Nieuwsbrief juni 2021

De lente komt nu echt op gang en Training te velde ook. Ik denk dat we de afgelopen periode hartstikke goed zijn doorgekomen maar o wat is het weer fijn om “normaal” te mogen sporten, in de vertrouwde groepen. In deze nieuwsbrief lichten we er één groep uit, de bootcamp Zwaar groep. En ook ik geef mijn ziel bloot in een autobiografisch verhaal. Daarnaast staan we even stil bij de nieuwste ontwikkelingen en de komende evenementen. En we sluiten af met  het traditionele lekkere en gezonde recept. Veel leesplezier!

Edwin

Bostraining

Op 3 mei begroef mijn vader zijn broer. Hoewel ik er door de beperkende maatregelen maar half-echt bij kon zijn was het voor mij vanzelfsprekend om te komen. Het was mijn favoriete oom- maar waar is die voorkeur eigenlijk op gebaseerd? Het zijn vooral jeugdherinneringen die het inkleuren. Het schuurtje vol hout. De houtkrullen op de vloer. De geur van vers hout en olie van de machines. Hij was docent houtbewerking op een ambachtsschool. In zijn vrijetijd bouwde hij Friese staartklokken. Vooral voor anderen (uiteraard hadden wij er thuis ook een hangen) maar ook zijn eigen huis hing er vol mee.
Hoewel de buitenkant een meesterproef van houtbewerking was, was ik vooral gefascineerd door wat erin zat, het mechanische uurwerk. Dat samenspel van radertjes en veren, een keer per dag het gewicht optrekken en dan gingen al die klokken elk uur min of meer tegelijk slaan, magisch was dat. Als mijn ouders iets zou overkomen zou ik geadopteerd worden door mijn kinderloze oom en tante. Niet dat ik mijn ouders dood wilde hebben maar ik heb wel eens gefantaseerd hoe het zou zijn om hier op te groeien met mijn tweelingbroer, in dat Friese gehucht, en dan het ambacht te leren van mijn oom.

Toen ik ging studeren werd ik lid van een roeivereniging. Dat was nog in een tijd dat alles van hout was. Het botenhuis. De boten. De roeiriemen. Als kersvers lid werd je geacht iets actiefs te gaan doen binnen de vereniging. Ik besloot me op te geven voor de materiaalcommissie. Dat hield vooral in dat je roeiriemen zat te schuren en te lakken. Het jaar erop werd ik materiaalcommissaris. En ging ik wedstrijdroeien. In het bestuur zitten van een studentenvereniging en zeven dagen per week intensief trainen is niet een heel gelukkige combinatie. En de combinatie met studeren al helemaal niet. Ik bracht mijn uren door op het water of in het botenhuis. Dat jaar haalde ik één vak.

Het echte materiaalwerk werd gedaan door de bootsman. Dat was een betaalde kracht van het Universitair sportcentrum. Tegelijk met mij kwam er een bootsman-in-opleiding op de club. Al heel snel overvleugelt hij zijn voorganger. Dat was een meubelmaker. De nieuwe bootsman bouwt Boten. Hoewel de toproeiers inmiddels in kunststof boten roeiden deden zijn houten boten er niet veel voor onder. Ook deze boten waren zeer licht en stijf. (Om een idee te geven: een topklasse eenmansboot (skiff) is 8 meter lang en weegt 14 kilo- inclusief de riggers.)
Zo iets maken is heel arbeidsintensief. Eerst maak je een mal en een contramal. Dat alleen al is vakwerk, dat moet je echt heel nauwkeurig doen elke afwijking of onregelmatigheid zie je terug. Dan verlijm je een aantal zeer dunne lagen multiplex en pers je die in de mal. Je hebt nu een vormvaste kuip, een paar millimeter dik. Die lak je een aantal malen af met bootslak. Dit versterkt de vorm en zorgt voor een waterdichte huid.
Dat aflakken was een heel ritueel. De loods werd stofvrij gemaakt, niemand mocht tijdens het droogproces in de loods komen. Het laatste onderdeel voor het aanbrengen van de eerste laklaag was het met de hand afvegen van de boot. “Edwin je hand is het beste schuurpapier”. Het resultaat was een keiharde glanzende eierschaal. Dan bouw je het spantwerk in. Dat kan heel licht omdat het gewicht van de roeier en de tegendruk van het water de boot in vorm houdt. Ten slotte maak je de rails vast waar het bankje van de roeier over glijdt en trek je dun, licht rekbaar plastic (taft) over de boeg en achtersteven zodat de boot geen water kan maken. Dat vond ik altijd jammer omdat het fraaie binnenwerk dan niet meer zichtbaar is. Alle houten boten hadden dezelfde zilvergrijze kop en kont. In de loods lag één boot met semi-transparante taft, een cederhouten Stämpfli die zowel te gebruiken was als vier met (stuurman) als vier zonder. Een merkwaardige keuze want daarmee was hij bij voorbaat niet geschikt als top-wedstrijdboot. Maar het was de mooiste en fijnste boot waar ik in geroeid heb. Een boot als een Zwitsers uurwerk. Het was al een oude boot toen ik op de roeiclub kwam maar hij is nog heel lang als toerboot in de vloot gebleven. En dat begreep ik.


Ondertussen kon het echt niet meer uit om nog houten boten te blijven bouwen. Te duur, te onderhoudsgevoelig. Inmiddels waren de houten riemen vervangen door slagvaste koolstofriemen en werden de houten boten langzaam maar zeker vervangen door “plastic bakken”. Ook de bootsman maakte de overstap naar kunststof. Hij was er nieuwsgierig naar, en wilde zich blijven ontwikkelen (Anekdote: vele jaren later was ik uitgegroeid tot een soort van coryfee op de roeiclub en mocht ik een boot gaan dopen. Het toeval wilde dat dit de eerste kunststof boot was die hij heeft gebouwd).

Ook ik bleef me ontwikkelen. Hele dagen was ik te vinden op het botenhuis. Ik vergooide hier mijn studie maar deed vriendschappen op voor het leven, kreeg verkering met de vrouw waar ik nog steeds het leven mee deel en ontdekte dat ik coachen heel leuk vond. En er ook best goed in was. Op een steen aan het Maas-Waalkanaal, coachtoeter in de hand, wachtend op mijn roeiers stond daar al de outline van de Edwin die jullie kennen.

Maar dat wist ik toen nog niet. Ik was een half leven verder voordat ik weer op die steen stond.

Ik jog in de regen door het Amsterdamse bos. Zo dadelijk ga ik een trailruntraining geven aan hardlooptrainers in opleiding. Ben licht zenuwachtig omdat het voor de opleiding is die ik zelf heb gevolgd, en ik wil mijn oude trainer natuurlijk niet teleurstellen. Dit is de tweede keer dat ik optreed als gastdocent en de eerste keer had ik de lat voor mezelf te hoog gelegd waardoor er niet helemaal uitkwam wat ik wilde. Dus neem ik nu ruim de tijd om het terrein te verkennen maar vooral om mijn hoofd leeg te maken.

Lekker hard gaat het over een singletrack die parallel aan de heuvel loopt. Fijn pad, trailrunners herkennen dit, er zit een mooie “flow” in. Deze moet er zeker in straks. Op een open plek sta ik stil en laat de omgeving op me inwerken. Het knalharde jonge groen. De fluitende vogels. De typische geur van een nat bos. Ik voel me.. ja, hoe beschrijf je dat, vredig en gelukkig. Dit is waarom ik zo van trailen houd. En hier, in het Amsterdamse Bos, komt zo veel samen. Even verderop ligt de Bosbaan, waar ik vele uren heb doorgebracht. Dit is het werkterrein van de politie Amstelveen-Noord, een wijkteam waarin ik de ruimte kreeg om echt te groeien als leidinggevende. En dit is de omgeving waarin ik “vlieguren” maakte als hardlooptrainer in spé. Wat ik hier heb geleerd van mijn mede-cursisten en van Wim en Dave kan ik elke dag in de praktijk toepassen. Dit valt nu allemaal in elkaar, als fijn spantwerk.

Ik loop terug richting de heuvel en op het moment dat ik weer het asfalt op stap komt Dave met de hardloopgroep voorbij. Dat was niet gepland zo moest het gewoon zijn.

Nieuw bij Training te velde

Nieuwe trainers
Jullie hebben het gemerkt: ik werk niet meer alleen. De bootcamp op zaterdag wordt afwisselend door Marianne, Jantine of Edwin gegeven. En na de zomervakantie gaat Mara ook meedoen. Robbert is mijn supersub voor de hardlooptrainingen. Joris, Robbert Mara en ik geven de trailruntrainingen. Waarbij Mara en ik de workouts verzorgen (“bostrainingen”)  en Robbert en Joris de trailruns. Je herkent de trainers aan hun kekke Training te velde jasjes. Hierop trouwens de nieuwe slogan “Buiten sporten met plezier”. Dat dekt iets beter de lading dan “Hardlopen en meer”.  

Wijzigingen in PaynPlan

Wie geeft de training
Dat was tot nu toe niet zichtbaar omdat dat steeds dezelfde trainer was. Nu we met meer trainers werken is dat natuurlijk wel relevant geworden. Het zijn namelijk ook echt andere mensen die op hun eigen manier invulling geven aan de training. Daarom wordt  dit voortaan weergegeven in de kalender. De trainers zijn ook toegevoegd aan de trainingsappgroepen.

Introducé meenemen
Een nieuwe mogelijkheid is het kunnen aanmelden van een introducé . Natuurlijk was die al welkom alleen was het niet mogelijk dat handig te registreren. Als je de introducé aanmeldt komt die automatisch op de deelnemerslijst te staan en er wordt automatisch een strip van je kaart gehaald.

Aan- en afmelden
Geen verandering maar omdat we er weer een flink aantal nieuwe TTV-ers bij hebben nog een keer de “mores” van de trainingen.
Een training gaat door bij minimaal 4 deelnemers- tenzij de trainer anders beslist. Het maximum aantal deelnemers is 12. Uitschrijven tot 6 uur van te voren, inschrijven tot 3 uur van te voren. Op die manier is het mogelijk om je alsnog in te schrijven als de training vol was. Ook als de training vol is (dat zie je aan het rode balkje onder de training) is het nog zinnig om je aan te  melden. Als een deelnemer zich afmeldt  schuift de eerstvolgende op de wachtlijst automatisch door. 

Je hebt je ingeschreven maar het kan natuurlijk altijd gebeuren dat je op het laatste moment toch verhinderd bent. Al is het kort van te voren, stuur dan toch een appje naar de trainer of plaats een berichtje in de groepsapp. Op die manier weten je sportmaatjes en de trainer dat je er niet bij bent.

Hulp bij blessure

Blessures: vrijwel iedereen die sport heeft er mee te maken. Ook ik moest dat recent helaas ervaren. En hoewel ik er alles aan doe om te voorkomen dat jullie geblesseerd raken, dit kan ook jou overkomen, thuis, tijdens een eigen training of tijdens een groepstraining. Vaak is het al opgelost door even gas terug te nemen maar bij sommige sporters eindigt dit in een (langdurig) traject bij de fysiotherapeut. Soms zie ik je dan een tijdje niet soms mag je van de fysio, met wat aanpassingen, gewoon door blijven trainen. Ik ga dan af op de adviezen die je meekrijgt van je fysio. Het zou echter veel effectiever zijn als de trainer rechtstreeks contact heeft met de behandelaar over het behandeltraject maar dat gebeurt maar heel zelden. En dat is jammer omdat ik denk dat je dan sneller en beter kunt herstellen. Dat ook de “overkant” dit zo ervaart heb ik geleerd tijdens de opleiding paramedisch fitnessinstructeur. De docent van die opleiding, Sebastiaan Visscher, heeft nu een handige tool ontwikkeld voor trainers én sporters: Fit door Fysio. Sebastiaan heeft een fysiopraktijk in Zwolle en is aangesloten bij het Expertisecentrum Voet en Beweging. Hoe werkt het in een video belafspraak bespreek je je klacht met Sebastiaan. Die maakt een behandelplan met een aantal oefeningen. De oefeningen kun je via een app aan mij laten zien laten zien zodat ik je heel gericht kan begeleiden.  En indien nodig heb ik 1:1 contact met Sebastiaan. Als je aanvullend verzekerd bent kun je het consult volledig laten vergoeden. Natuurlijk kun je je laten blijven behandelen door je eigen fysiotherapeut. Maar weet dus dat je gebruik kunt maken van deze  mogelijk. Ik streef ernaar om dit per 1 juli operationeel te hebben. Nadere informatie volgt!   

Kalender

evenementen

juni

Zaterdag 26 juni Strand sportdag
De reguliere bootcamptraining is de laatste zaterdag van juni op het strand!  En als je wilt kun je er dan nóg een uur tegenaan. Of slaap lekker uit en kom alleen naar het tweede sportblok. En dan blijf je natuurlijk hangen voor de gezonde lunch. Je kunt zelfs het sporten helemaal laten zitten en alleen maar gezellig komen meelunchen. Deze sportdag is voor alle TTV-ers, dus ook als je niet bootcampt. Opgeven via de kalender van PaynPlan. Je kunt je per onderdeel opgeven. Kosten: 1 strip per onderdeel. 

Zondag 27 juni Bruggenloop
Wegens succes op herhaling: de uitgepijlde hardlooproute. Hoe lekker is dat niet hoeven na te denken over een route, gewoon de pijlen volgen. Dit keer een pittige maar mooie route van 10km waarbij je 3 bruggen passeert. Loop hem alleen of met je loopmaatje(s), tussen 10:00 en 17:00 uur.   Geef je op via de kalender van PaynPlan.

 

September

Vrijdag 3 t/m zondag 5 september Trai(l)ningskamp
Een van de gaafste dingen is als groep gericht naar een evenement toewerken. Op die manier hebben we de afgelopen jaren al een aantal trailruns gedaan. Voor dit jaar heb ik in ieder geval één trailrun al omcirkeld in mijn agenda, op zondag 19 september : de Drielandenpunt trail, een korte maar pittige. De beste voorbereiding voor een trailrun is trailen, in een vergelijkbare (uitdagende) omgeving. Dus hey laten we dat gaan opzoeken! Een actief weekend waarin ook zeker plaats is om te luieren op de camping. Kamperen? Zeker! September is sowieso een goede maand om te kamperen maar kamperen en trailen, voor mij hoort dat echt bij elkaar. Ik heb al een hele leuke camping op het oog. 

Oktober

Zeskamp
Hoe leuk is dat, samen met je kinderen iets sportiefs ondernemen. En het wordt nog veel leuker als je dat samen met andere gezinnen doet! Ergens in een weekend in het najaar ga ik samen met SamenStoer een zeskamp voor sportieve gezinnen organiseren. Dit is in tegenstelling tot het trainingskamp een open evenement, dus voor alle sportieve gezinnen in de Leidsche Rijn. Nadere informatie volgt. 

November

AU! De marathon
Zo bijzonder als de eerste editie, dat gaat niet lukken. Dat het ons gelukt is met alle beperkingen een Corona-proof marathon te organiseren blijft een unieke prestatie. Maar het is toch een stuk leuker als je je kunt omkleden, met je loopmaatjes kunt lopen en een feestje kunt bouwen bij de finish. We moeten het nog uitwerken ( ook de datum staat nog niet vast maar hou zondag 7 november leeg in je agenda) maar het zal qua opzet niet veel afwijken van de 2020 editie dus een hele of halve marathon lang de Amstel en de Vecht, en wellicht dit keer ook een estafettemarathon (marathon met een team van 4 lopen of de halve als duo).  

Cursussen

Door de beperkende maatregelen was het niet mogelijk om cursussen te organiseren. Maar inmiddels kan en mag het weer. De eerste Start to Trail zit er al weer op, de uitgestelde-uitgestelde  cursus “Beginnen met Hardlopen” is nu écht van start gegaan.

Beginnen met hardlopen
Direct na de zomervakantie (dindag 31 augustus) start er een nieuwe reeks. Aansluitend de Verder met hardlopen (van 3 naar 5km)  reeks.

Singelloop
De cursus “Singelloop” komt terug! Net als de Start to Trail een korte reeks (3 trainingen) waarin je toewerkt naar hét Utrechtse loopevenement, de Singelloop. Trainingstijden: zaterdag 11, 18 en 25 september, van 9:00 tot 10.15 uur. Staat nog niet op de site maar jullie kunnen je vast opgeven via de kalender van PaynPlan. Je eerste 10km of wil je je  PR op de 10km aanscherpen: dit is je kans!

Start to Trail
Met enige valse bescheidenheid zeg ik: dit is de leukste en meest waar-voor-je-geld cursus van Training te velde. Er komen nog 2 Start to Trails: in september/oktober en in november. 3 clinics op 3 opvolgende zondagen. De eerste clinic is als losse les (kennismakingsles) te volgen. Instapniveau: 10km kunnen hardlopen.

 

Interview met… de bootcamp Zwaar groep

De bootcamp “Zwaar” training is de pittigste variant van de bootcamptrainingen. Een interview met de harde kern van deze groep.

E: Werner om met jou te beginnen. En met jou begon het ook. Op een regenachtige middag in december 2017 hield ik mijn eerste tevens laatste flyeractie, in winkelcentrum Vleuterweide. Erg ongemakkelijk om willekeurige voorbijgangers aan te spreken en ze een flyer in de handen te duwen maar bij jou dacht ik: die past volgens mij wel aardig in het profiel. En ja het was zo, en je kwam nog echt naar de training ook! Wat is jou herinnering aan dit moment? Of heb je er geen actieve herinnering meer aan…

Werner: Ik ben in 2015 begonnen met hardlopen om wat gewicht kwijt te raken. Rustig aan begonnen, 2 minuten hardlopen 2 minuten gewoon lopen. In 2017 ben ik gaan trainen voor de marathon van New York. In de zomer liep ik een blessure op. Ik vermoed dat deze blessure ontstond door het vele lopen, maar zeker ook omdat ik vrijwel niets aan coretraining deed. Gelukkig heeft de fysiotherapeut mij weer kunnen oplappen en heb ik in november 2017 de marathon uitgelopen. Fantastische ervaring! Maar door de ervaring met de blessure wilde ik mijn lichaam versterken door krachttraining te gaan doen, waarbij de training die jij aanbiedt heel goed aansloot op mijn behoefte.

En ik weet het nog hoor! Ik had al eens op je website gekeken, maar dat ik jou daar zag staan in Vleuterweide was voor mij de trigger en ben ik op je afgestapt.

Inmiddels zijn we alweer 4 jaar verder, maak ik nog steeds wekelijks mijn kilometers, volg ik de trainingen bij jou en heb ik sindsdien geen blessure meer gehad. Mijn lichaam is sterker geworden en dat werpt zijn vruchten af. De trainingen gebruik ik ook voor mijn andere hobby, te weten alpinisme. Hiervoor dien je ook een sterk lichaam te hebben en ik train mijn benen dan ook wat extra. Inmiddels heb ik al een aantal mooie expedities gemaakt. Deze zomer hoop ik de Peak Lenin in Kirgizië te gaan beklimmen, maar deze expeditie is nog een beetje onzeker door alle Corona perikelen [red. Helaas voor Werner is de expeditie geannuleerd].

 

E: Het werd nog leuker. Je nam al snel je vriend Fried mee. En vrienden-van-vrienden-zijn-vrienden, dat bleek al snel. Ook Fried werd onderdeel van de incrowd. Hoe heb je hem overgehaald om mee te gaan trainen?

Werner: Fried is een hele goede vriend van mij, wij kennen elkaar al ruim 30 jaar. Tijdens een van onze avondjes samen vertelde ik hem dat ik bij jou aan het trainen was en dat mij dat erg goed beviel. Fried was altijd al een van de fitste van onze vriendengroep, maar de combinatie van het hardlopen en krachttraining was iets waar Fried ook wel voordeel in zag. En zo geschiedde..

 

E:  Goed gedaan, weer een toppertje erbij. Wat ik hiervan geleerd heb is dat dit de beste manier is om aan nieuwe deelnemers te komen. Daar kan geen goede recensie tegenop. Fried jij hebt hiervoor doorgeleerd. Hoe werkt dit?

Fried: Een direct aanbeveling van een familielid, vriend, kennis of collega is de beste recensie. Daarna komt de recensie op google als men je bedrijf online of website gaat zoeken. Als dat allemaal klopt EN je website ziet er nog eens goed uit, dan heb je iemand al meer dan gemiddeld overtuigd.

 

E:  Hoe zou jij het “merk” Training te velde beschrijven?

Fried: Jouw trainingen zijn echte mensen-verbinders. Je komt bij jou om te trainen voor jezelf maar het groepsgevoel is minstens zo belangrijk. Dus je verbonden voelen met een “tribe” zoals dat heet is goed om mee te geven in je merkbeleving. Als je dit zou vertalen naar een archetype (een type aanduiding waar iedereen zich onbewust mee verbonden kan voelen) zou dat de “Everyman” zijn. Een merk dat een breed publiek aanspreekt en snel verbinding kan maken op individueel- en groeps niveau.

 

E: En wat is dan de unieke identiteit van de Bootcamp Zwaar groep?

Fried: Dat zijn natuurlijk de doorzetters! Een groep die zeer zelfstanding kan sporten maar ook de groep die gaat voor de gezelligheid en het kunnen delen van de gezamenlijke passie: vitaal blijven door te trainen met goede begeleiding.

 

E: Dank je voor de leerzame woorden Fried! Emiel, jij kwam weer op een heel andere manier binnen. Je bleef hangen na de Start to Trail cursus. Waarom besloot je om door te gaan met bootcampen in plaats van aan te sluiten bij een van de hardloopgroepen?

Emiel: Het leek me leuker om in een groep te blijven trainen en ik vond het belangrijk om ook de rest van de spiergroepen te trainen. Hardlopen doe ik in de rest van de week. Het bootcampen geeft me extra kracht.

E: Naast sporten heb je nog een andere passie: koffie. Je hebt zelfs een mobiele espressobar. Hoe is die liefde voor gebrande bonen ontstaan?

Emiel: Mijn vrouw dronk vroeger alleen thee en gaf mij voor mijn verjaardag een espressomachine. Na wat trainingen kon ik haar een echt hartje in de cappuccino schenken. Ik vind het leuk om mijn kennis te delen en inmiddels staat het hele huis vol met koffiemachines.

 

E: Ze weet wat ze heeft aangericht…..  Je hebt ons een keer erg blij gemaakt door ons na een training te verblijden met je perfecte espresso’s. Kunnen we dat nog vaker verwachten?

Emiel: Ja natuurlijk, dat doe ik graag. Als het goed weer is ben ik in het weekend op Het Lint in het Maximapark te vinden. Op mijn website kan je zien waar ik ben. 

 

E: van de koffie naar de witte poeder. Sneeuw!!!! Naar ski-ster Mirte. Mirte je hebt de overstap gemaakt van de Bootcamp Gemiddeld training naar de bootcamp Zwaar training. Waar zit voor jou het grootste verschil in?

Mirte: Leuk dat je dat vraagt. De oefeningen zijn wat zwaarder en er zit meer tempo in de trainingen, of te wel wat minder pauzes tussen de oefeningen door. Iedereen is ook wel wat serieuzer met de training bezig, maar het is er niet minder gezellig om. 

 

E: Laurens en Geert jullie trainen zowel mee bij de Gemiddelden training als bij de Zwaar-groep. Herkennen jullie je hierin?

Laurens: Ja daar herken ik mij zeker in.

Geert: Tot op zekere hoogte. Je bent er zelf bij hoe zwaar je het kan en wil maken. En soms is het onderscheid tussen Gemiddeld en Zwaar niet zo groot. Maar het is in beide groepen uitdagend en gezellig!

 

E: Is het een bewuste keuze om zowel mee te doen met bootcamp Gemiddeld als bootcamp Zwaar?

Geert: Niet echt, voor mij geldt dat het vooral afhangt van mijn planning thuis en dus welke dag ik kan.

Laurens: Ja omdat ik dan lekker fit blijf! Ook omdat dit goed past bij mijn leefstijl op dit moment. Ik heb het 365 dagen succesvol programma gedaan en dit wil vast houden. Ik merk dat het hardlopen beter gaat als ik ook de rest van mij lichaam train….

 

E: Kijk, dat is een mooie boodschap voor de hardlopers! Terug naar-

Laurens: …en natuurlijk ook om dat ik jou toffe vent vind en je de beste trainer bent, altijd leuke ideeën hebt voor de training of een leuke trail of loop organiseert…

 

E: Rode oortjes Laurens maar nu wil ik-

Laurens: Misschien nog leuk om te vermelden dat ik nooit een blessure had en toen bij jou presentatie kwam over blessures voorkomen bij Indekerngezond met FysioVandaag ik een maand later ineens een blessure had hihi. Oh ja en w

Edwin drukt op “mute”. Dat kan namelijk in dit soort interviews.

 

E: terug naar Mirte. Voor jou is dit een onderhoudstraining. Als je er niet bent is dat omdat je meestal ook écht niet in de buurt bent: dan ben  je met de skiselectie op trainingskamp in Oostenrijk. Je leidt dus een soort van nomadisch bestaan. Ondanks dat je nog steeds met afstand mijn jongste sporter bent doe je dit al een flink aantal jaren. Hoe houd je dit vol?

Mirte: Gewoon gaan. Wat helpt dat is dat ik er plezier aan beleef. Niet alleen in het skiën, maar ook in de bootcamptraining.  Na afloop voelt het altijd lekker. Soms heb ik geen zin, maar dat is alleen als ik er vroeg mijn bed voor uit moet komen. Dat hoeft bij jou gelukkig niet!

 

E: Kan wel hoor, op woensdag, vrijdag en zaterdag:-)😉. Weer terug naar het onderwerp. Van een hyperactief pubermeisje heb ik je zien opgroeien tot een jong volwassene die heel serieus met haar sport bezig is. Wat zijn je aspiraties?

Mirte: Ik zou heel graag World Cup willen skiën, en stiekem droom ik van de Olympische Spelen. Het is natuurlijk fantastisch dat volgend jaar voor het eerst in zeventig jaar een Nederlandse skiester meedoet aan de spelen. Dat motiveert extra.

E: Er is één sporter die jou qua sprongkracht nog overtreft: Martijn. Martijn, is dit aangeboren of heb je er- net als Mirte- keihard voor getraind?

Martijn: Ik denk een beetje van beide. Heb jarenlang getraind om zo snel mogelijk een 60, 100 en 200 meter te sprinten en daarvoor heb ik aardig wat krachttraining gedaan. Ik ben inmiddels al lang gestopt en ben enkel nog recreatief aan het sporten in een gezellige groep.

 

E: Een ander kenmerk van je is dat je…. laat ik het zo zeggen (kijkt schichtig over zijn schouders) niet zoveel babbels hebt als de andere deelnemers. Hoe is het om als introverte sporter tussen die lawaaibakken te trainen?

Martijn: Leuk! En ben niet anders gewend ook van vroeger. Als schuchtere Zeeuw heb ik tussen de beste atleten van Nederland getraind, daar zijn de TTV lawaaibakken niks bij 😉.

 

E: In bijna elke trainingsgroep doen er wel een of meerdere koppels mee. Zo ook in de bootcamp Zwaar groep: Iris en Theo. Hoe is het om als stel mee te trainen in een groepstraining? 

Iris en Theo: Als de relatie goed is, is het zeker leuk. En anders: dan brengt het je vast weer dichter bij elkaar 🙂

 

E: .. binnen de anderhalve meter zelfs! Net als bij Werner kan ik me ook nog heel goed herinneren hoe jullie bij Training te velde zijn beland: Jullie wilden je serieus gaan voorbereiden op de Berenloop en ik heb jullie daarbij geholpen met een personal training traject. Hoe hebben jullie dat traject ervaren?

 Iris & Theo: je hebt voor ons een schema op maat gemaakt, loopscholing gegeven en ons daarna uitgenodigd om mee te trainen met deze groep. Hierdoor hebben we ons doelen gehaald, dus dit was een fijn traject. En we hebben erg genoten van de Berenloop, het mooiste loopevenement van Nederland wat ons betreft!

 

E: Voor mij was dit ook een bijzondere ervaring, vooral ook omdat ik onverwacht zelf mee kon lopen omdat ik een startbewijs kon overnemen van een geblesseerde sporter [red. dit evenement is zo populair dat de startbewijzen binnen de kortste keren zijn uitverkocht] en op die manier even samen met alle TTV-lopers kon meelopen. Wat een motivatieboost was dat zeg! Nog nooit zo lekker gelopen. Helaas gaan we binnenkort afscheid van jullie nemen, jullie hebben een huis gekocht aan de andere kant van Utrecht. Bij deze nog mijn excuses dat ik jullie jarenlang voor Groningers heb uitgemaakt terwijl jullie Friezen zijn!

Iris & Theo: We ferjouwe it dy. Tige tank foar de trainings. [red. “We vergeven het je.  En bedankt voor alle fijne trainingen!”]

 

E: Ruud jij bent eigenlijk de enige echte Zware Jongen van de groep. Slamballs zijn voor jou pingpongballen. Toch ben je de brekebeen van de groep. Kun je eens je blessuregeschiedenis beschrijven?

Ruud: Qua blessures houd ik het maar op pech. Ik heb 15 jaar lang American football gespeeld en met name de laatste jaren wat vervelende blessures opgelopen. De opmerkelijkste; 2 gebroken middelvingers (ja tegelijkertijd), kraakbeenletsel enkel en een gebroken ellenboog. Die laatste blessure heeft ervoor gezorgd dat ik eerder heb moeten stoppen met deze sport dan ik wilde. Tijdens het revalideren van mijn gebroken ellenboog zocht ik een manier om mijn conditie weer enigszins op peil te krijgen. Hardlopen was toen eigenlijk de enige optie en zo kwam ik bij jou terecht. Dat ik vorig jaar weer geopereerd moest worden aan mijn ellenboog was omdat de vorige operatie niet helemaal top was uitgevoerd; pech dus. En mijn huidige blessure was ook gewoon pech, verstapt tijdens de bootcamp. Maar ik weet dus ondertussen wel wat revalideren is en ik ben bijna weer terug!

 

E: Positief uitgelegd, als je nooit wat doet raak je ook nooit geblesseerd. Hoe kun je je opladen om elke keer weer terug te komen?

Ruud: Sport is voor mij echt een uitlaatklep. Ik kan goed alleen sporten maar in een groep is toch wel leuker. Ik ben ook helemaal geen hardloper van nature en ambieer ook niet om hele lange afstanden te gaan lopen, maar heb bij deze groep wel de lol in het hardlopen gevonden. Voor mij is het een goede mix van hardlopen en coretraining. Als het straks weer kan ga ik ook weer de sportschool in om met wat echte gewichten te werken.

 

E: Ruud hoe je hiermee omgaat, daarmee ben je voor mij echt een rolmodel voor alle TTV-ers. Ik hoop nog heel lang van je aanwezigheid te genieten!

Sluiten we het interview af met de prima Donna van de groep, Diana. Om maar gelijk er hard in te gaan. Op de een of andere manier schijn je nogal wat los te maken bij mannen. Wat maakt dat het zwakke geslacht zo bevattelijk is voor je charmes?

 

Werner: Wat is dat nou voor vraag. Dat zegt natuurlijk meer over jou dan over Diana Edwin.

E: Hoezo?

Werner: Je had Atemlos van Marianne Weber op de workout playlist gezet Diana zei: dan moet je  “Herzbeben” er ook opzetten dat heb je natuurlijk gelijk gedaan”

E: Nou ja… dat is toch gewoon een lekker nummer?

Werner: Dat ligt er toch wel heel dik bovenop. Je weet toch dat ze mij het leukste van de groep vindt.

E: Echt niet!

Werner: wel!

E: niet!

Laurens: Jongensjongens kansloos dit je weet toch dat Diana op jonge mannen met mooie auto’s valt”

E: Je bedoelt mannen die hun hele leven bij Volvo werken en dan als mailadres “Laurensalfa” hebben? Lekker fout zeg.

Diana: Hallo mag ik er ook nog wat van vinden….?

Fried: Ik breek even in jongens. Volgens mij is het verstandig dat we dit interview gaan afronden. Ik zie jullie dinsdag.


(te)veld(e)keuken

Vegan dat klinkt als heel moeilijk doen en meer betalen voor minder. Iets voor superslanke blogsters. Niets is minder waar. Vegan is de toekomst. Waarom zou je vlees gaan vervangen door iets dat eruit zien als vlees? Of denken dat je goed bezig bent als je vlees vervangt door zuivel? helaas….
Ik heb Martje van de Bootcamp Licht groep gevraagd een makkelijk maakbaar vegan recept aan te leveren. Martje doet in het dagelijkse leven iets heeeeel anders maar ze is ook gediplomeerd kok en heeft haar eigen cateringbedrijf, Eigen Vuur. Hiermee verzorgt ze cateringopdrachten in en rond Utrecht en privédiners bij mensen thuis. Altijd met verse en eerlijke producten en altijd in goed overleg. Website en kookboek zijn in de maak. Denk je: spannend! Je kunt Martje bereiken via eigenvuur@gmail.com.

Het is een hartige taart geworden die je in elke setting kunt presenteren. Als makkelijke hap, in de oven terwijl je lekker aan het sporten bent. Of als feestelijk hoofdgerecht voor als je eters over de vloer hebt.  

Auberginetaart (vegan)

4 personen
Bereiding ca 1,5 uur (op binnen 10 minuten 🙂

Ingrediënten

4 flinke aubergines (afhankelijk van de grootte en diepte van je bakvorm)
Zout
1 pak GEEN roomboter bladerdeeg (voor de niet-die hard vegans dat is natuurlijk wel heel lekker….)
100 gr tahin (=sesampasta. Bezuinig hier niet op, is een echte smaakmaker.)
Sap van ca 1 citroen (ik gebruik ook de zest (geraspte schil). Als je dat doet neem dan een biologische citroen.)
Ca 3 eetlepels olijfolie Extra Vierge
Ca 3 eetlepels water
Handje rozijnen
Handje geroosterde pijnboompitten

1 teen knoflook geperst
1 takje tijm fijngehakt
1 handje verse peterselie
Zout en peper

Benodigdheden:
Springvorm
Bakpapier
Bakparels

Bereiding

Verwarm de oven voor op 180 graden. Snijd de aubergines over de lengte in kwarten, besprenkel ze met zout en leg ze op een bakplaat in de oven. Na ongeveer 50-60 minuten zijn ze heerlijk zacht en zoet. Vergis je niet je 

Rol ondertussen ca 6 vellen bladerdeeg uit tot een plak dat in de bakvorm past met een opstaand randje van ca 5 cm. Bak dit met een stukje bakpapier en de bakparels ‘blind’ 18 minuten af in de oven van 180 graden, door het bakpapier op de bodem te leggen en de bakparels er over te verdelen. Als je geen bakparels hebt, kun je ook droge peulvruchten of rijst gebruiken. Verwijder na de 18 minuten het bakpapier en de bakparels en bak de bodem nog even 5 minuten in de oven. Als je niet per se vegan wilt eten, kun je nu wat parmezaanse kaas over de bodem raspen voor dat ie de 5 minuten in de oven gaat. Knutsel eventueel met de overige bladerdeegvellen een dak voor op de taart, of linten van ca 3 cm breed voor een ‘vlaairaster’, maar de taart kan ook open blijven. Als je een gesloten dak maakt, prik er dan gaatjes in.

Meng de tahin met het water, de olie en citroensap tot een saus. Breng op smaak met wat zout. Rooster de pijnboompitten.

Als de aubergines gaar zijn, kun je heel eenvoudig de inhoud van de aubergine uitlepelen in een schaaltje. Hak het in grove stukken en voeg hier de geperste knoflook, tijm en peterselie aan toe. Breng op smaak met zout en peper. Verspreid het over de afgebakken bladerdeegbodem. Leg eventueel het vlaairaster of dak over de taart. Bak de taart verder voor 20 minuten op 180 graden.

Zodra de taart uit de oven komt, besprenkel je de taart met de tahinsaus, de rozijnen en de geroosterde pijnboompitjes. Gefeliciteerd! Je bent nu de gelukkige producent van een gezond en feestelijk recept.

CHOOSE LIFE

(Trainspotting (1996)

 


Post a Comment