Verbeter jezelf – Beweeg met plezier! Voor beginners én gevorderden

Nieuwsbrief Lente 2020

Trailrunnen doe je bij Training te velde!

Een positieve nieuwsbrief moest het worden. En dat is het geworden. Met een relativerend gedicht. Een heel persoonlijk recept. Een fotocollage uit drie jaar Training te velde. Maar vooral met verhalen vol doorzettingsvermogen en mentale veerkracht. Wat is het een voorrecht om met mensen zoals Joris en Timo te mogen werken. Gewone maar tegelijkertijd bijzondere mensen. Mensen zoals jij en ik. Ik hoop dat jullie je er in kunnen herkennen en dat jullie er inspiratie uit halen om de komende Training te velde-loze periode door te komen.

De Boomgaard

Bekijk dit filmpje om in de juiste stemming te komen.

Not a Natural Born Runner

——– Oorspronkelijk bericht ——–Van: Timo <t……..com> Datum: 24-11-19 15:35 (GMT+01:00) Aan: Edwin <Edwin@trainingtevelde.nl> Onderwerp: Re: Je hebt een contactbericht ontvangen van Timo!

Hallo,
Ik wil mij voorbereiden op de defensie selectie/keuring voor een functie bij de Koninklijke Marechaussee. Deze zal waarschijnlijk rond februari/maart 2020 gaan plaatsvinden. Is het mogelijk om hiervoor een persoonlijk traject te volgen en kan ik eventueel een proefles volgen om te zien of het klikt en bevalt?
Met vriendelijke groeten van je website!

Van: Edwin Edwin@trainingtevelde.nl LINK Edwin@trainingtevelde.nl
Verzonden: zondag 24 november 2019 12:02
Aan: t…….com
Onderwerp: Re: Je hebt een contactbericht ontvangen van Timo!
Hallo Timo,
Dat kan. Vergelijkbare maatwerktrajecten heb ik eerder gedaan. Proeflessen doe ik alleen met groepstrainingen. We kunnen wél een losse training afspreken. 1:1 dus. Ik kan dan inschatten waar je nu staat en hoe we een eventueel begeleidingstraject kunnen inrichten.

Vriendelijke groet, Edwin

Woensdag 27 november Castellum Hoge Woerd
Dat moet ‘m zijn, een lange slungel met een hoody. Onwennige kennismaking. Het gesprek komt moeizaam op gang. Er komt gewoon niet zo veel uit. Even schakelen voor mij, de meeste van mijn sporters zijn extravert dit is gewoon een heel introverte jongen. Rustig en serieus.
Wat doe je aan sport? Twee keer per week baantjes trekken in het zwembad. Zo nu en dan beetje fitnessen. Heeft geen loopervaring, tot zijn 16e op laag niveau gevoetbald. Wat moet je lopen op de Coopertest? 2400 meter. 2400 meter in 12 minuten, dat lijkt een haalbare afstand voor een gezonde kerel van 19. Want er staat wel wat. 1.90m kilootje of 85 goed geproportioneerd, mooie kop erop. Zal het goed doen in uniform. “Ga maar gewoon lopen we zien wel hoe het gaat”. We lopen richting Het Lint. Na drie passen heb ik het al gezien. Dit is geen hardloper. Grote, trage passen, schouders slingeren heen en weer. Vrijwel vanaf het begin een zware ademhaling. En hard gaat het niet. Timo houdt het 6 minuten vol. We wandelen rustig verder. Ik kijk op mijn horloge. Iets meer dan 800m. Hij moet dus 2x zo lang en 3x zo ver gaan lopen. Wanneer is die test? Maart. Snelle rekensom in mijn hoofd- december, januari, februari – drie maanden. De fysieke test van Defensie is niet alleen hardlopen je moet ook nog met zware gewichten gaan slepen en marsen met een bepakking. Dat moet ik dus nog meenemen in het trainingsschema. Maar ik weet nu al dat de Coopertest de grootste uitdaging gaat worden. 12 weken het zou moeten kunnen maar dan is er geen enkele marge er mag echt helemaal niets mis gaan onderweg. Maar deze jongen… hij heeft wel iets. Ik vind het een prettig ventje om mee te werken. Dat speelt zeker mee bij mij een personal training traject, het vraagt heel veel van de sporter en de begeleider dan is het wel zo fijn dat je elkaar een beetje ligt. Ik geef aan dit ik het wel wil proberen maar dat een voorwaarde is dat ik het hele traject goed met zijn ouders doorspreek. Want ik heb het gevoel dat dit vooral een idee van zijn ouders is en niet van Timo zelf.

’s avonds wordt ik gebeld door de vader van Timo. Een politieman dat schept al gelijk een band. Het is een open en prettig gesprek, we begrijpen elkaar. Ik leg hem uit dat het een intensief traject gaat worden dat heel veel van Timo gaat vragen en dan ik geen garantie op succes kan geven. Maar dat ik volkomen eerlijk zal zijn als ik denk dat het er niet in zit. Ik ga het niet nodeloos rekken. Aan het einde van elke maand komt er een go/ no go gesprek.
Ik spreek uit hoe ik het traject voor me zie. Timo moet echt aan de bak het wordt een fulltime trainingsprogramma. Zwemmen laten we erin dat is een prima aanvulling op het hardlopen, dit is wat hij leuk vindt en je kunt hier ook heel goed je conditie mee opbouwen, zonder de stootbelasting van het hardlopen. Maar dan moet er wel echt wat gaan gebeuren in het water. Één training rustig baantjes trekken o.k. maar de tweede zwemtraining wordt flink doorzwemmen. Daarnaast drie krachttrainingen: een coretraining, een personal training en een groepstraining: de Conditie & Kracht Plusgroep op de dinsdag. De coretraining is de vaste set waarmee ik de Conditie & Krachttrainingen afsluit. Dat mag hij thuis zelf doen. Met de personal training kan ik in alle rust heel gericht gaan werken aan het verbeteren van de grondmotorische vaardigheden; op basis van het “loopplaatje” verwacht ik dat er hier nog veel winst uit valt te halen. Gemakkelijker bewegen, daar heb je baat bij, in alles. Ook de groepstraining is een heel bewuste keuze. Het is goed voor zijn ontwikkeling om in een groep te werken, dat zal hij bij de Kmar ook moeten doen. Maar het is vooral leuk en motiverend om in een groep te trainen.

En er moet natuurlijk ook hardgelopen worden. Dat wordt “maar” twee keer: een langzame duurloop en een snelheidstraining. Meer lopen met iemand zonder loopachtergrond is vragen om blessures. En zelfs dit is riskant voor een loper als Timo hij zal echt heel snel veel netter moeten gaan lopen. Het accent zal daarom in het begin vooral liggen op het verbeteren van de looptechniek.

Ik krijg een akkoord om dit uit te gaan werken. Ook voor mij is dit best spannend ik ga Timo drie maanden lang vier keer in de week zien, zo intensief heb ik nog nooit iemand begeleid.

Maandag 2 december Castellum Café
Intakegesprek met Timo. We nemen in alle rust het schema door. Wat zijn het voor trainingen, hoe voer je die uit, waarom herstel zo belangrijk is, wat en wanneer eet je, het bijhouden van een trainingslogboek. Dat gaat nogal ver het komt aardig in de buurt van een leefstijlprogramma maar dat is nodig als je kijkt waar hij nu staat en waar hij in relatief korte tijd naartoe moet. Het is belangrijk dat hij het snapt, zich er in herkent en zich eraan committeert.

Donderdag 5 december UVV
Eerste opnames loopbeweging. Dat heb ik echt nodig om Timo gericht te kunnen begeleiden. De rest van de training wisselen we stukjes hardlopen af met wandelen. Ik geef hem steeds een richtpunt mee. “Tot de paaltjes”. “Maak de minuut vol”. “in ieder geval tot het hek”. Hij loopt voorbij het hek. Hard gaat het niet maar er zit meer pit in dan ik dacht. Deze jongen wil er echt wel voor gaan.

Donderdag 9 januari Park de Hoge Weide
Eerste Coopertest. Waarom hebben we hier afgesproken de echte Coopertest zal gaan plaatsvinden op een atletiekbaan. Je loopt dus rondes van 400 meter. Het rondje om de schommelheuvel in Park de Hoge Weide is 397 meter. Dat weet ik omdat ik het met een loopwieltje heb uitgemeten. Deze test komt veel te snel we zijn nog maar goed en wel op weg. Heb Timo erop voorbereid: je gaat het niet halen. Daar gaat het ook niet om, het is een eerste kennismaking; het idee is dat we de Coopertest in zijn “sportgeheugen” gaan zetten. 400 meters in 12 minuten, dat is 6 rondes lopen, elke ronde in 2 minuten. Kijk maar hoe ver je komt. Ik haas Timo een rondje om hem te laten ervaren hoe hard 2 minuten per ronde is. Loop hem in 1:45 veel te hard valt niet mee om beneden mijn natuurlijke loopsnelheid te lopen. 2 minuten over de 400 dat is een pace van 5:00 dat zal ongeveer mijn marathonsnelheid zijn.
Nu mag Timo zelf. De eerste ronde gaat in 1:50. Dat doet hij beter dan de coach! Mooi dan weet hij nu hoe hard dat is, en dat hij dat gewoon kan. De tweede ronde is al ver boven de 2 minuten de derde ronde loopt de tijd nog veel verder op. Dat is ook niet raar als je bedenkt dat hij amper een kilometer achter elkaar kan hardlopen. We breken de test af. Het heeft geen zin om door te gaan dit heeft geen enkel trainingseffect en is alleen maar slecht voor de motivatie. Maar houd er toch een goed gevoel aan over. Timo heeft nu ervaren wat het is om op het vereiste tempo te lopen. En dat heeft hij zélf gedaan.

De Coopertest
De Coopertest is vernoemd naar Kenneth Cooper, een arts die in de jaren 60 Amerikaanse ruimtevaarders begeleidde. Hij kwam na verschillende onderzoeken tot de conclusie dat er een sterke samenhang is tussen de maximale zuurstofopname (in je bloed) en de afgelegde afstand in twaalf minuten. na ongeveer 12 minuten stijgt de hartslag niet verder en ontstaat er een steady state. In begrijpelijke taal voor de testuitslag heeft het niet zo veel zin veel verder te lopen.
Inmiddels wordt de coopertest in vrijwel de gehele sportwereld en op scholen gebruikt omdat het een snelle en betrouwbare manier is om iemands basisconditie te bepalen: uit de afstand die iemand in 12 minuten loopt kan je heel eenvoudig zijn of haar conditiepeil afgelezen. Met behulp van een tabel kun je opzoeken wat je relatieve score is (van ‘zeer slecht’ tot ‘zeer goed’).

Vrijdag 27 december UVV
Personal krachttraining. Normaal gesproken gaan die heel goed, Timo is behoorlijk sterk en heeft er ook duidelijk lol in. Nu niet. Hij is afwezig. Het is weer de oude trage beweger. Hij geeft aan dat hij zich niet lekker voelt. ’s Avonds krijg ik een App van zijn vader. Timo ligt met koorts op bed.

Donderdag 23 januari Het Lint
De tweede loopopnames. Ik was heel bang dat we door de week zonder trainen weer terug waren bij af maar het valt eigenlijk wel mee. De trainingen heb ik vrijwel niet hoeven aan te passen. Als ik thuis de loopopnames vergelijk zie ik slecht graduele verbeteringen. Toch is het qua look & feel wel veel meer een hardloper geworden. Of wil ik dat vooral zien?

Donderdag 30 januari Park de Hoge Weide
De tweede Coopertest. Eigenlijk de eerste echte. Opdracht: loop minstens 3 rondes in elk 2:00. Stiekem hoop ik dat Timo 4 rondes haalt. Maar hij is niet vooruit te branden. De eerste ronde in 2:03 daar verliest hij dus al gelijk marge dat gaat hij nooit meer inhalen. Ik laat hem dit keer doorlopen dan heeft hij in ieder geval die 12 minuten in de benen. De teller staat na 12 minuten op 2050m. Dat valt me nog alleszins mee. Maar we zijn er nog lang niet. En de tijd begint te dringen.

Ik herschrijf het schema. Meer Coopertests. Vanaf volgende week al.

Donderdag 6 februari Het Lint
Coopertest drie. Gekozen voor een andere aanpak we doen deze op Het Lint. Hier zijn 100m markeringen dan kun je een heel vlak tempo lopen. Een tempo van 5:00 per kilometer is elke 100m in 30 seconden. Ik haas nu heel strak. Helaas ook dit gaat niet goed. Timo kan vanaf het begin mijn tempo niet volgen. We lopen de 12 minuten vol Timo perst er nog een eindsprint uit om de 2 kilometer te halen. 2000 meter. Dat is nog minder dan de vorige poging. De ontwikkeling is nooit lineair maar er zit te weinig vooruitgang in.

Het schema gaat weer op de kop. Voorlopig geen Coopertests meer. We moeten die 12 minuten gaan loslaten. Het wordt meer een revalidatieprogramma, stap voor stap opbouwen. Korte blokken op wedstrijdtempo waarbij we de omvang steeds verder gaan uitbouwen. Dit worden de tussendoor-loopstukken in de groepstraining. Kan hij zich optrekken aan de jongens. Ik omcirkel de Parkrun in mijn agenda. Die is 29 februari. De Parkrun is een loopevenement met tijdregistratie van 2 rondes van 2,5km. Hij moet dus na 12 minuten weer in de buurt van de start zijn. Ik hoop dat de wedstrijdsetting zorgt voor de doorbraak.

Dinsdag 25 februari Castellum
De eerste keer dat we een bloktraining doen tijdens de Conditie & Kracht Plustraining. Ik leg de trainingsmaatjes van Timo uit waarom we dit doen. Ze begrijpen het helemaal en vinden het alleen maar leuk dat ze hem op deze manier kunnen helpen. Timo traint inmiddels een aantal maanden mee en is echt opgenomen in de groep. We beginnen heel voorzichtig: 2x 3 minuten, dat is 600m per keer. Dit blijft een competitieve groep. En dat is goed. Laurens spuit ervan door maar Ralph en Fried lopen aardig op de gevraagde snelheid. Ik loop er op zichtafstand achteraan. Timo loopt het eerste stuk goed mee. Dan wordt het zwaar hijgen. Hij moet na 400m eraf. Voor het tweede blok krijgt hij als opdracht mee: aanhaken bij Ralph en Fried en niet meer loslaten. ‘Piep’ we starten weg. Wat is dit nu Timo laat gelijk een gat vallen. Het is net als bergop fietsen dan maak je nooit meer goed. Ralph loopt precies op het goede tempo Timo zit daar ver achter. Ik ben teleurgesteld. En begrijp het niet. Waarom kan hij dit niet? Waarom doet hij dit niet? Alle seinen staan op groen de snelheid zit erin dat heb ik in eerdere trainingen gezien. Fysiek en conditioneel is hij enorm vooruit gegaan, hij loopt nu zonder problemen een half uur een één stuk hard. Ik besef dat het nu echt alarmfase 1 is. Als hij op de Parkrun geen 2200m loopt heeft het wat mij betreft geen zin meer om door te gaan. Ik heb er een hard hoofd in.

Zaterdag 29 februari Máximapark
De Parkrun. Heb Timo op het hart gedrukt: wees op tijd het startschot valt om 9.00 uur. Ben er zelf on-Edwins vroeg. Geen Timo o.k. maar het is ook nog vroeg. Stukje inlopen. 8.55. Geen Timo. Loop richting de start. Daar staan inmiddels meer dan 200 lopers. Ik kijk en kijk Timo staat er niet tussen. 9.00 uur. Start. Kijk nog één keer over mijn schouder. Geen Timo. Woede en teleurstelling en daarna berusting. Het is over en uit. Timo heeft de handdoek in de ring geworpen. Maar als ik de bocht omdraai naar het startpunt voor de tweede ronde zie ik Timo op een bankje zitten. Hij zit er verloren bij. Hij is er dus tóch. Alle negatieve gevoelens zijn in één keer weg. Drie maanden trekken we nu samen op ik ben Timo echt gaan waarderen. Het is een soort van derde zoon geworden. De drive is weer helemaal terug. Ik ga die snotjongen er nu dan doorheen trekken ook. De adrenaline spuit uit mijn oren “Waar was je! ”Ik kon mijn schoenen niet vinden”. Djiezus….. pubers…..

Het gaat eigenlijk best lekker. Timo kan goed mee alleen is het bewegingsritme te laag. De eerste kilometer lopen we precies in 5:00. Dat is goed maar ik merk dat het tempo nog verder inzakt. Wat voor aanwijzingen ik ook geef ik krijg de pasfrequentie niet omhoog. Links en rechts worden we ingehaald. Toch gaat het ook weer niet heel slecht Timo blijft technisch redelijk verzorgd lopen. Het verval blijft daardoor beperkt. 10 minuten. 2400 meter heb ik losgelaten het enige dat nu telt is die 2200m. Want dat is voor mij echt een harde ondergrens. Ik kijk nu continue op mijn horloge. Kom op Timo. Zware ademhaling. 2 kilometer. 11 minuten onderweg. De snelheid is er nu helemaal uit. Maar na 12 minuten staat er 2230 meter op de teller. Hij heeft het gehaald. Ik ben enorm opgelucht. We kunnen dus verder. We zijn er nog lang niet maar ik heb het gevoel dat hij door een psychologische grens is gegaan. Timo heeft hetzelfde gevoel. “Ik was anders moe”

1 maart go/ no go gesprek met Timo’s vader. Die is onderweg in de auto, Timo’s moeder luistert aandachtig mee en doet actief mee aan het gesprek. Er is nog geen zicht op testdatum. In overleg besluiten we gaan nog één maand door te gaan. ’s Avonds maak ik schema nummer vier.

Dinsdag 3 maart Castellum
Groepstraining. Dit keer staat er 2x 4 minuten op het programma. Dit gaat veel beter dan de vorige training. De eerste keer haalt Timo het keerpunt met een ruime marge hij loopt dik 800 meter. Het tweede blok haalt hij precies de 800m. Ook de volgend training gaat het goed. De knop is echt om!

Zondag 15 maart
Nieuwsbericht | 15-03-2020 | 16:26
Vandaag om circa 17.00 uur geven minister Bruins voor Medische Zorg en Sport en minister Slob voor Basis- en Voortgezet Onderwijs en Media een persverklaring over aanvullende maatregelen in verband met het coronavirus waartoe het kabinet vandaag heeft besloten.

Donderdag 19 maart Park de Hoge Weide
Coopertest vier. De bomen in het park staan vol in de bloesem. Een week zonder groepstrainingen een hart dat letterlijk van slag is. Maar ik voel me goed nu. Rustig. Zen. Dat straal ik ook uit naar Timo. Ik stel hem steeds vragen. Hij moet het uiteindelijk zélf doen straks op de marinebasis in Amsterdam. Hoe ga je de warming-up doen? Wat voelt goed? Ga je nog wat aan looptechniek doen? Wat is het raceplan? [Dat is: weg op 1:45 eerste drie rondes zoveel mogelijk marge opbouwen ronde 4 en 5 verlies beperken laatste ronde vlak lopen, korte eindsprint.]
Timo loopt naar het startpunt. Geef maar aan wanneer je er klaar voor bent dan start ik de tijd. Twee keer diep ademen. Een knikje. Ik zet de timer aan. De eerste ronde gaat in 1:50 mm dat had iets harder gemogen. Ronde twee in 1:58 ai vrij veel verval. Maar de derde ronde gaat ook weer in 1:58. Heel goed! De klap komt echter in ronde vier 2:10 de opgebouwde marge in één ronde bijna verdampt. Ronde 5 wordt cruciaal. 2:02! Precies op schema. Dit gaat heel spannend worden maar het zit er echt nog in. Mijn hart bonkt in mijn keel. Loop hem in tegengestelde richting tegemoet. 11 minuten…. Dan moet hij nú de bocht omkomen dan heeft hij nog 1 minuut voor die laatste 200 meter. Precies op dat moment duikt Timo op. Ik brul hem er doorheen. 2300m. Alles geven nu. Perst er een eindsprint uit. Na 11 minuten en 50 seconden passeert Timo voor de zesde keer het startpunt. Hij heeft het gehaald. Ik ben ontzettend blij. Opgelucht. Trots. Maar wat een bevalling.

Epiloog
Maandag 23 maart persconferentie aanscherping maatregelen. In de nabeschouwingen wordt “personal trainers in het park ”drie keer negatief geframed. Ik besluit te stoppen met al mijn trainingen, ook de personal trainingen. Annuleer alle geplande trainingen ook die van Timo. Met pijn in het hart (nb. inmiddels ben ik daar op terug gekomen krijg besrt veel verzoeken binnen en het kan en mag ook nog gewoon). De volgende dag schrijf ik een vijfde trainingsschema uit: een onderhoudsschema tot 1 juni. 10 weken. En dat doe ik gratis. Want deze ervaring was onbetaalbaar.

 

Dada Distance

Vikan Ergo Clean 454518 ragebol

Shakira
Rol granulaat
Quantuum paraplu
LG 60UM7100 4K Ultra HD TV
Peuterbedje met gebruikssporen

Dolly Parton
De bokszak op zolder
Vinz Trivor Art 4 motorslot
Letterslinger Sarah regenboog
Osram L58W940 Luminux De Luxe

Nicky Minaj
Vijf stoeptegels
Buffetkast wit “Katwijk”
Hoodman drone launchpad
Airush Switch Sonic Kiteboard

Lady Gaga
Selma Hayek
Ariane Grande
Daenerys Targaryen
De Mount Wilson telescoop

Gedeelde herinneringen

Grasduinen door mijn fotoarchief. Het zien niet allemaal heel bijzondere foto’s maar wel allemaal met een verhaal.

  • Iconische foto. Dit ís Training te velde. Door Coronacrisis extra lading gekregen.

Blijf fit

Train als een militair

Werk aan je looptechniek

Lees mijn laatste blog

Ga hardlopen met je kinderen

Of ga met ze koken

 

Interview met… Joris Wiegersma

Training te velde dan denk je aan hardlopen en kracht- en conditietrainingen maar er is nog een derde loot aan de boom: het trailrunnen. De trailrungroep is een los-vaste groep lopers van zeer uiteenlopende pluimage met als bindende factor: genieten van het lopen door de natuur. Een van die trailrunners is Joris Wiegersma.

Wie is Joris Wiegersma?
Ik ben opgegroeid in Garnwerd, een plaatsje met 400 inwoners, 15km ten noorden van de stad Groningen. Om op de middelbare school te komen, moest ik altijd 15km fietsen, nog verder naar het noorden. Daar hield ik me eigenlijk alleen bezig met wiet roken, basgitaar spelen in een punkbandje (dat doe ik nog steeds) en een klein beetje met school. Met sport had ik eigenlijk helemaal niks, gymmen deed ik liever niet. Van mijn ouders moesten mijn broertje en ik wel op een sport (atletiek en tennis), maar echt van harte ging dat niet.

Na het halen van mijn VWO diploma ben ik muziekwetenschap gaan studeren in Utrecht en ook daar gaan wonen. Die studie heb ik wel afgemaakt, maar mijn ei kon ik er niet in kwijt. Dus op mijn 28e ben ik een opleiding tot meubelmaker gaan doen en gelijk daarna een wereldreis gaan maken met mijn toenmalige partner. We zijn in een zelf ingebouwde camper via de Noordkaap, Turkije, Iran, centraal Azië en Rusland naar Mongolië en weer terug gereden – in totaal zijn we elf maanden en 80.000km onderweg geweest.

Daarna ging die relatie uit en kwam ik een minder leuke periode terecht, van werkeloosheid en somberheid, waarin ik flink aankwam. Omdat ik diabetes type 1 heb, kom ik elke drie maanden bij een arts en die tegen mij zei: “Joris, je moet nu niet zwaarder worden en eigenlijk ook weer afvallen!”.

Dat heb ik ter harte genomen. Inmiddels had ik een nieuwe vriendin en die was en is heel sportief, ze heeft me een keer mee genomen toen ze ging hardlopen. Wat was ik kapot – na drie en een halve kilometer… Maar ik zette door en al snel liep ik mijn eerste halve marathon en was ik verkocht aan het rennen.
Wat ik wel altijd al deed, vooral op vakantie, was lange wandelingen maken door de natuur. Dat wilde ik eigenlijk met rennen ook gaan doen. Dus in de zomer van 2017 ben ik gaan googlen op “off-road hardlopen”, het liefst een beetje dicht bij huis.

Hoe ben je bij Training te velde terecht gekomen?
Dat gegoogle bracht me bij Edwin! Hij had op zijn site een trailrunclinic staan en ik belde hem op voor wat meer informatie. Hij zei dat die niet binnen afzienbare tijd plaats zou vinden. Maar het toeval dat hij diezelfde avond met zijn gevorderdengroep off-road ging mee trainen bij de Haarrijnse plassen. En ik mocht meedoen. Die kans niet laten lope. Ik was helemaal verkocht. Het was een gave training en onverhard hardlopen, dat was nóg leuker dan ik dacht!

Wat trekt je zo aan in het trailrunnen?
Trailrunnen doe ik om twee redenen. De eerste is dat het voor mij als diabeet heel gezond is. Sinds ik ben gaan rennen, is mijn lijf veel gevoeliger geworden voor insuline en gebruik ik nog maar de helft van wat ik ervoor gebruikte.
Maar het belangrijkste is dat ik het gewoon heel erg leuk vind. En ik ben gek op de natuur, dus als ik die twee kan combineren is dat heel gaaf. Bovendien kom ik door het trailrunnen op een heleboel prachtige plekken waar je wandelend minder snel of helemaal niet zal komen, waardoor ik prachtige plaatjes zie.
Zo heb ik meegedaan aan een race in Nationaal Park de Maasduinen, waarvan ik het bestaan niet wist, maar wat één van de mooiste natuurgebieden van Nederland bleek te zijn. Mijn vriendin woont in Den Haag; ik ren daar vaak in Meijendel bij Wassenaar. Ik kwam daar vroeger vaak als kind met mijn opa en oma die daar vlakbij woonden.
En afgelopen zomervakantie heb ik in Oostenrijk 25 kilometer door de bergen gerend in de stromende regen en mist en over sneeuwvelden. Echt fantastisch!
Genieten vind ik dan ook echt het allerbelangrijkste van het trailrunnen. Ik geef niks om een medaille of snelheid of records of winnen. Het gaat mij puur om de beleving.

Je bent relatief laat bij de trailrungroep aangesloten maar je trailruncarrière heeft inmiddels een behoorlijke vlucht genomen. Je hebt de cursus Start2Ultra gevolgd en loopt inmiddels flinke afstanden. Wat is de langste afstand die je tot nu toe gelopen hebt?
Mijn verste afstand tot nu toe was de Dodemanstrail. Het was de bedoeling dat ik 96 kilometer ging lopen, maar uiteindelijk zijn het er ‘slechts’ 69 geworden. Door noodweer werd iedereen uit de race gehaald, het werd te glad in de modder en de takken vielen ons om de oren.
Maar heel erg vond ik dat niet, want ik had het erg zwaar. Na ongeveer 55 kilometer werd ik misselijk, maar omdat ik suikerziekte heb, moest ik wel blijven eten. Toen begon ik helemaal te bibberen. En daarna moest ik steeds bijna huilen! Ik wilde toen stoppen. Maar het gekke is: toen ik dat eenmaal had besloten, voelde ik me weer prima. Mijn tempo ging weer omhoog, mijn benen begonnen minder pijn te doen. En dat is ook wat ik hiervan geleerd heb: ook zo een diep mentaal en fysiek dal kom je weer te boven. Dus bij de volgende (hopelijk een 80km in Wales, op 1 augustus) gewoon doorbijten!

Hoe train je hiervoor? Ik kan me niet voorstellen dat je 3 keer per week 50 kilometer loopt…
Ik train drie à vier keer per week, waarvan één een Long Slow Distance (LSD) is. Die zijn bij mij nooit langer dan 30 à 32 kilometer. Volgens mij zijn de afstanden die langer zijn dan mijn LSD runs vooral mentaal. Ik denk ook dat als je mij zegt “ga morgen 50km rennen”, dat ik dat wel kan. Ik weet wat mijn lijf doet, ik weet het tempo dat ik aan kan (langzaam) en ik weet dat een beetje pijn erbij hoort!

‘Een beetje pijn’. Waar ligt de grens voor jou?
Ik weet eigenlijk nog niet waar mijn grens ligt. Ik dacht dat ik die op de Dodemanstrail had bereikt, maar daar kon ik er doorheen. Ik heb mezelf voorgenomen dat ik de afstanden ga uitbreiden totdat ik het niet meer leuk vind.
Het lijkt me heel leuk om de honderd kilometer te halen, dat gaat ook wel lukken denk ik. En een etapperace lopen van 250km in een week door de bergen is ook nog een doel dat ik mezelf heb gesteld. Maar ja, er zijn ook races van 500km in één keer. Dus ik heb nog genoeg te ontdekken. Ik ben ook pas anderhalf à twee jaar aan het trailrunnen, dus ik heb nog een hele wereld voor me!

Wat het extra bijzonder maakt is dat je suikerziekte hebt. In hoeverre beïnvloedt dat je dagelijkse leven?
Ik vergelijk het met een full-time job waar je nooit van op vakantie kunt. Bij alles wat ik doe, moet ik nadenken wat voor invloed het heeft op mijn bloedsuiker. En eigenlijk heeft alles er invloed op. Eten, bewegen, het seizoen, koud of warm douchen, stress, of mijn insulinepomp het doet of de plek waar hij zit, enzovoort. En regelmaat is heel belangrijk. Een voorbeeld. Vanwege de Coronacrisis werden op mijn werk ploegendiensten ingevoerd. Mijn insulinepompschema is helemaal gefine-tuned op de werkdagen die ik tot voor kort had, dus zo een afwisselende ploegendienst is voor mij geen optie. Het schopt mijn hele systeem in de war.
Het heeft me dan ook wel een tijdje gekost om een goed systeem voor het hardlopen te vinden. Die heb ik, maar nu ik steeds langer ga rennen (meer dan tien uur achter elkaar), zal ik daarin ook weer wat moeten veranderen. Bij zulke afstanden is het wel lekker om ergens een boterham of iets van een maaltijd te eten. Daar moet ik binnenkort nog maar eens met mijn arts en diëtist over gaan praten, hoe ik dit moet balanceren met mijn insulinetoediening.

Je hebt suikerziekte type 1. Wat is eigenlijk het verschil met type 2?
Bij Suikerziekte type 1 maakt je lichaam helemaal geen insuline meer. Het is een auto-immuun ziekte die meestal ontstaat op jonge leeftijd. Bij type 2 ben je minder gevoelig voor de insuline die je eigen lichaam maakt. Ik heb type 1, dus die insuline moet ik middels een pomp zelf toedienen.

Hoe ben je er achter gekomen dat je suikerziekte had?
Door stom toeval! Bij de meeste mensen openbaart die zich, ze krijgen sukerziektesymptomen en gaan er mee naar een arts, die vervolgens testen uitvoert en vaststelt dat diegene suiker heeft. Mijn vader is arts en werkte in het ziekenhuis. In de straat waar ik opgroeide woonde een jongetje dat de symptomen had en mijn vader had wat urinetestjes voor hem meegenomen. Mijn broertje en ik deden de test voor de gein ook en mijn testuitslag was positief.
Eigenlijk gelukkig dat ik er per toeval achter kwam want de meeste kinderen worden uitgemergeld en al dan niet in coma het ziekenhuis ingedragen, maar ik heb er gelukkig niet eens een nacht hoeven doorbrengen. Ik vond het destijds zelfs wel interessant en maakte me, heel kinderlijk, absoluut geen zorgen.

De Coronacrisis is een tijd van zelfreflectie. Ik kan me voorstellen dat jij door je ziekte al eerder tot meer zelfbewustzijn bent gekomen. Heeft het je aangezet tot het maken van bepaalde keuzes?
Mijn eerste kinderarts zei altijd tegen mij: “Eerst komt je leven, dan pas je suikerziekte”. Mijn ouders vertelden me altijd: “Je moet doen wat je leuk vindt”. Die twee dingen hebben er denk ik wel voor gezorgd dat ik altijd geprobeerd heb te doen waar ik zelf voor heb gekozen. Ik heb me (geprobeerd) nooit laten belemmeren door mijn suiker. Het is nooit de vraag geweest of, maar hoe ik het ging doen. Toen ik mijn wereldreis ging maken bijvoorbeeld, moest ik een jaarvoorraad aan insuline en aanverwante hulpmiddelen mee.

In hoeverre moet je er rekening mee houden tijdens het hardlopen?
Bij het hardlopen geeft het me heel veel discipline in het eten. Nu is het voor iedereen gezond om elk half uur wat koolhydraten binnen te krijgen, maar als ik dat niet doe, val ik- letterlijk- om. Dus ik meet elk half uur mijn bloedsuiker en eet dan wat en als het nodig is dien ik wat extra insuline toe. Dat heeft me wel geleerd heel goed naar mijn lichaam te luisteren en ik denk dat ik daardoor ook nog nooit een hongerklop of iets dergelijks heb meegemaakt.
En ik ben überhaupt begonnen met rennen om mijn suiker. Met een zwaarder lichaamsgewicht wordt je ook minder gevoelig voor insuline,dat heb ik aan den lijve ondervonden.
Hoewel ik me er nooit door heb laten belemmeren, en juist me zo weinig mogelijk heb laten beïnvloeden door de suiker, heb ik wel het hardlopen erdoor gevonden. Dus dat is eigenlijk heel positief!

Op zich is het vrij opmerkelijk dat je voor trailrunnen hebt gekozen. Een marathon zou meer voor de hand liggen. Zoals je al noemde, regelmaat is voor jou heel belangrijk. Trailrunnen is het tegengestelde van regelmatig lopen, in feite is het de ultieme fartlektraining: draaien-keren, heuvel op-heuvel af, je hartslag gaat constant op en neer. Hoe los je dat op tijdens een trail?
Meten is weten. Ik heb een sensor die voortdurend mijn bloedsuiker meet en moet dus elk half uur even de tijd nemen om die te bekijken en wat te eten. Dus waar een trail onregelmatig kan zijn, probeer ik de regelmaat te vinden in mijn eigen gedrag.

Wat is je ultieme traildroom?
Eigenlijk is die heel simpel! Ik wil graag een keer een langere tijd achter elkaar een lange afstandspad in de bergen willen rennen. Van hut naar hut, ’s ochtends vroeg op staan, de hele dag rennen, genieten van de bergen, de paden en de natuur, aankomen bij de volgende hut, eten, slapen en de volgende dag opnieuw. En dat een paar weken en een paar honderd kilometer lang!

Iets zegt me dat je dat gewoon gaat doen. En gaat halen. Zou je nog iets willen meegeven aan de lezers?
Wat ik bij mezelf heb gemerkt, is dat het menselijk lichaam tot heel veel in staat is. Ik denk echt dat iedereen die het wil en er zin in heeft, het in zich heeft om enorme afstanden te rennen. Ik vind die lange trailafstanden lopen in ieder geval een van de leukste dingen die er zijn, dus ik zou zeggen, spring in het diepe, je kan het!

 

 

Planning 2020- Wat in het vat zit…..

Coronatijd

Wat doe ik nu nog wél.

lesplannen
Voor een aantal van jullie maak ik elke week een lesplan voor een do-it-yourself Conditie & Krachttraining. Daar kun je bij aansluiten! 1 strip per lesplan. App of mail me.

Personal (loop)trainingen
Was uit principe helemaal gestopt met het geven van trainingen, ook de personal trainingen maar je hebt het gelezen in de begeleidende mail, ik mis het samen sporten enorm. Ik loop ik nu incidenteel -op gepaste afstand- met een loopmaatje dus dacht ik: dan kan ik net zo goed ook weer personal trainingen geven. Daar is ook gewoon behoefte aan. Wil je een personal training, jullie kunnen dat doen tegen een sterk gereduceerd tarief. Het normale tarief is €40 jullie krijgen mij helemaal voor jezelf voor 3 strippen (€22,50).

Groepstrainingen
Ik ga ervan uit dat de beperkende maatregelen voor groepstrainingen tot aan 1 juni gehandhaafd blijven. Waarschijnlijk wishfull thinking maar het kan zijn dat er vanaf 28 april weer in kleine groepen gesport mag worden. Als dat zo is dan gaan we gelijk weer draaien! Om zoveel mogelijk sporters de kans te geven om mee te doen ga ik dan proberen dubbele lessen te draaien. Een op de originele trainingstijd de ander in overleg met de trainingsgroep.

 

Jaarplanning 2020

Door de Coronacrisis kon de oorspronkelijke jaarplanning in de prullenbak. Inmiddels is de site weer helemaal up-to-date. Gebaseerd op de aanname dat we vanaf 1 juni gewoon weer samen mogen sporten! Wat staat er op stapel:

Dinsdag 2 juni Doorstart van de reeks “Verder met hardlopen
Zaterdag 6 juni Inspanningstest III
Zondag 7 juni Start tweede reeks “Start to trail” (7, 14 en 21 juni)
Zaterdag 20 juni Midzomer loopfestijn. Een “braderie” met aanbieders van verschillende (hard)loopactiviviteiten
weekend 4-5 juli Trailrunweekend (België) (Trail des Semois)
Dinsdag 1 september Start van de tweede reeks “Beginnen met hardlopen
Zaterdag 5 september Kick-off “Hardlopen & Kracht Plus
weekend 4-5 oktober Trailrunweekend (Duitsland) (GELITA trail marathon)

 

Salade Niçoise

Mijn bruiloft eindigde na een rondvaart door de grachten van Amsterdam in een restaurant in Amsterdam-Oost. Als intermezzo tussen de gangen werd het bruidspaar verrast met een quiz. Een soort van pubquiz waarin we persoonlijke vragen over elkaar moesten beantwoorden. Tot hilariteit van de gasten zaten daar heel veel foute antwoorden tussen. Maar een vraag die mijn kersverse eega wel goed had, en die er zonder aarzeling uitkwam: “Wat is het lievelingsgerecht van Edwin?”

Ingrediënten (4 pers.)

kropsla (geen ijsbergsla! Gewoon de ouderwetse malse sla. Alternatief is veldsla).
3 eieren
blikje ansjovis op olie
goede olijven
stuk zalmfilet (op de huid)
3 grote, verse stevige tomaten (vleestomaten nog beter Coeur de Boeuf)
5 grote (vastkokende) aardappels
Lekker vers stokbrood (Campagnard oid.)
roomboter
zonnebloemolie
goede Extra Vierge Olijfolie
1 biologische citroen
3-4 teentje(s) knoflook
1 grote rode ui
Provençaalse kruiden
bosje verse peterselie
peper en zout

Bereiding

Kook de eieren tot net aan hard (6-7min.) Afspoelen met koud water. Pellen. Wegzetten tot gebruik.
Snij de tomaten in plakken. De kapjes kun je gelijk opeten.
Pel de ui, snij doormidden, snij in flinterdunne ringen.

Maak de dressing. Giet de olie van de ansjovis in een klein koekenpannetje. Pit op zacht. Spoel de citroen af, rasp de schil (de zest). De andere helft van de citroen en zest bewaar je voor de aïoli. Voeg het sap van de halve citroen en de zest toe aan de ansjovisolie. Beetje laten inkoken. Voeg de Provençaalse kruiden toe, met een flinke scheut olijfolie. Laten afkoelen. Brenkg op smaak met peper en zout (zout is waarschijnlijk niet nodig).

Aardappelen schillen (hoeft niet als het nieuwe oogst aardappels zijn) en in blokjes van plm. 1cm snijden. Kook 4 minuten of tot net niet gaar. Afgieten en afspoelen met koud water. Verhit wat (zonnebloem) olie en/of een klont boter. Gebruik geen olijfolie dat heeft een te laag verbrandingspunt. Krokant bakken. Zout erop en wegzetten (eventueel warm houden in een oven van 80°

Maak de aïoli. Super lekker bij de aardappels en als smeersel voor op het brood. Die maak je met een eidooier en (olijf)olie. Kost even wat tijd en energie (je klopt met de hand) maar het is niet moeilijk. De crux is dat het eigeel op kamertemperatuur is en dat je beetje voor beetje de olie toevoegt – je doet er pas nieuwe olie bij als je een mooie homogene massa hebt. Niet schrikken ziet er niet uit in het begin maar blijf kloppen! Pers 1 (of 2 als je durft) teentjes knoflook uit. Roer de knoflook met de citroenrasp, het citroensap en eventueel wat mosterd door de mayonaise. Breng op smaak met peper en zout.
Ga je voor de snelle variant gebruik dan kant-en-klare mayonaise als basis. Maar goed je kunt dan net zo goed geen aïoli maken maar gewoon de mayonaise op tafel zetten.

Ga dan door naar de Omega 3 knaller: de zalm. Dat is best wel ingewikkeld om goed te bereiden. Een goede uitleg staat op 24kitchen. NB. ik gebruik geen Ghee hoor. Maar dat insmeren van de huid is wel belangrijk!

Nu komt het leukste werkje: het opmaken van de salade.

Pak je mooiste serveerschaal.
Leg de tomaten dakpansgewijs op de rand.
Scheur de slablaadjes voorzichtig los. Verdeel over de schaal.
Verdeel de plakjes ei, de uienringen de olijven en de ansjovisjes over de sla. Trek de lauwe zalm in stukken ( gewoon met de hand van het vel). Schenk de dressing over de salade. Bestrooi met verse peterselie

Buiten opeten in goed gezelschap, in de ondergaande zon met stokbrood en de gebakken aardappels met aïoli. Tintelfrisse witte wijn er bij of een lichte rosé. Bon appetit!

——-