ik in op de zin en onzin van het dragen van compressiekousen. Is dit weer de zoveelste commercieel gedreven rage of werken ze echt?

Wat zijn compressiekousen

Compressiekousen of compressiesokken zijn in principe hetzelfde als de steunkousen die worden gebruikt door oudere mensen of mensen met een trombose. De functie is het geven van druk (compressie). Door de compressie wordt de bloedcirculatie verbeterd.
Grofweg zijn er twee typen compressiekousen: een volledige compressiekous, met voet (sok), of een compressiekous zonder voet (“tubes” of “sleeves”). Daarnaast zijn er tegenwoordig compressiekousen te krijgen die speciaal zijn ontwikkeld om ná het sporten aan te trekken. Niet iedereen vindt het namelijk even prettig om te gaan hardlopen met lange strakke kousen. Heeft dat dan nog zin? Ja. Ook als je ze tijdens de wedstrijd draagt, voor het herstelbevorderende effect zul je ze nog geruime tijd na de inspanning moeten blijven dragen. Je kunt ze dus ook nog (direct) na de training of wedstrijd aantrekken.

Welk effect heeft een compressiekous?

Laten we wat dieper ingaan op de werking van compressiekousen. Compressiekousen stimuleren dus de doorbloeding van de spieren maar geven daarnaast ook extra stabiliteit aan de kuit en de achillespees.

Betere doorbloeding

De hogere druk op de spieren zorgt ervoor dat de spieren minder makkelijk kort worden en verrommelen waardoor de afvalstoffen beter kunnen worden vervoerd. En een betere afvoer van de afvalstoffen zorgt ervoor dat het bloed beter en sneller door het lichaam kan stromen. De spieren worden sneller voorzien van verse zuurstof. Hierdoor zal je sneller herstellen van je training of wedstrijd. Dat is niet alleen de theorie maar ook uit verschillende onderzoeken bewezen.

betere stabiliteit

Compressiekousen zitten strak om de kuit en achillespees, daardoor zal de kuit minder gaan schudden tijdens het hardlopen. Dat is met name relevant voor hardlopers met flinke kuitspieren. Tijdens de voetlanding in de loopbeweging zorgen de kousen ervoor dat er minder zijwaartse (laterale) trillingen in de relatief zware kuitspieren komen. Hierdoor ontstaan er minder trekkrachten aan het scheenbeenvlies en de achillespezen. Minder trilbelasting dus.
Daarnaast heeft het een reducerend effect op de schokbelasting. De kuit blijft door de compressie namelijk compacter en solider waardoor de schok bij de voetlanding wordt gereduceerd. Dit schokdempende effect zorgt ervoor dat er minder spierschade zal optreden.

Samengevat: compressiekousen hebben een positief effect op het herstel. En hebben daardoor een indirect positief effect op je loopprestaties. Immers, als je beter en sneller kunt herstellen kun je de volgende training of wedstrijd gemakkelijker verteren.

Compressiesokken en blessures

O.k. sneller herstellen dus maar kun je met compressiekousen ook blessures voorkomen of sneller herstellen van een blessure? Als je de sites van de grote compressiesokkenmerken (ik noem er een paar: Herzog, Compresssport, CEP, STOX) mag geloven wél.

Laten we met het eerste beginnen: kun je blessures voorkomen door het gebruik van compressiekousen? Je zou dat denken omdat ze meer steun geven dus minder kans op doorzwikken maar hier is geen wetenschappelijk bewijs voor. Zowel bij militairen als bij “gewone” sporters is onderzoek gedaan naar blessurepreventie door het gebruik van compressiekousen. Er is in geen enkele studie aangetoond dat door het dragen van compressiesokken blessures voorkomen hadden kunnen worden.

Er is ook weinig tot geen bewijs dat sporters met een blessure sneller herstellen door het gebruik van compressiekousen. Toch kan het gebruik van compressiesokken bij bepaalde blessures of klachten wel een positief effect hebben op het herstelproces. Het is vooral een gevoelskwestie – maar dat wil niet zeggen dat het daardoor geen effect heeft! De achterliggende gedachte is: als iets fijn vindt ben je eerder geneigd het te gaan gebruiken. Het dragen van compressiekousen wordt echter niet bij elke onderbeenaandoening als prettig ervaren. Lopers met het Mediaal Tibiaal Stresssyndroom (MTSS) beter bekend als shin splints of lopers met het logesyndroom (scheenbeenvliesontsteking) over het algemeen niet, sporters met achillespees- en kuitklachten juist wél. Door het dragen van compressiesokken zullen ze gemakkelijker en sneller weer gaan hardlopen. Waardoor ze sneller herstellen.

Trailrunners houden van compressie

Wat mij opvalt is dat compressiekousen vooral populair zijn bij trailrunners. Bij trailevenementen, zeker bij de langere, draagt het merendeel van de deelnemers tubes of compressiekousen. En dat begrijp ik ook wel. Bij trails ben je uren onderweg, het klimmen en dalen en de wisselende, ongelijke ondergrond vraagt heel van je lichaam. Je voeten en kuiten gaan hoe dan ook opzwellen maar als je dat enigszins kunt beperken door het dragen van strakke sokken dan is dat alleen al een reden om ze te dragen. En dat compressiesokken daarbij helpen, dat wordt toch wel breed gedragen.

Daarnaast zijn er nog een aantal wat trivialere redenen. Als je door enkelhoog nat gras loopt of tussen de duindoorns ben je blij dat je enkels beschermd zijn.
En last but not least, ze houden je kwetsbare schenen en achillespezen warm. Hoge sokken zijn fijn als je net als ik niet zo van de driekwart tights bent (als het koud is draag ik vaak een compressiebroek onder mijn running short; in combinatie met compressiesokken zijn mijn benen dan toch grotendeels bedekt. Is het superkoud dan smeer ik vaseline op mijn knieën.) Dit is tegelijkertijd juist een reden om ze níet te dragen als het heel erg warm is.

Edwin, wat vind je er eigenlijk zelf van?

Hoewel ik probeer een neutraal standpunt in te nemen geef ik vast toe dat ik ze zelf veel draag, eigenlijk standaard bij langere wedstrijden (halve marathons en langer) en zeker bij trails. Voor de mooi ga ik zeker niet (ik zie niet een-twee-drie de “coolness” van het dragen van kleurrijke “voetbalsokken”, en het is altijd weer een gevecht om ze aan te trekken) maar ik denk dat ik er baat bij heb. En baat het niet dan schaadt het niet. Nou ja alleen in mijn portemonnee dan.

De belangrijkste reden dat ik ze draag is dat ik als looptrainer structureel te weinig hersteltijd heb na mijn wedstrijden. Nu de jaren beginnen te tellen merk ik dat ik een steeds langere hersteltijd nodig heb terwijl ik toch in sommige wedstrijden nog graag wil testen of ik nog een beetje meedoe. Hoewel de wetenschappelijke onderbouwing dun is heb ik het idee dat ik minder last heb van mijn kuiten en achillespezen. Maar alleen al het feit dat ik geloof dat ik dénk dat het werkt maakt dat het voor mij werkt. Om het echt te kunnen meten zou ik weer eens een tijdje geen compressiesokken moeten dragen tijdens wedstrijden – en dat durf ik dus niet meer aan. Wat dat betreft ben ik net zo bijgelovig als een wielrenner.

Kousen of tubes?

Ik heb zowel kousen als tubes in de kast liggen maar gebruik in de praktijk vooral de tubes. Heel simpel, ik kan daarmee nog steeds op mijn favoriete hardloopsokken blijven lopen, en mijn sokken aanpassen aan de schoenen of de weersomstandigheden. Daarnaast heb ik het idee dat tubes beter aansluiten op mijn kuiten dan volledige compressiekousen. De meeste compressiekousen bestel je op de voetmaat, tubes kun je laten aanmeten op je kuitomvang. Dat past dus gewoon beter. En compressiekousen moeten goed aangesloten zitten anders heeft het geen zin om ze te dragen.

Conclusie

Helpen compressiesokken tegen spierpijn? Tijdens het hardlopen: enigszins. De compressie zorgt voor een vermindering van trillingen naar de kuit en het onderbeen. Maar dit valt in het niet bij het dragen van de schoenen met goede demping. En een verbetering van de looptechniek.

Kun je blessures voorkomen door het gebruik van compressiekousen? Hier is geen enkel wetenschappelijk bewijs voor. Wel kan het bij bepaalde blessures helpen bij het sneller herstellen. Simpelweg omdat je geneigd bent sneller te beginnen met je herstelprogramma.
Heeft het dan geen zin om compressiekousen te dragen? Zeker wel! Wat klip en klaar bewezen is dat compressie voor een sneller herstel zorgt na een inspanning, zelfs als je ze aantrekt ná de training of wedstrijd. En dat is de meeste lopers heel wat waard.

Wil je advies of heb je een vraag?

Neem gratis en vrijblijvend contact met mij op via email, telefoon (06 – 11 333 719) of het contactformulier. Ik beantwoord je vraag graag, je zit nergens aan vast.

Not a Natural Born Runner

Edwin — Mon, 22 Jun 2020 20:44:13 +0000

Oorspronkelijk bericht ——–Van: Milo Datum: 24-11-19 15:35 (GMT+01:00) Aan: Edwin Onderwerp: Re: Je hebt een contactbericht ontvangen van Milo!

Hallo,
Ik wil mij voorbereiden op de defensie selectie/keuring voor een functie bij de Koninklijke Marechaussee. Deze zal waarschijnlijk rond februari/maart 2020 gaan plaatsvinden. Is het mogelijk om hiervoor een persoonlijk traject te volgen en kan ik eventueel een proefles volgen om te zien of het klikt en bevalt?
Met vriendelijke groeten van je website!

Van: Edwin Edwin@trainingtevelde.nl LINK Edwin@trainingtevelde.nl
Verzonden: zondag 24 november 2019 12:02
Aan: t…….com
Onderwerp: Re: Je hebt een contactbericht ontvangen van Milo!
Hallo Milo,
Dat kan. Vergelijkbare maatwerktrajecten heb ik eerder gedaan. Proeflessen doe ik alleen met groepstrainingen. We kunnen wél een losse training afspreken. 1:1 dus. Ik kan dan inschatten waar je nu staat en hoe we een eventueel begeleidingstraject kunnen inrichten.

Vriendelijke groet, Edwin

Woensdag 27 november Castellum Hoge Woerd
Dat moet ‘m zijn, een lange slungel met een hoody. Onwennige kennismaking. Het gesprek komt moeizaam op gang. Er komt gewoon niet zo veel uit. Even schakelen voor mij, de meeste van mijn sporters zijn extravert dit is gewoon een heel introverte jongen. Rustig en serieus.
Wat doe je aan sport? Twee keer per week baantjes trekken in het zwembad. Zo nu en dan beetje fitnessen. Heeft geen loopervaring, tot zijn 16e op laag niveau gevoetbald. Wat moet je lopen op de Coopertest? 2400 meter. 2400 meter in 12 minuten, dat lijkt een haalbare afstand voor een gezonde kerel van 19. Want er staat wel wat. 1.90m kilootje of 85 goed geproportioneerd, mooie kop erop. Zal het goed doen in uniform. “Ga maar gewoon lopen we zien wel hoe het gaat”. We lopen richting Het Lint. Na drie passen heb ik het al gezien. Dit is geen hardloper. Grote, trage passen, schouders slingeren heen en weer. Vrijwel vanaf het begin een zware ademhaling. En hard gaat het niet. Hij houdt het 6 minuten vol. We wandelen rustig verder. Ik kijk op mijn horloge. Iets meer dan 800m. Hij moet dus 2x zo lang en 3x zo ver gaan lopen. Wanneer is die test? Maart. Snelle rekensom in mijn hoofd- december, januari, februari – drie maanden. De fysieke test van Defensie is niet alleen hardlopen je moet ook nog met zware gewichten gaan slepen en marsen met een bepakking. Dat moet ik dus nog meenemen in het trainingsschema. Maar ik weet nu al dat de Coopertest de grootste uitdaging gaat worden. 12 weken het zou moeten kunnen maar dan is er geen enkele marge er mag echt helemaal niets mis gaan onderweg. Maar deze jongen… hij heeft wel iets. Ik vind het een prettig ventje om mee te werken. Dat speelt zeker mee bij mij een personal training traject, het vraagt heel veel van de sporter en de begeleider dan is het wel zo fijn dat je elkaar een beetje ligt. Ik geef aan dit ik het wel wil proberen maar dat een voorwaarde is dat ik het hele traject goed met zijn ouders doorspreek. Want ik heb het gevoel dat dit vooral een idee van zijn ouders is en niet van Milo zelf.

’s avonds wordt ik gebeld door de vader van Milo. Een politieman dat schept al gelijk een band. Het is een open en prettig gesprek, we begrijpen elkaar. Ik leg hem uit dat het een intensief traject gaat worden dat heel veel van Milo gaat vragen en dan ik geen garantie op succes kan geven. Maar dat ik volkomen eerlijk zal zijn als ik denk dat het er niet in zit. Ik ga het niet nodeloos rekken. Aan het einde van elke maand komt er een go/ no go gesprek.
Ik spreek uit hoe ik het traject voor me zie. Milo moet echt aan de bak het wordt een fulltime trainingsprogramma. Zwemmen laten we erin dat is een prima aanvulling op het hardlopen, dit is wat hij leuk vindt en je kunt hier ook heel goed je conditie mee opbouwen, zonder de stootbelasting van het hardlopen. Maar dan moet er wel echt wat gaan gebeuren in het water. Één training rustig baantjes trekken o.k. maar de tweede zwemtraining wordt flink doorzwemmen. Daarnaast drie krachttrainingen: een coretraining, een personal training en een groepstraining: de Conditie & Kracht Plusgroep op de dinsdag. De coretraining is de vaste set waarmee ik de Conditie & Krachttrainingen afsluit. Dat mag hij thuis zelf doen. Met de personal training kan ik in alle rust heel gericht gaan werken aan het verbeteren van de grondmotorische vaardigheden; op basis van het “loopplaatje” verwacht ik dat er hier nog veel winst uit valt te halen. Gemakkelijker bewegen, daar heb je baat bij, in alles. Ook de groepstraining is een heel bewuste keuze. Het is goed voor zijn ontwikkeling om in een groep te werken, dat zal hij bij de Kmar ook moeten doen. Maar het is vooral leuk en motiverend om in een groep te trainen.

En er moet natuurlijk ook hardgelopen worden. Dat wordt “maar” twee keer: een langzame duurloop en een snelheidstraining. Meer lopen met iemand zonder loopachtergrond is vragen om blessures. En zelfs dit is riskant voor een loper als Milo hij zal echt heel snel veel netter moeten gaan lopen. Het accent zal daarom in het begin vooral liggen op het verbeteren van de looptechniek.

Ik krijg een akkoord om dit uit te gaan werken. Ook voor mij is dit best spannend ik ga Milo drie maanden lang vier keer in de week zien, zo intensief heb ik nog nooit iemand begeleid.

Maandag 2 december Castellum Café
Intakegesprek met Milo. We nemen in alle rust het schema door. Wat zijn het voor trainingen, hoe voer je die uit, waarom herstel zo belangrijk is, wat en wanneer eet je, het bijhouden van een trainingslogboek. Dat gaat nogal ver het komt aardig in de buurt van een leefstijlprogramma maar dat is nodig als je kijkt waar hij nu staat en waar hij in relatief korte tijd naartoe moet. Het is belangrijk dat hij het snapt, zich er in herkent en zich eraan committeert.

Donderdag 5 december UVV
Eerste opnames loopbeweging. Dat heb ik echt nodig om Milo gericht te kunnen begeleiden. De rest van de training wisselen we stukjes hardlopen af met wandelen. Ik geef hem steeds een richtpunt mee. “Tot de paaltjes”. “Maak de minuut vol”. “in ieder geval tot het hek”. Hij loopt voorbij het hek. Hard gaat het niet maar er zit meer pit in dan ik dacht. Deze jongen wil er echt wel voor gaan.

Donderdag 9 januari Park de Hoge Weide
Eerste Coopertest. Waarom hebben we hier afgesproken de echte Coopertest zal gaan plaatsvinden op een atletiekbaan. Je loopt dus rondes van 400 meter. Het rondje om de schommelheuvel in Park de Hoge Weide is 397 meter. Dat weet ik omdat ik het met een loopwieltje heb uitgemeten. Deze test komt veel te snel we zijn nog maar goed en wel op weg. Heb Milo erop voorbereid: je gaat het niet halen. Daar gaat het ook niet om, het is een eerste kennismaking; het idee is dat we de Coopertest in zijn “sportgeheugen” gaan zetten. 400 meters in 12 minuten, dat is 6 rondes lopen, elke ronde in 2 minuten. Kijk maar hoe ver je komt. Ik haas Milo een rondje om hem te laten ervaren hoe hard 2 minuten per ronde is. Loop hem in 1:45 veel te hard valt niet mee om beneden mijn natuurlijke loopsnelheid te lopen. 2 minuten over de 400 dat is een pace van 5:00 dat zal ongeveer mijn marathonsnelheid zijn.
Nu mag Milo zelf. De eerste ronde gaat in 1:50. Dat doet hij beter dan de coach! Mooi dan weet hij nu hoe hard dat is, en dat hij dat gewoon kan. De tweede ronde is al ver boven de 2 minuten de derde ronde loopt de tijd nog veel verder op. Dat is ook niet raar als je bedenkt dat hij amper een kilometer achter elkaar kan hardlopen. We breken de test af. Het heeft geen zin om door te gaan dit heeft geen enkel trainingseffect en is alleen maar slecht voor de motivatie. Maar houd er toch een goed gevoel aan over. Milo heeft nu ervaren wat het is om op het vereiste tempo te lopen. En dat heeft hij zélf gedaan.

De Coopertest
De Coopertest is vernoemd naar Kenneth Cooper, een arts die in de jaren 60 Amerikaanse ruimtevaarders begeleidde. Hij kwam na verschillende onderzoeken tot de conclusie dat er een sterke samenhang is tussen de maximale zuurstofopname (in je bloed) en de afgelegde afstand in twaalf minuten. na ongeveer 12 minuten stijgt de hartslag niet verder en ontstaat er een steady state. In begrijpelijke taal voor de testuitslag heeft het niet zo veel zin veel verder te lopen.
Inmiddels wordt de coopertest in vrijwel de gehele sportwereld en op scholen gebruikt omdat het een snelle en betrouwbare manier is om iemands basisconditie te bepalen: uit de afstand die iemand in 12 minuten loopt kan je heel eenvoudig zijn of haar conditiepeil afgelezen. Met behulp van een tabel kun je opzoeken wat je relatieve score is (van ‘zeer slecht’ tot ‘zeer goed’).

Vrijdag 27 december UVV
Personal krachttraining. Normaal gesproken gaan die heel goed, Milo is behoorlijk sterk en heeft er ook duidelijk lol in. Nu niet. Hij is afwezig. Het is weer de oude trage beweger. Hij geeft aan dat hij zich niet lekker voelt. ’s Avonds krijg ik een App van zijn vader. Milo ligt met koorts op bed.

Donderdag 23 januari Het Lint
De tweede loopopnames. Ik was heel bang dat we door de week zonder trainen weer terug waren bij af maar het valt eigenlijk wel mee. De trainingen heb ik vrijwel niet hoeven aan te passen. Als ik thuis de loopopnames vergelijk zie ik slecht graduele verbeteringen. Toch is het qua look & feel wel veel meer een hardloper geworden. Of wil ik dat vooral zien?

Donderdag 30 januari Park de Hoge Weide
De tweede Coopertest. Eigenlijk de eerste echte. Opdracht: loop minstens 3 rondes in elk 2:00. Stiekem hoop ik dat Milo 4 rondes haalt. Maar hij is niet vooruit te branden. De eerste ronde in 2:03 daar verliest hij dus al gelijk marge dat gaat hij nooit meer inhalen. Ik laat hem dit keer doorlopen dan heeft hij in ieder geval die 12 minuten in de benen. De teller staat na 12 minuten op 2050m. Dat valt me nog alleszins mee. Maar we zijn er nog lang niet. En de tijd begint te dringen.

Ik herschrijf het schema. Meer Coopertests. Vanaf volgende week al.

Donderdag 6 februari Het Lint
Coopertest drie. Gekozen voor een andere aanpak we doen deze op Het Lint. Hier zijn 100m markeringen dan kun je een heel vlak tempo lopen. Een tempo van 5:00 per kilometer is elke 100m in 30 seconden. Ik haas nu heel strak. Helaas ook dit gaat niet goed. Milo kan vanaf het begin mijn tempo niet volgen. We lopen de 12 minuten vol Milo perst er nog een eindsprint uit om de 2 kilometer te halen. 2000 meter. Dat is nog minder dan de vorige poging. De ontwikkeling is nooit lineair maar er zit te weinig vooruitgang in.

Het schema gaat wéér op de kop. Voorlopig geen Coopertests meer. We moeten die 12 minuten gaan loslaten. Het wordt meer een revalidatieprogramma, stap voor stap opbouwen. Korte blokken op wedstrijdtempo waarbij we de omvang steeds verder gaan uitbouwen. Dit worden de tussendoor-loopstukken in de groepstraining. Kan hij zich optrekken aan de jongens. Ik omcirkel de Parkrun in mijn agenda. Die is 29 februari. De Parkrun is een loopevenement met tijdregistratie van 2 rondes van 2,5km. Hij moet dus na 12 minuten weer in de buurt van de start zijn. Ik hoop dat de wedstrijdsetting zorgt voor de doorbraak.

Dinsdag 25 februari Castellum
De eerste keer dat we een bloktraining doen tijdens de Conditie & Kracht Plustraining. Ik leg de trainingsmaatjes van Milo uit waarom we dit doen. Ze begrijpen het helemaal en vinden het alleen maar leuk dat ze hem op deze manier kunnen helpen. Milo traint inmiddels een aantal maanden mee en is echt opgenomen in de groep. We beginnen heel voorzichtig: 2x 3 minuten, dat is 600m per keer. Dit blijft een competitieve groep. En dat is goed. Laurens spuit ervan door maar Ralph en Fried lopen aardig op de gevraagde snelheid. Ik loop er op zichtafstand achteraan. Milo loopt het eerste stuk goed mee. Dan wordt het zwaar hijgen. Hij moet na er 400 meter af.
Voor het tweede blok krijgt hij als opdracht mee: aanhaken bij Ralph en Fried en niet meer loslaten. ‘Piep’ we starten weg. Wat is dit nu Milo laat gelijk een gat vallen. Het is net als bergop fietsen dan maak je nooit meer goed. Ralph loopt precies op het goede tempo Milo zit daar ver achter. Ik ben teleurgesteld. En begrijp het niet. Waarom kan hij dit niet? Waarom doet hij dit niet? Alle seinen staan op groen de snelheid zit erin dat heb ik in eerdere trainingen gezien. Fysiek en conditioneel is hij enorm vooruit gegaan, hij loopt nu zonder problemen een half uur een één stuk hard. Ik besef dat het nu echt alarmfase 1 is. Als hij op de Parkrun geen 2200m loopt heeft het wat mij betreft geen zin meer om door te gaan. Ik heb er een hard hoofd in.

Zaterdag 29 februari Máximapark
De Parkrun. Heb Milo op het hart gedrukt: wees op tijd het startschot valt om 9.00 uur. Ben er zelf on-Edwins vroeg. Geen Milo o.k. maar het is ook nog vroeg. Stukje inlopen. 8.55. Geen Milo. Loop richting de start. Daar staan inmiddels meer dan 200 lopers. Ik kijk en kijk Milo staat er niet tussen. 9.00 uur. Start. Kijk nog één keer over mijn schouder. Geen Milo. Woede en teleurstelling en daarna berusting. Het is over en uit. Milo heeft de handdoek in de ring geworpen. Maar als ik de bocht omdraai naar het startpunt voor de tweede ronde zie ik Milo op een bankje zitten. Hij zit er verloren bij. Hij is er dus tóch. Alle negatieve gevoelens zijn in één keer weg. Drie maanden trekken we nu samen op ik ben Milo echt gaan waarderen. Het is een soort van derde zoon geworden. De drive is weer helemaal terug. Ik ga die snotjongen er nu dan doorheen trekken ook. De adrenaline spuit uit mijn oren “Waar was je! ”Ik kon mijn schoenen niet vinden”. Djiezus….. pubers…..

Het gaat eigenlijk best lekker. Milo kan goed mee alleen is het bewegingsritme te laag. De eerste kilometer lopen we precies in 5:00. Dat is goed maar ik merk dat het tempo nog verder inzakt. Wat voor aanwijzingen ik ook geef ik krijg de pasfrequentie niet omhoog. Links en rechts worden we ingehaald. Toch gaat het ook weer niet heel slecht Milo blijft technisch redelijk verzorgd lopen. Het verval blijft daardoor beperkt. 10 minuten. 2400 meter heb ik losgelaten het enige dat nu telt is die 2200m. Want dat is voor mij echt een harde ondergrens. Ik kijk nu continue op mijn horloge. Kom op Milo. Zware ademhaling. 2 kilometer. 11 minuten onderweg. De snelheid is er nu helemaal uit. Maar na 12 minuten staat er 2230 meter op de teller. Hij heeft het gehaald. Ik ben enorm opgelucht. We kunnen dus verder. We zijn er nog lang niet maar ik heb het gevoel dat hij door een psychologische grens is gegaan. Milo heeft hetzelfde gevoel. “Ik was ánders moe”

1 maart go/ no go gesprek met Milo’s vader. Die is onderweg in de auto, Milo’s moeder luistert aandachtig mee en doet actief mee aan het gesprek. Er is nog geen zicht op testdatum. In overleg besluiten we gaan om nog één maand door te gaan. ’s Avonds maak ik schema nummer vier.

Dinsdag 3 maart Castellum
Groepstraining. Er staat 2x 4 minuten op het programma. Dit gaat veel beter dan de vorige training. De eerste keer haalt Milo het keerpunt met een ruime marge hij loopt dik 800 meter. Het tweede blok haalt hij precies de 800m. Ook de volgend training gaat het goed. De knop is echt om!

Zondag 15 maart
Nieuwsbericht | 15-03-2020 | 16:26
Vandaag om circa 17.00 uur geven minister Bruins voor Medische Zorg en Sport en minister Slob voor Basis- en Voortgezet Onderwijs en Media een persverklaring over aanvullende maatregelen in verband met het coronavirus waartoe het kabinet vandaag heeft besloten.

Donderdag 19 maart Park de Hoge Weide
Coopertest vier. De bomen in het park staan vol in de bloesem. Een week zonder groepstrainingen een hart dat letterlijk van slag is. Maar ik voel me goed nu. Rustig. Zen. Dat straal ik ook uit naar Milo. Ik stel hem steeds vragen. Hij moet het uiteindelijk zélf doen straks op de marinebasis in Amsterdam. Hoe ga je de warming-up doen? Wat voelt goed? Ga je nog wat aan looptechniek doen? Wat is het raceplan? [Dat is: weg op 1:45 eerste drie rondes zoveel mogelijk marge opbouwen ronde 4 en 5 verlies beperken laatste ronde vlak lopen, korte eindsprint.]

Milo loopt naar het startpunt. Geef maar aan wanneer je er klaar voor bent dan start ik de tijd. Twee keer diep ademen. Een knikje. Ik zet de timer aan. De eerste ronde gaat in 1:50 mm dat had iets harder gemogen. Ronde twee in 1:58 ai vrij veel verval. Maar de derde ronde gaat ook weer in 1:58. Heel goed! De klap komt echter in ronde vier 2:10 de opgebouwde marge in één ronde bijna verdampt. Ronde 5 wordt cruciaal. 2:02! Hij pakt weer tijd terug. Dit gaat heel spannend worden maar het zit er echt nog in. Mijn hart bonkt in mijn keel. Loop hem in tegengestelde richting tegemoet. 11 minuten…. Dan moet hij nú de bocht omkomen dan heeft hij nog 1 minuut voor die laatste 200 meter. Precies op dat moment duikt Milo op. Ik brul hem er doorheen. 2300m. Alles geven nu. Perst er een eindsprint uit. Na 11 minuten en 50 seconden passeert Milo voor de zesde keer het startpunt. Hij heeft het gehaald. Ik ben ontzettend blij. Opgelucht. Trots. Maar wat een bevalling.

Epiloog
Maandag 23 maart persconferentie aanscherping maatregelen. In de nabeschouwingen wordt “personal trainers in het park ”drie keer negatief geframed. Ik besluit te stoppen met al mijn trainingen, ook de personal trainingen. Annuleer alle geplande trainingen ook die van Milo. Met pijn in het hart (nb. inmiddels ben ik daar op terug gekomen krijg veel verzoeken voor personal trainingen binnen en het kan en mag ook nog gewoon). De volgende dag schrijf ik een vijfde trainingsschema uit: een onderhoudsschema tot 1 juni. 10 weken. En dat doe ik gratis. Want deze ervaring was onbetaalbaar.

Hardlopen met plezier

Edwin — Mon, 30 Dec 2019 10:17:45 +0000

Training te velde staat voor: laagdrempelig bewegen met plezier, voor iedereen. Maar in dit artikel wil ik laten zien wat Training te velde ook is: een competitieve sportschool. Een sportschool waarin je het beste uit jezelf wilt halen. Waar je kunt presteren met plezier. Want lol hebben in je sport én presteren, dat hoeft elkaar niet te bijten. Sterker nog: hardlopen met plezier is een voorwaarde om hard te kunnen lopen!

Plezier hebben in wat je doet

De basis voor het leveren van een prestatie is dat je gewoon zin moet hebben om te trainen. Dat klinkt als een geweldige inkopper maar dat is het niet. Alleen een doel stellen en dat dan monomaan gaan najagen, daar wordt je niet gelukkiger van. En ook niet een betere sporter. Je kunt wel als mantra – ik wil harder lopen – ik wil harder lopen in je hoofd hebben, je zult er geen meter harder van gaan lopen. Harder lopen is de uitkomst van een proces van graduele groei. Dat doe je niet met een druk op de knop.

De kleine dingen

De basis voor het volhouden van (goed) gedrag is: voldoening halen uit het doén an sich, kunnen genieten waar je mee bezig bent, in het hier en nu. Dat is het gevoel dat ik heb als ik nu een trailrun loop maar voordat ik doelloos kon genieten van een sportieve inspanning heb ik een lange weg moeten afleggen. In mijn studententijd heb ik geroeid. En ik weet nog heel goed wanneer ik dat “Zen”gevoel als roeier voor het eerst had: na zeven (!) jaar roeien. Altijd was ik met die volgende wedstrijd bezig, eerst als roeier later als coach. Ik toerde in een skiff in de ochtendzon over een rimpelloos Maas-Waal kanaal en besefte toen voor het eerst dat ik roeien ook gewoon heel leuk vond. Het gevoel dat je je kracht volledig kunt doorgeven aan de bladen in het water. De versnelling van de boot. De “whoop” bij het loskomen van de bladen. De beheersing van de balans bij het naar voren rijden voor de volgende haal.

Tegenwoordig komt het plezier ook uit de minder benoembare dingen. Door het bos lopen en heel sterk voelen dat je één bent met je omgeving. Het ritueel van het aanklikken van de achterlichten van de fietskar op weg naar weer een leuke training met een van mijn trainingsgroepen. Als we op matjes liggen op het pleintje bij Castellum tijdens de afsluitende coretraining en de zon doorbreekt. Voelen dat de training in de “flow’ zit. Het ontspannen geklets van “mijn” hardlopers tijdens het inlopen. Is dat de leeftijd? Ik weet het niet. Het is ook een bepaalde mindset.

The only way is up… and down

Dat wil niet zeggen dat het niet kan helpen om een concreet doel te hebben. Als je als doel stelt: het lopen van een marathon kan je dat motiveren om gedurende een langere periode consequent te trainen. Dat houd je echter niet vol als je enige motivatie is: “Ik moét die marathon gelopen hebben”. Als mensen mij benaderen als personal looptrainer en ik merk in het gesprek dat het deze kant op gaat dan ga ik er niet aan beginnen. Als je niet kunt genieten van de weg er naar toe dan wordt het namelijk een kansloze onderneming. Want een marathon loop je niet zomaar. En iedereen die wel eens een marathon heeft gelopen kan je verklappen: het wordt géén rechte weg omhoog. Zie het hele traject als een reis door de bergen, met de bijbehorende pieken en dalen. Want die dalen die komen er. Als je een dergelijk ambitieus doel stelt moet je vooral in de lange termijn denken. Of eigenlijk moet je helemaal niets moeten, je moet het gewoon gaan doen en ondergaan. Kijk door je oogharen naar je trainingsgrafiek: als het goed is zie je de bibberende lijn omhoog gaan. Op die manier kun je ook die mindere (of geen) training relativeren.

Geef niet op

Plezier hebben is ook: in staat zijn om de barrières te kunnen weghalen die dat plezier in de weg staan. Ik ben ervan overtuigd dat je, als je dat niet kunt, nooit in staat zult zijn om een topprestatie te kunnen leveren. Gouden medailles worden niet behaald door de supertalenten maar door sporters die het niet is komen aanwaaien. Ik zeg niet dat je het bewust moet gaan opzoeken maar een ziekte of blessure is vaak niet de oorzaak dat je je doel niet haalt. Wat veel bepalender is, is hoe je omgaat met de ontstane situatie. Focus je op de dingen waar je op dat moment nog wél invloed op hebt. Je zult er verbaasd van zijn tot waar je dan nog toe in staat bent. Als je traint voor een marathon ben je een half jaar tot een jaar verder, dan kun je echt wel een week zonder trainingen. Zelfs wel twee. En duurt het nog langer dan ontdek je dat je met zwemmen en wandelen je conditie ook nog aardig op peil kunt houden. Geef niet te snel op. Soms komt de hulp uit onverwachte hoek.

Kyoto, 15 december 2019. Finale wereldkampioenschap handbal, Nederland – Spanje. Er staan nog 8 seconden speeltijd op het bord de stand is 29-29. De laatste kans is voor Spanje. Keepster Tess Wester weet wie er gaat gooien en in welke hoek. Ze stopt de bal. En dan maakt de teleurgestelde Spaanse aanvalster een fatale beslissing. Ze blokkeert de uitworp. En een uitworp blokkeren in de laatste 30 seconden van de speeltijd is met de rood eraf en een strafworp voor de tegenpartij. Kende ze de nieuwe spelregel niet? Ik weet het niet. Ik denk eerder dat het een reflex was. Wat blijft is dat één worp bepaalt wie er wereldkamioen wordt. Lois Abbingh slingert de bal keihard in de goede hoek. Nederland wint met 30-29.
Was het toeval dat het kwartje heel vaak de goede kant op viel voor dit team? Ik denk het niet. Dit was een ploeg waar het spelplezier van af spatte. Die elkaar na de slechte wedstrijden (die waren er) elkaar uit de put wisten te praten en er samen weer de schouders onder gingen zetten. En daarmee wordt je uiteindelijk wereldkampioen. Niet door die ene fout van de tegenstander.

Wil je advies of heb je een vraag?

Neem gratis en vrijblijvend contact met mij op via email, telefoon (06 – 11 333 719) of het contactformulier. Ik beantwoord je vraag graag, je zit nergens aan vast.

Trail des Fantômes “Hivernal” sfeerverslag

Edwin — Fri, 08 Feb 2019 18:13:41 +0000

In het weekend van 26 en 27 januari is de eerste van de reeks trailrunclinics van Training te velde van 2019 afgesloten met deelname aan de Trail des Fantômes “Hivernal”. Dit is mijn persoonlijke verslag. De citaten zijn van de andere-Training-te-velde deelnemers.

No snow

Met vijf debutanten en één ervaren trailrunner op weg naar de Ardennen voor de wintereditie van de trailrunklassieker Trail des Fantômes. 100% sneeuwgarantie was er beloofd maar dat is een tricky uitspraak als je nog maar één editie hebt georganiseerd. Ik hoop op een winterwonderlandschap. Dit is een van de redenen dat ik voor deze trail heb gekozen. Het weer zit echter niet mee. Er schijnt een flink pak sneeuw gelegen te hebben maar in de stromende regen is dat in één dag weggespoeld. Hier en daar nog een klein wit stukje. Desondanks, heel erg zin in, we hebben drie mooie en goede clinics in de benen; de laatste in ieder geval nog een beetje in winterse sferen, een trail over en langs de bevroren Soesterduinen. En nu met een fijne, diverse groep als uitsmijter dit trailrunweekend!

“Zaterdagmiddag kwamen we met de groep van Training te Velde aan in de Ardennen. Sommige mensen ken ik nog niet, anderen wel. Het is een divers gezelschap, jong en oud, ervaren lopers en minder ervaren lopers. De meesten lopen halve marathon afstanden of zelfs meer. Allemaal stoere mannen en vrouwen met een mooie looptechniek. Dan hebben we natuurlijk nog Edwin, de looptrainer. Ik ben samen met Tom een beetje de vreemde eend in de bijt. We zijn nog niet zo ervaren met het lopen van hardloopwedstrijden. En met trailruns nog helemaal niet, we gaan het voor het eerst proberen. Het lijkt alsof ik als fanatiekeling de enige ben die de finishtijd belangrijk vindt. De rest heeft het er in elk geval niet over. Iets dat ik niet begrijp. Maar goed, het zal wel. We gaan met onze bagage naar het hotel. Ik slaap samen met mijn ‘roomie’ Mireille op een kamer. Nou ja, kamer, het is een krakend zolderkamertje met een twijfelaar. Ik ben een beetje sceptisch, maar Mireille niet. Zij weet wel van aanpakken. Ik vraag haar waarom we geen dekbedden hebben. Ze lacht en zegt dat we onder het kleed moeten slapen dat op het bed ligt. Dat dat vroeger heel normaal was. Ik denk er het mijne van en hoop maar dat ik vanavond zo moe ben dat ik er niet meer over nadenk wie er allemaal onder dat kleed hebben geslapen.”
Maruschka

La Roche en hiver

Inchecken in ons hotel. Typisch Ardens hotel hier is sinds de jaren zeventig niet veel veranderd. Op naar het centrum voor een warme hap. La Roche-en-Ardenne is zo’n beetje het hart van sportief Ardennen; in het zomerseizoen barst het hier van de toeristen maar het is nu uitgestorven. De vorige keer dat ik hier was zag het er heel wat vrolijker uit, dat was met de La Chouffe trail in hartje zomer, we aten toen op een terras aan de Ourthe. De enige overeenkomst is het eten: pasta natuurlijk. Op de Place du Bronze, recht tegenover de tent waar we morgen de startnummers moeten ophalen vinden we een pizzeria. De dames vinden het daarna wel best en gaan cocoonen in het hotel, de mannen gaan nog even een kaartje leggen en een afzakkertje pakken in een bar met locals (“Oú sont les femmes?”). Maar ook wij maken het niet laat.

Typisch trailrun

Op tijd opstaan. Wedstrijdoutfit aantrekken. Na een copieus ontbijt lopen we door de stromende regen naar het plein. De oude bioscoop van La Roche is ingericht als garderobe. Kleding afgeven en dan door naar de grote witte tent om de startnummers op te halen. Elke afstand heeft zijn eigen kleurbalkje. We hebben het mooi verdeeld: Tom en Maruschka lopen de 12km, Arthur en Mireille de 17 en Jeroen, Onno en ik de 25km.
Ik heb Maruschka en Tom geadviseerd om niet voor de 17 maar voor de 12 te gaan. Tom heeft de halve marathon van Egmond twee weken geleden goed uitgelopen, Maruschka hockeyed op hoog niveau en heeft een supersnelle tijd staan op de kwart van Egmond maar een trailrun, dat is dan toch echt wel even iets anders. Ik reken het qua zwaarte factor anderhalf ten opzichte van een wegwedstrijd. Liever wat korter en een mooie eerste ervaring dan helemaal doodgaan. Triatleet Arthur en schaatser Mireille hebben voor de middenafstand gekozen en dat vind ik een verstandige keuze. Jeroen heeft al meerdere (lange) trails in de benen die loopt met Onno en ik de 25km. Ik zal niet snel een debutant aanraden om voor zo’n zware trail gelijk voor de langste afstand te gaan maar bij Onno heb ik er alle vertrouwen in gezien zijn prestaties op de halve marathons van Linschoten en Egmond maar vooral wat hij liet zien tijdens de trailrunclinics.

Hoe zwaar is de Trail des Fantômes “Hivernal”? het geeft te denken dat de langste afstand hier “maar” 25km is; meestal is dat zo’n 40km. Maar wel met een vergelijkbaar aantal hoogtemeters – 510 voor de 12km, 650 voor de 17km en 1.050 voor de 25km. En 40km dat is dan ook maar relatief. Voor trailruns is de Sky letterlijk de Limit. Sommige grotere lopen zoals de Veluwezoomtrail kennen routes van 50 of 100km. En wil je voor een echte ultra-ervaring gaan dan ga je naar de Alpen en doe je mee aan een meerdaagse trail zoals de befaamde Dolomiti dit Trenta trail Maar we zijn nu in Belgisch Luxemburg en dit is een mooi begin van het trailseizoen.

Onderweg!

Het is gezellig druk in de tent en op het pleintje. Een bont gezelschap, veel gelooide koppen. Trailruns kenmerken zich door een ontspannen sfeer, het is echt niet te vergelijken met grote loopevenementen zoals de Dam tot Dam of de Zevenheuvelenloop. Het aantal deelnemers is beperkt en, op een klein groepje elitelopers na, zijn de deelnemers niet bezig met een strakke tijd neerzetten. Het is gewoon uitlopen en genieten.

De 25km lopers mogen als eerste vertrekken. Pats niks warming-up je mag gelijk aan de bak. Het eerste stuk is nog verhard maar het gaat 3 kilometer steil omhoog. Op sommige stukken is het hellingpercentage meer dan 25%. Nu al spijt van mijn wintertight korte broek had best gekund. Ben benieuwd hoe mijn lopers dit ervaren, dit soort heuvels vind je niet in Nederland, zelfs niet in Limburg.

“Aan de start in la Roche een select groepje echt fitte mannen en vrouwen. Dan volgt direct een bizarre klim het dorpje uit. Hoe ga ik dit ooit 25 km volhouden?”
Onno

“De eerste km’s van de trail waren hels (steil). Na deze eerste pittige beklimming alleen maar genoten van het spectaculaire parcours en de prachtige omgeving.”
Tom

“De eerste heuvel is meteen een pittige, we vallen half stil, ik denk ineens, misschien red ik die 12km wel niet. Ik begrijp ineens waarom niemand het had over streeftijden. Vooraf dacht ik dat ik die 12 km misschien wel tweemaal zou kunnen lopen. Ondanks de steile heuvel voel ik dat mijn benen een goede dag hebben. Dat is altijd mooi meegenomen. Ik kijk om me heen of andere mensen er ook moeite mee hebben. Dat is zo en ik ben gerustgesteld”.
Maruschka

We duiken het bos in. Even op adem komen en dan gaat het op-en-neer over karrensporen, langs kale akkers met een weids uitzicht over de dampende bossen. Yeah dit is trailen!

De eerste steile klim door het bos. Ik maan Onno om, net als de lopers voor ons, te gaan wandelen. Hier omhoog rennen is waanzin dat is net zo iets als de Mont Ventoux proberen te beklimmen op het grote blad. Alleen onervaren trailrunners doen dat. Één keer. En dan hebben ze hun lesje wel geleerd. Een trailrunnen volbrengen is een les in geduld en leren zuinig met je energie om te gaan.

We slaan rechtsaf een asfaltweg op die glooiend naar beneden loopt. Ter afwisseling ook wel weer fijn en je kunt even bijkomen van de geleverde inspanningen. Links door de bomen zie ik het dal waar de start van de La Chouffe trail is. De weg is lang en recht en overzichtelijk, inmiddels heb ik ongezien een behoorlijke snelheid ontwikkeld. Dan zie ik een geel bord met een pijl rechts van de weg recht omhoog het bos in wijzen. Geen pad maar de pijl staat er toch echt. Zou je hier echt… niet nadenken nu. Ik spring op het steile talud en graai naar de eerste de beste boomwortel. Ja ik zie hier echt mensen omhoog gaan. Ik hijs me op en begin aan de beklimming. Die gaat recht omhoog door het bos. Ver voor over leunend duw-strek ik me naar boven. Pure krachttraining dit.

“Ik geniet vooral van het klimwerk. Kleine, korte pasjes en niet wetend wat voor een mooi uitzicht je straks boven hebt. Lekker klauteren, ik voel me weer kind. Herinneringen uit mijn tienertijd komen boven van buitenspelen in het bos. Hutten bouwen, klimmen en stampen in de plassen.”
Maruschka

Deurdonderen

Twee grote knalgele borden kondigen een technische intermezzo aan: de Scott “Enduro”. Dit is te vergelijken met een klassementsproef tijdens een rally; een apart getimed segment waarop, volgens de beschrijving van de organisatie “stevig geknald kan worden.” Er is een afdaling en verderop in het parkoers een klim. 600 meter gaat het steil naar beneden tussen de bomen. Er is niet echt een pad je springt-glijdt naar beneden, stenen en boomwortels ontwijkend. Hoe voelt dat, denk aan een afdaling met een downhill fiets. Alleen ben je nu zélf die fiets. En heb je geen beschermende kleding aan. Je doet dit in een mengeling van vrees en euforie. Heel scherp moet je zijn en tegelijk ontspannen.
Het gaat angstig hard. Geen tijd om na te denken je moet echt ín het moment zitten. Mantra in mijn hoofd dat ik mijn lopers heb meegegeven: “ kijk dichtbij–kijk vooruit-kijk dichtbij-kijk vooruit. Ik heb niet het gevoel dat ik als een stakkertje naar beneden ga maar wordt links en rechts ingehaald door jongemannen die met het handje aan de grond links-rechts om de bomen slalommen. De andrenaline spuit uit mijn oren als ik de finishplaten voorbij stuif. Blij dat ik heel beneden ben gekomen. Niet echt mijn ding ik ga liever omhoog. Ik heb zo’n slalom-afdaling als standaard onderdeel opgenomen in mijn introductiecursus trailrunnen maar ik besef nu dat dit nog een slap aftreksel is van een echte enduro. Vooral erin houden dus.

“De meeste indruk hebben de afdalingen over de smalle steile rotspaden met soms losliggende keien gemaakt. Hoewel ons tempo heel behoorlijk was, werden we daar voorbij gesneld door kamikazepiloten die zich supertechnisch en 2x zo snel van de bergen afstorten. Dat wil ik ook! “
Onno

Alleen verder

Vlak voor de verzorgingspost moet ik Onno laten gaan. Nog 15 harde kilometers. Ik zou dat gat nú nog kunnen dichtlopen maar ten koste van wat. Heel blijven is het adagium morgenvroeg om half acht heb ik al weer een personal looptraining staan. En daarna gewoon weer een volle sportweek. O.k. het is een gymdocent, en hij is tien jaar jonger. Dat verzacht de pijn. Een beetje. Maar let’s face it Onno is gewoon sneller. Dat hij snel was dat wist ik na zijn 1:23 op zijn eerste halve marathon maar ik had niet verwacht dat hij me er zou uitlopen op zijn eerste trail, en zeker niet al zo snel. Ik zie hem nog even terug bij de verzorgingspost bij de brouwerij van La Chouffe. We delen zwijgend een reep. Onno is gelijk weg ik neem de tijd. In mijn achterhoofd denk ik: wacht maar mannetje, ik ga je nog wel terugzien. Een trailrun van 25 kilometer is toch even wat anders dan een halve marathon op asfalt. Maar dat gebeurt niet. En ik vind het ook wel weer mooi dat dit niet lukt, goed ingeschat dus om hem mee te nemen als loopmaatje.

Bij de verzorgingspost was ik behoorlijk uitgeput, en ik was niet de enige, zwijgend propten we dankbaar de klaargezette energiehapjes en drankjes- zelfs pannenkoeken hadden ze gebakken (!) – naar binnen.”
Mireille

Loopgraven

We slaan een hobbelig pad in met grote keien. Meer een bedding van een rivier dan een pad eigenlijk. In het begin ontwijk ik nog de kabbelende stroompjes water maar de stroompjes worden stromen en ik laat het koude smeltwater in mijn schoenen lopen. Verspilde moeite om dat te blijven ontwijken.

Een mooi stuk langs een bosbeek. Ik waan me in Canada. Geniet. Wat is dit toch gaaf ik ga echt op in de omgeving. En wat is het een afwisselend parkoers dat we voorgeschoteld krijgen. Het heeft alles, een stukje skyrunnen, een doorwading, ijsplaten en modder. Veel modder. Blij dat ik gekozen heb voor de trailschoenen met het meeste profiel.

“Na een tijdje raak je in een soort van trance en volg je op de automatische piloot de zwarte pijlen op de gele ondergrond. Vanaf een steil pad gaat het plotseling nog een keer omhoog, nog steiler, en heeft de kleur van blubber de echte kleur van je schoenen al geheel overgenomen. En door gaat het.
Voor mij doemt een nieuw hoogteverschil op bedekt met een egale laag donkerbruine blubber. Ik haal een medeloopster in en achter mij hoor ik nog iemand de eerste stappen zetten in de zuigende bruine substantie. Bij mijn eerste stap zakken mijn schoenen bijna helemaal in de blubber. Met handen en voeten klunen we omhoog. Totdat plotseling de bodem onder mijn rechtervoet lijkt te zijn verdwenen, mijn been verdwijnt tot onder de knie in de bruine soep. Ik val naar rechts en zie dat de loopster naast mij in spiegelbeeld dezelfde soort buiteling maakt. korte lach van herkenning. vervolgens zwoegen we naast elkaar onze weg naar boven.”
Jeroen

Op handen en voeten

De Enduro omhoog. Dat gaat echt heel lekker merk dat ik nog wat overheb. De meeste deelnemers wandelen maar ik houd het tot bovenaan vol om een soort van te blijven rennen. Nu is het eigenlijk alleen nog maar naar beneden.

“Uitzicht op een helling recht voor me waar het leek alsof men tegen een muur opging, moest ik daar ook echt omhoog? Op handen en voeten dus maar, om niet uit te glijden!
Mireille

Chocoladecake en rijstepap

Een recht goed begaanbaar pad tussen de bomen. Hoe ver is het nog? Een kilometer of vijf. Ik trek het gas nu echt open. Zou ik Onno nog kunnen inhalen? Bocht naar rechts. Het gaat nu onmiskenbaar naar beneden. Het laatste stuk is dezelfde asfaltweg omlaag waar we zijn begonnen. Nu heb ik wel een beetje spijt van mijn schoenen. O.k. maximale grip maar het zijn “racekuipjes” zonder enige demping. Harder en harder gaat het. Probeer het op te vangen met mijn bovenbenen maar de zwaartekracht is sterker en ik kan niet voorkomen dat ik mijn tenen stukloop tegen de voorkant van mijn schoenen. De opgewonden stem van de commentator bij de finish wordt luider en luider. Laatste bocht en onder de opblaaspoort door. Blij dat ik er ben. Onno snel gevonden die is 5 minuten voor me gefinished net onder de 2:40. Hoe moet je dat plaatsen de eerste loper finishte net boven de 2 uur de laatste loper is dan nog 3 uur onderweg. Superlekker gelopen was wel zwaar maar ik weet nu al dat ik hem goed ga verteren. We duiken de warme tent in en ik doe me te goed aan de uitgebreide catering. Onderweg alleen dat halve reepje naar binnen gewerkt en bij elkaar ongeveer een liter water en sportdrank gedronken. Ik schuif achter elkaar een stapel Tucjes, een handvol rozijnen, twee plakken chocoladecake, een pannenkoek en een bakje rijstepap naar binnen. Zo het tankje is weer vol. Het traditionele biertje laat ik maar zitten.

“Na 18,5 kilometer en bijna 700 hoogtemeters overwonnen te hebben denderde ik La Roche weer binnen. Want het steile begin was nu een heerlijke afdaling. Het was gelukt, woow, op naar de volgende trail!!”
Mireille

“Het was mijn eerste officiële trailrun : de Fantomes Hivernal in La Roche. Niet te makkelijk beginnen dacht ik. De ‘sneeuwgarantie’ viel in het water, de sneeuw was inmiddels weggeregend. Maar ondanks dat was het prachtig. Volgend jaar zeker weer!
Onno

“Met vertrouwen dat ik ging finishen gestart maar toch (enigszins) gespannen wat te ervaren. En het was heerlijk: een klein groepje deelnemers met weinig onderlinge rivaliteit. Lopen in een mooie omgeving, lekker uitdagend door de hoogtemeters en de modder. Dit is echt veel leuker dan de average middle-of-the-road run. Kortom, smaakt naar meer (maar eerst weer een mooi triathlonseizoen!)”
Arthur

“Ik ben een fan van hardlopen, altijd al geweest. Hardloopkloffie aan, de deur uit, verstand op nul en lopen maar! Als ik loop denk ik nergens aan en kom ik op de mooiste plekken. Dat het mogelijk was om er nog meer van te gaan genieten had ik niet verwacht, toch gebeurde het! De leuke mensen, de schitterende omgeving, mijn eerste trailrun ervaring en de goede zorgen van Edwin, het was al met al een topweekend! Wanneer gaan we weer?!”
Maruschka

Zin gekregen om zelf mee te doen aan een trailrunevenement?

Op de trailrunpagina vind je een overzicht van de clinics en trailruns. Of wil je eerst meer informatie? Neem gratis en vrijblijvend contact met mij op via email, telefoon (06 – 11 333 719) of het contactformulier. Ik beantwoord je vraag graag, je zit nergens aan vast.
[ninja_form id=1]

Waarom je van trailrunnen een betere hardloper wordt

Edwin — Thu, 26 Jul 2018 10:35:12 +0000

Training te velde houdt van trailrunnen. En dat is niet voor niets. In deze blog proberen we uit te leggen waarom trailrunnen zo’n goede loopvorm is.

Trailrunnen. Schijnt nogal populair te zijn maar wat is het eigenlijk?

Trailrunnen is een relatief nieuwe loot aan de loopsport. Relatief want eigenlijk doen we dit al sinds we rechtop lopen. Trailrunning is namelijk niets meer of minder dan hardlopen door de natuur, over smalle paadjes (“trails”), de hindernissen bedwingend die op je pad komen.

Lopen op de weg of lopen over onverharde paadjes. Is dat wel zo heel anders?

Ja dat is totaal anders. In de eerste plaats, je hebt veel minder controle over wat je doet. Wortels, stenen, plassen, kuilen en uitgereden sporen, de loopondergrond verandert voortdurend. Je bent daardoor veel meer gefocust op wat je je doet. Echt in-het-moment bezig.

Wat ook heel anders is, is de tijdsbeleving. Reken niet op een toptijd. Je zult, afhankelijk van de zwaarte van het parkoers, er anderhalf tot drie keer zo lang over doen dan over een parkoers van dezelfde afstand op asfalt. Sommige stukken zijn zo steil dat je beter kunt wandelen dan hardlopen. Dan gaat nauwelijks langzamer dan hardlopend omhoog gaan maar kost veel minder energie. Als je iemand een lange heuvel op ziet rennen onderdruk de neiging om mee te gaan. Waarschijnlijk haal je die aan het einde van de heuvel weer in. Je eindtijd is niet belangrijk. Je pace is belangrijk. Loop zuinig en efficiënt. Loop als een wolf. Wolven kunnen 200 kilometer in een etmaal afleggen. Dat doen ze door in een onverstoorbaar sukkeldrafje door te lopen.

Een ander verschil is dan trailrunnen veel meer van je lichaam vraagt. Tijdens een trailrun is je hele lichaam constant in beweging, niet alleen voorwaarts maar alle kanten op. De “core” speelt hier een hele grote rol. Het zijn niet alleen de oppervlakkige spieren die je kunt zien liggen vanaf de buitenkant (de bekende six of tegenwoordig eightpack als je super afgetraind bent), maar ook de dieper liggende spieren en technisch gezien ook de botten en de zenuwbanen in het midden van je lichaam. En die train je dus tijdens het trailrunnen. Ofwel: trailrunnen: is de meest natuurlijke manier van core training!

En last but not least van actief bezig zijn in de natuur wordt je mentaal sterker. Het is geen slappe praat. Omdat je zo zintuiglijk bezig bent ga je alles er om heen juist relativeren. Dompel je onder in je omgeving. Je hebt het toch niet in de hand. Let it go.

Is trailrunnen niet ontzettend blessuregevoelig?

Ja en nee. Het is zeker niet ongevaarlijk. De kans op een valpartij is groter dan op een vlakke asfaltweg. Accepteer het onvoorspelbare. dat grillige pad is juist een belangrijk onderdeel van de lol. maar je hoeft het gevaar ook weer niet op te zoeken. Zoek altijd de veiligste route. En met een goede ontspannen manier van lopen kun je heel veel ellende voorkomen. In Judo-termen je zult “buigend riet” moeten worden. Als je toch op een kei of wortel stapt moet je voet er zich als het ware omheen vouwen.
Onze stelling is dat je juist minder blessuregevoelig wordt van trailrunnen omdat je er sterker van wordt. De wisselende ondergrond en het klimmen en dalen zorgt ervoor dat je veel meer spieren gebruikt. Niet alleen je benen, maar ook de spieren in je romp, je voeten en enkels. Dit zal je algemene loopkwaliteiten op elk terrein verbeteren.

Moet je goed kunnen hardlopen om te gaan beginnen met trailrunnen?

Dat hoeft niet maar het is wel verstandig dat je een goede conditionele basis hebt. Snel hoef je niet te zijn. Natuurlijk zijn er wel trailers die voor een snelle tijd gaan maar over het algemeen gaan de meeste trailrunners voor de totaalervaring. Een trailrun van 30km is qua zwaarte vergelijkbaar met een marathon. Geniet onderweg en wees trots op de prestatie die je hebt geleverd.

Waarom zou ik meedoen aan een trailrun als ik zelf ook door het bos kan lopen?

Toegegeven er zit een zekere tegenstrijdigheid in. Wat je zoekt is lopen door de ongerepte natuur en tegelijkertijd ben je als deelnemer onderdeel van een groepsactiviteit. Het gevoel is wel enigszins weg als je in een rij op je beurt zit te wachten om die singletrack beklimming te gaan doen. Maar ontspan, voor je het weet kun je weer je eigen spoor trekken. Want trailrunevenementen zijn lang niet zo massaal als de bekende asfaltwedstrijden. De sfeer is relaxed. Je zult er geen afgeladen startvakken met pompende muziek aantreffen. Je hoeft niet na te denken over de route je volgt gewoon de pijlen. En meedoen aan een evenement heeft nog een belangrijk voordeel: als je iets overkomt is er altijd wel iemand in de buurt om je te helpen.

Moet ik al gelijk trailschoenen aanschaffen?

Als je eerste trailrun niet gelijk in de Alpen is heb je ze niet nodig. Bij trails in Nederland moet je vooral rekening houden met de weersomstandigheden. Als je weet dat het parkoers echt heel nat en modderig is en volledig onverhard dan zou je kunnen overwegen om kunstgrasschoenen aan te doen in plaats van gewone hardloopschoenen. Is het glad en steil dan heb je zeker schoenen met profiel nodig. Maar over het algemeen kun je je eerste trailrun goed lopen op je asfaltschoenen. Looptechniek en je hersens gebruiken is belangrijker dan materiaal.

Zo’n rugzakje, heb je dat echt wel nodig?

Trailrunners dragen die niet om dat dit er stoer uitziet. Het is absoluut wennen om te lopen met zoveel gewicht aan je lijf. Maar je hebt het nodig. Trails kunnen lang zijn, heel lang. En dan staat er niet om de 5 kilometer een verzorgingspost. Je zult dus zelfvoorzienend moeten zijn. Het grote voordeel van een rugzak -eigenlijk is het meer een vest- is dat je er veel water mee kunt vervoeren, in een waterzak in het rugpand en flesjes in de voorvakken. Je kunt je vouwbeker erin kwijt. En je gelletjes en repen (bij een trailrun verbrand je 60 tot 90 calorieën meer per uur dan bij een reguliere hardloopwedstrijd). Voor kortere trails volstaat een riem met flesjes (flipbelt). Stokken heb je eigenlijk alleen nodig voor de langere (meerdaagse) bergtrails. Maar doe jezelf een plezier begin met een korte trailrun. Veel trailruns bieden ook kortere afstanden aan.

Hoe bereid je je voor op een trailrun?

Tip 1: Ga je buikspieren trainen
Met een sterke core raak je minder snel uit balans. Dit is een enorm voordeel bij trailrunnen. Je kunt bewegingen makkelijker uitvoeren, doordat je core je lichaam stabiliseert. Een steile klim bijvoorbeeld gaat je veel gemakkelijk af. Daarnaast is het goed om te werken aan je mobiliteit en je flexibiliteit te verbeteren. Een trail moet je soepel en ontspannen maar technisch goed lopen. Dit zul je met name merken tijdens de lange afdalingen. Je pas inkorten, bekken licht naar voren brengen, je armen wat breder zetten. Doe je dat niet dan zul je geheid de volgende dag met gillende spierpijn wakker worden.

Tip 2: Doe dynamische oefeningen tijdens het inlopen
Dat is sowieso goed voor hardlopers maar helemaal voor trailrunners. Huppel-kaatssprongen, zijpassen en kruispassen, loop eens een stuk achteruit.

Tip 3: simuleer de bewegingen die je maakt tijdens een trailrun
Doe gerichte spierversterkende oefeningen. Ga bijvoorbeeld een brug of viaduct eens met kikkersprongen omhoog en met lunges (uitvalspassen) naar beneden. Voor het duurzame effect doe je dat een aantal keren achter elkaar.

Tip 4: train je voeten
Voor trailrunnen heb je sterke en soepele voeten voor nodig. Dat kun je trainen door op blote voeten te lopen en door met je voeten over een tennisbal te rollen. Een alternatief is over een ruiterpad lopen.

Tip 5: ga ATB-en!
Je leert vaardigheden die van pas komen tijdens het trailrunnen. Een heuvel af fietsen gaat harder dan hardlopen. Veel harder. Je moet sneller reageren. Dat is goed voor je oog-beencoördinatie. Het helpt je van je angst af voor heftige afdalingen. Het is een kwestie van dóen. Als je met angst in je lijf afdaalt is dat juist een recept om te gaan vallen.
Als je in een groep fietst leer je dat het op de uitdagende stukken verstandig is om afstand te houden. Je houdt het overzicht. Zo kun je nog anticiperen op obstakels en je valt niet gelijk stil als je maatje voor je blijft steken. En tenslotte, ATB-en het is een les in geduld. Als je iemand wilt inhalen op een singletrack zul je je moment moeten kiezen. Op een plek waar daar ruimte voor is en waar het veilig kan.

Ben je om? Ga dan mee op avontuur! Training te velde heeft trailrunclinics voor absolute beginners tot doorgewinterde trailrunners.

Acrobaat op skates

Edwin — Wed, 14 Feb 2018 16:17:45 +0000

Gisteren won Kjeld Nuis op de Olympische Winterspelen in Zuid-Korea de koningsafstand van het schaatsen, de 1500 meter. Vandaag was het de beurt aan Jorien ter Mors op de 1000 meter bij de vrouwen. Haar enige kans op een gouden medaille bij het langebaan schaatsen nadat ze, door blessureleed, zich niet had weten te plaatsen voor haar favoriete afstand, de 1500 meter. Die kans pakte ze en hoe. Ze zette een tijd neer die onbereikbaar was voor de gedoodverfde favoriet Nao Kodaira.

Schaatsen of skaten? Schaatsen én skaten!

De overeenkomst tussen Nuis en Ter Mors is dat ze beiden verschillende disciplines combineerden, of in Ter Mors’ geval, nog steeds combineren. Ter Mors is een supertalent. Afkomstig uit het shorttracken maakte ze de overstap naar het langebaan schaatsen maar is ze nog altijd in staat om ook op het 111 meter lange ovaal medailles te winnen. Nuis combineerde het schaatsen met (stunt)skaten. In een nabeschouwing op zijn gouden race in De Volkskrant van 14 februari verteld Nuis dat hij nog altijd baat heeft bij het stuntskaten. In zijn juniorentijd moest hij met zijn teamgenoten van gewest Zuid-Holland over de boarding lopen van een voetbalveld, en om de stap in een schaatshouding gaan staan. De meeste teamgenoten konden niet blijven staan maar Nuis deed het moeiteloos. “Ik ging er makkelijk overheen, want met skaten grind je ook over zo’n rail”.

Van talent naar medaillewinnaar

De juniorentijd ofwel de pubertijd ofwel de adolescentiefase is bepalend of een sporter kan uitgroeien tot een echte topper of blijft hangen op subtopniveau. Natuurlijk spelen er nog meer factoren mee (bijvoorbeeld de mentale ontwikkeling) maar uit verschillende grootschalige onderzoeken (o.a. Hill, McConnell, Forster & Moore, 2002) is gebleken dat kinderen die actief zijn in meerdere, liefst heel verschillende, sporten een significant grotere kans hebben op medailles dan kinderen met een minder brede fysieke basis, zeker als die sporten veel eisen stellen aan de motoriek.
Een vroege specialisatie leidt daarentegen niet tot meer kampioenen. Sterker nog: de echte natuurtalenten haken af door gebrek aan motivatie of vinden hun Waterloo doordat ze te vroeg doorschuiven naar hogere teams om uiteindelijk, fysiek en mentaal gesloopt, te moeten stoppen vanwege een ernstige blessure. Er zit geen enkele voorspellende waarde in de selectie van een juniorenteam. De kans dat hét talent uit dit team de Nationale selectie haalt is bijzonder klein en statistisch gezien vrijwel gelijk aan die van een minder opvallend teamgenootje. Of iemand die op dat moment ook nog met heel andere sporten bezig is en de sport waarin hij gaat uitblinken slechts op recreatief niveau beoefent.

Athletic Skills Model

Betekent dit dat je dan afscheid moet gaan nemen van het scouten van jeugdige talenten? Natuurlijk niet. Zeker in een klein land als Nederland is dit noodzakelijk om internationaal aan de weg te blijven timmeren. Maar het hoeft geen keuze te zijn. Het een hoeft het ander niet in de weg te zitten. Met een brede fysieke basis is de kans op doorstroming net zo groot. De grote winst zit in de breedte: meer kinderen zullen zich ontwikkelen tot completere sporters. En daarvoor hoeven ze echt niet op vier verschillende sporten. Het gaat om een complete beweegontwikkeling, en dat kan ook binnen één sport.

Vanuit deze gedachtegang is het Athletic Skills Model (ASM) ontwikkeld. Een visie die is omarmt door Ajax en de KNVB en door een groeiend aantal sportclubs en welzijnsorganisaties. Waarom kinderen in de groeifase, met hun tijdelijk beperkte motoriek, blijven drillen tot ze die ene specifieke oefening met de bal kunnen uitvoeren? In mijn conditietrainingen bij de jeugdselectieteams van UVV doe ik veel stabiliteits- en coördinatieoefeningen, oefeningen die ogenschijnlijk niets met voetballen hebben te maken. Dat leidde in het begin tot verwarring en onbegrip bij de voetballertjes maar gaandeweg het seizoen zijn ze het gaan zien als een vanzelfsprekend onderdeel van hun trainingsprogramma. Over het algemeen vinden ze het leuk en zie je dat ze ook echt vooruit gaan. Bewegingen worden gemakkelijker en soepeler uitgevoerd. Of dat effect gaat hebben op de prestaties? De tijd zal het leren.

ASM is ook toe te passen in ruimtelijke ontwerpen. De gemeente Utrecht heeft hierin een voortrekkersrol. Daarover meer in een volgende blog. Vragen? Neem contact op.

Trailrunnen in de Leidsche Rijn

Edwin — Fri, 19 Jan 2018 13:32:05 +0000

Trailrunnen? In de Leidsche Rijn? Trailrunnen dat is toch lopen door de ongerepte natuur, over smalle paadjes (trails), over rotsen klimmen en door beekjes waden?

De natuurlijke beleving is zeker een belangrijk onderdeel van trailrunnen maar dat wil niet zeggen dat je in een stedelijke omgeving geen routes kunt lopen die, in ieder geval qua fysieke beleving, een echte trailrun benaderen. Want trailrunnen is in essentie hardlopen op oneffen terrein. En dat kun je verrassend goed benaderen met kunstmatige obstakels die je op je pad tegenkomt. Als je niet langer gefixeerd bent op het lopen van snelle rondjes ga je je omgeving op een heel andere manier beleven. En vergis je niet het is niet alleen maar baksteen en beton in de Leidsche Rijn. Je zult verrast zijn hoe veel mooie natuur er op micro-niveau te vinden is in dit volgebouwde stukje Nederland.